Της Κατερίνας Μυλωνά

«Αν αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά γύρω σου, ο ένας τρόπος αντίδρασης είναι να εστιάσεις και να κριτικάρεις σε αυτό, να αναπτύξεις και να καλλιεργήσεις μια κριτική ματιά, ο άλλος τρόπος είναι να ανοίξεις παράθυρα διαφυγής για τον κόσμο, να δημιουργήσεις έργα «ευφορικά», χωρίς να είναι ελαφριά και ευανάγνωστα». Κάπως έτσι περιγράφει ο εικαστικός, Γιάννης Μαράβας, τη θέση που πρέπει να έχει ένας καλλιτέχνης μέσα στην κοινωνία.

«Έχω μια κοινωνική θέση, αντίληψη και ευαισθησία αλλά δε θεωρώ ότι μπορώ να υποτάξω τη διάθεση μου ή αυτή η ευαισθησία να μου υπαγορεύσει και μια συμπεριφορά στη ζωγραφική μου γιατί κι αυτή η προσήλωση είναι ολίγον μανιακή», περιγράφει και συμπληρώνει πως η ζωγραφική, η τέχνη γενικότερα, πρέπει να είναι ανεξάρτητη από άλλους τομείς, όπως είναι η πολιτική. Παράλληλα, όμως, θεωρεί πως ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να είναι αποκομμένος από τον κόσμο, «αν απομονωθείς, η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει λίγο αυτιστικά και εγωπαθώς. Αν είσαι στο εργαστήριο, αυτό που κάνεις πρέπει μετά να το κοινωνήσεις», υποστηρίζει.

Ωστόσο, αυτό που χαρακτηρίζει το Ηράκλειο, όπως ο ίδιος περιγράφει, είναι η ανυπαρξία γκαλερί, χώρων ζύμωσης, όπου θα μπορεί κανείς να συναντά ανθρώπους, να έρχονται από άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως την Αθήνα, και να βλέπουν τη δουλειά που γίνεται εδώ. «Όταν δεν υπάρχει ένα σημείο αναφοράς, η τέχνη είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω, δουλεύεις και δεν έχεις χώρο να το δείξεις. Εγώ κάνω τη δουλειά μου, την πακετάρω και πηγαίνω στην Αθήνα και τη δείχνω, το μόνο που μου παρέχει ο τόπος εδώ είναι το αίσθημα της ηρεμίας και γαλήνης», λέει χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τον ίδιο, το δίκτυο εικαστικών θα μπορούσε να συμβάλει στη λύση του παραπάνω προβλήματος. «Ορισμένες φορές τέθηκε το θέμα μήπως εμείς φτιάχναμε κάποιοι χώρο αλλά είναι πολύ δύσκολο να συντηρηθεί και να αναπτυχθεί από το δίκτυο. Φανταστείτε, όμως, πόσος κόσμος θα μπορούσε να μαζεύεται γύρω από αυτό τον πυρήνα εικαστικών αν υπήρχε μια εστία, ένα σημείο αναφοράς», εξηγεί.

Από τη ζωή του στην Αθήνα θυμάται ένα καφέ, όπου έρχονταν σε επαφή λογοτέχνες, ποιητές, ζωγράφοι…κάπως έτσι φαντάζεται τον ιδανικό χώρο για να «φιλοξενηθεί» η τέχνη στο Ηράκλειο. Θεωρεί, όμως, ότι ο χώρος αυτός θα πρέπει να δημιουργηθεί από ιδιωτική προσπάθεια και όχι από κάποιο δημόσιο φορέα ή το δήμο, «θα προτιμούσα να μην είναι δημοτικό εγχείρημα διότι συνήθως διολισθαίνουν σε κάτι «χαβαλετζίδικο» και αφηρημένο. Δε νομίζω ότι μπορεί να γίνει έτσι, αυτά τα έχουμε δοκιμάσει, είναι αυτή η γενιά μας που έχει δοκιμαστεί σε τέτοιες διαδικασίες πολιτικές και κοινωνικές και κάποια στιγμή δεν ξέρεις αν έχει νόημα κάτι τέτοιο. Για αυτό σκέφτομαι καμιά φορά πως κάποιες εμπνευσμένες ιδιωτικές κινήσεις μπορεί να έχουν περισσότερο νόημα».



Ποιος είναι



Ο Γιάννης Μαράβας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1954. Ξεκίνησε από το χώρο της διαφήμισης και παρακολούθησε ελεύθερα μαθήματα ζωγραφικής. Έχει επιμεληθεί εξώφυλλα βιβλίων και δίσκων μουσικής. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και δημόσιους χώρους σε Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία και Κύπρο. Ζει και εργάζεται στο χωριό Κάτω Ασίτες Ηρακλείου. Από το 1990 μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει πολλές ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα και Ηράκλειο.

Η δουλειά του μπορεί να «χωριστεί» σε περιόδους, «έχω κάποιους κύκλους, τους κλείνω, μετακινούμαι και πάω κάπου αλλού…είναι ένα σενάριο που εικονογραφώ», περιγράφει ο ίδιος, ο οποίος είναι παραστατικός ζωγράφος, έχει, δηλαδή, μια προσήλωση στην εικόνα, τη μορφή.

Τα υλικά που χρησιμοποιεί υπαγορεύονται από το θέμα με το οποίο κάθε φορά καταπιάνεται. Περισσότερο του αρέσει να δουλεύει με την τέμπερα και λάδια ακρυλικά. «Καμιά φορά υπάρχουν εμμονές, στις ποιότητες τα χρώματα, στο μέσο τους τόνους. Όλο αυτό το ανάπτυγμα που σου δίνει η τέμπερα, δε στο δίνει το λάδι που είναι πιο εντυπωσιακό, «φαντεζί» και προσφέρεται για εφέ. Αυτή την περίοδο προτιμώ την τέμπερα», εξηγεί.