Της Κατερίνας Μυλωνά

«Περισσότερο, είναι μια σχέση τρυφερότητας με αυτά τα υλικά,

δε θέλω να τα πετάξω γιατί θέλω να τα κάνω κάτι άλλο»


Στα χέρια της, φαινομενικά άχρηστα υλικά μεταμορφώνονται σε έργα τέχνης, είναι σε θέση να δημιουργήσει έχοντας ως πρώτη ύλη ανακυκλώσιμα υλικά, φακελάκια τσαγιού, εφημερίδες, καλαμάκια…

Ο λόγος για την εικαστικό, Ουρανία Γιαλιτάκη, «βρίσκω φόρμες, υφές που μου φαίνονται ενδιαφέρουσες. Βάζοντας το ένα δίπλα στο άλλο, αλλάζοντάς του το σχήμα, μετατρέποντάς το σε κάτι τελείως διαφορετικό από την αρχική του χρήση, μου φαίνεται ένα ενδιαφέρον μοτίβο και χρησιμοποιώ την επανάληψή του για να δημιουργήσω κάτι εντελώς καινούργιο σε σχέση με τον αρχικό του προορισμό», περιγράφει η ίδια. Πολλοί καλλιτέχνες, όπως εξηγεί, παρατηρούν τι υπάρχει γύρω, τι τους κινεί το ενδιαφέρον και χρησιμοποιούν υλικά που για τους άλλους δεν έχουν άλλη αξία από την αρχική του χρήση. «Περισσότερο, είναι μια σχέση τρυφερότητας με αυτά τα υλικά, δε θέλω να τα πετάξω γιατί θέλω να τα κάνω κάτι άλλο», αναφέρει. Η ίδια ξεχωρίζει το χαρτί, της αρέσει γιατί βάφεται, τυπώνεται, διπλώνεται και παίρνει διάφορες μορφές. Η νέα της δουλειά, που θα παρουσιαστεί μέσα στο 2008 στην πρώτη της ατομική έκθεση, αφορά έντυπο υλικό, κλωστές και χρώματα.

«Ο κάθε καλλιτέχνης έχει την τάση να εξωτερικεύει αυτά που νιώθει. Έχει τη θέση του στην κοινωνία, όπως ο καθένας. Ίσως, επειδή δίνει περισσότερη προσοχή, να θελήσει να αλλάξει κάποια πράγματα με τα έργα του, να δώσει κάτι προς τα έξω», περιγράφει.

Μπορεί να ειπωθεί πως η τέχνη συνάντησε την Ουρανία Γιαλιτάκη και όχι το αντίστροφο. Ενώ σπούδαζε διακόσμηση, κλήθηκε να δημιουργήσει η ίδια έργα που θα κάλυπταν μεγάλα κενά και σιγά- σιγά άρχισε από διακοσμήτρια να μετατρέπεται σε καλλιτέχνιδα. Σήμερα καταφέρνει, πολλές φορές, να συνδυάζει και τις δύο ιδιότητές της.

Όσο αφορά στα πολιτιστικά δρώμενα στο Ηράκλειο, το τελευταίο διάστημα διαπιστώνει ότι σημειώνονται σημαντικά βήματα προόδου από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, «υπάρχει κόσμος που έχει το πάθος και θέλει να κάνει πράγματα και το κοινό παρακολουθεί στενά οποιαδήποτε εκδήλωση γίνει», αναφέρει. Επισημαίνει, ωστόσο, ότι δεν υπάρχουν χώροι για να καλύψουν τις ανάγκες των εικαστικών ενώ και οι ήδη υπάρχοντες δε χαίρουν της στήριξης των τοπικών φορέων.