Της Κατερίνας Μυλωνά

Τα μάτια ενός ανθρώπου είναι ο καθρέφτης της ψυχής και των συναισθημάτων του. Αυτό πρεσβεύει η εικαστικός, Μαρία Ιγνατίου, κάτι που αποτυπώνεται και στα περισσότερα έργα της. «Πιστεύω πως με τα μάτια μπορείς να πεις πάρα πολλά πράγματα και να εκφράσεις τη χαρά, το θυμό, την οργή…», εξηγεί η ίδια.

Η Κύπρια εικαστικός ζει τα τελευταία έξι χρόνια στο Ηράκλειο και, παρά τις αδυναμίες που έχει διαπιστώσει όσον αφορά στο κομμάτι των τεχνών, θεωρεί πως η πόλη μας θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πυρήνα πολιτισμού, σημείο αναφοράς για Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. «Πιστεύω πως το Ηράκλειο έχει τη δυνατότητα, είναι μεγάλη πόλη, έχει χώρους για να μεταμορφωθούν σε αίθουσα τέχνης, δεν υστερούμε σε κάτι, αρκεί να δώσει κάποιος το πράσινο φως. Πιστεύω ότι ο δήμος πρέπει να δημιουργήσει χώρους, όπου να φιλοξενούνται εκθέσεις και από το εξωτερικό, να βλέπουμε και την κουλτούρα άλλων λαών, αλλά και εικαστικών από την υπόλοιπη Ελλάδα», θεωρεί η ίδια. Σήμερα, όμως, για να σταθεί ένας καλλιτέχνης στην πόλη μας πρέπει να κάνει ο ίδιος πολλά βήματα ενώ έρχεται αντιμέτωπος με την ανυπαρξία κατάλληλων χώρων για να εκθέσει τη δουλειά του.

Η Μ. Ιγνατίου θεωρεί πως η έλλειψη αυτή μπορεί να οφείλεται και στο γεγονός ότι ο κόσμος δεν είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος σε εικαστικά θέματα. Εύκολα, όπως λέει ωστόσο, θα μπορούσε να αλλάξει το σκηνικό. Μέσα από τις σχολικές αίθουσες, όπου και η ίδια διδάσκει, θα μπορούσαν να ανοίξουν τα μάτια των παιδιών όσο αφορά τα πολιτιστικά και γενικά τα δρώμενα που γίνονται στην πόλη μας.

«Η Κρήτη έχει παράδοση, ο μινωικός είναι από τους αρχαιότερους πολιτισμούς, αν σκεφτούμε τη μινωική τέχνη πόσα πράγματα ξεκίνησαν από εδώ, είναι κρίμα να μην εξελίσσεται», αναφέρει.

Ποια είναι



Η Μαρία Ιγνατίου γεννήθηκε στη Λευκωσία της Κύπρου το 1975.

Σχέδιο παρακολούθησε στο εργαστήριο της ζωγράφου, Καίτης Στεφανίδου, στη Λευκωσία και στην Αθήνα στο εργαστήριο του γλύπτη, Νίκου Στέφου. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, κατά τα έτη 1994-1999. Έχει λάβει μέρος σε διαγωνισμούς, έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα και Κύπρο και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στο Ηράκλειο, τα Χανιά, την Αθήνα, τη Λεμεσό και στην Πύλη Αμμοχώστου.

Εκπροσώπησε την Κύπρο στον Διαγωνισμό του Συμβουλίου της Ευρώπης το 1993.

Απέσπασε το Γ΄ Βραβείο στον διαγωνισμό «Ανθρώπινες Σχέσεις» του Συμβουλίου της Ευρώπης το 1993.

Ασχολείται επαγγελματικά με τη ζωγραφική, την αγιογραφία, το ψηφιδωτό καθώς και με την διδασκαλία του μαθήματος των εικαστικών σε δημόσια σχολεία. Παράλληλα, ασχολείται με τη χαρακτική και τη γλυπτική.

Έργα της βρίσκονται στην Πινακοθήκη του Μιχάλη Ζαμπέλα στη Λευκωσία (Zampelas Art Limited).

Περισσότερο στα έργα της χρησιμοποιεί την ακουαρέλα αφού τη συναρπάζει το γεγονός ότι το υγρό στοιχείο μπορεί και παίρνει διάφορες μορφές, «είναι κάτι μαγικό, που με δελεάζει», λέει η ίδια.

Το χρώμα και οι πινελιές στα έργα της μπορεί να καθορίζουν τα αντικείμενα αλλά και να τα περικυκλώνουν αφήνοντάς τα να αιωρούνται σε φανταστικά φόντα. Αυτό συμβαίνει με τα πρόσωπα: σε κάποια έργα έχουν δυναμική την παρουσία τους με χαραγμένα περιγράμματα και έντονα χρώματα, σε άλλα έργα όμως μεταμορφώνονται σε αέρινες υπάρξεις, στροβιλίζουν στο σύμπαν, σε ένα όνειρο. Τα πρόσωπα αυτά ξεκινούν από τη μορφή της ζωγράφου, εξελίσσονται σε προσωπικότητες διαφόρων εθνοτήτων και προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο σύμφωνα με το πολιτισμικό τους υπόβαθρο και την προσωπική τους σφραγίδα. Δίνει έτσι η ζωγράφος την επιθυμία της για την αρμονική συνύπαρξη των εθνοτήτων, κάτι ίσως ουτοπικό, αλλά εφικτό μέσα από τον κόσμο της ζωγραφικής και του ονείρου (σύμβουλος τέχνης, Νικολέτα Αυγουστή).