Της Κατερίνας Μυλωνά

Η ζωγραφική για το Νίκο Κανακάκη ήρθε να καλύψει το κενό που δημιουργούσε η αρχική του πρόθεση να ασχοληθεί με τη φωτογραφία, «έβλεπα ότι με τη φωτογραφική απεικόνιση είχα ένα φτωχό μέσο να αποτυπώσω συναισθήματα», λέει ο ίδιος.

Κάπως έτσι, ξεκίνησε να δουλεύει μια ρεαλιστική, συνήθως, εικόνα, την οποία επεξεργάζεται με σκοπό να την καταστήσει μια παράλληλη πραγματικότητα. Αυτό, με το πέρασμα του χρόνου, εξελίσσεται σε ένα ατέρμονο παιχνίδι με τη σκιά, τη φόρμα και τις αναλογίες, το αποτέλεσμα του οποίου εκπλήσσει αρκετές φορές και τον ίδιο το δημιουργό. «Είναι τόσοι οι δρόμοι που κάθε φορά που ξεκινάει μοιάζει όλο και πιο ενδιαφέρον, σαν ένα ακόμα ταξίδι, το ταξίδι που λόγω και της ιδιαιτερότητας της εργασίας μου έγινε απαραίτητη προϋπόθεση της αναζήτησης μου σε προσωπικό αλλά και πρακτικό επίπεδο. Με έκανε να παρατηρώ πολύ διαφορετικά τον κόσμο απ οτι φανταζόμουν όταν ξεκίναγα να ασχολούμαι με τα της τέχνης», περιγράφει.

Όπως λέει ο Ν. Κανακάκης, αυτό είναι κάτι που παρατηρούσε και σε άλλους καλλιτέχνες της γενιάς του. Η εξήγηση που δίνει ο ίδιος είναι ότι, ίσως, το γεγονός ότι βρίσκονται σε μια πόλη σαν το Ηράκλειο που στερείται μιας καλλιτεχνικής ταυτότητας, να ωθεί τους νέους καλλιτέχνες του Ηρακλείου στο να ψάξουν να βρουν ανταπόκριση στο έργο τους στην Αθήνα ή και στο εξωτερικό. «Ελπίζω, όμως, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο γιατί βλέπω ότι κάποιοι δεν το βάζουν κάτω και προσπαθούν να φέρουν το καλαίσθητο σε αυτή τη πόλη που το έχει τόσο ανάγκη», αναφέρει.



Ποιος είναι



Ο Νίκος Κανακακης γεννήθηκε στο Ηράκλειο στις 9/9/1973 Σπούδασε στις σχολές Δέλτα γραφιστική και φωτογραφία. Στη συνέχεια γράφτηκε στη σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο το Γιάννη Μανιατάκο, από όπου και αποφοίτησε το 1997. Έκτοτε ασχολείται αποκλειστικά με τη ζωγραφική και τη μαρμαρογλυπτική.

Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις σε Ηράκλειο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Αίγινα ενώ έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις σε πόλεις της Κρήτης, τον Πειραιά και την Αθήνα.

Όπως περιγράφει ο εικαστικός, Μάνος Αλμπάνης, η ζωγραφική του Νίκου Κανακάκη συχνά ξεκινά από επισκέψεις σε παντός είδους ερείπια. Μέσα από μοναχικούς περιπάτους σε χώρους που τους χαρακτηρίζει η εγκατάλειψη, η ανθρώπινη απουσία και η εντροπία, φωτογραφίζει και χρησιμοποιεί τα αποτελέσματα στα έργα του. Εγκαταλειμμένα εργοστάσια, αποθήκες, μάντρες, τόποι ανακύκλωσης μετάλλων, όλοι χώροι με πολύ αναπτυγμένες δομές όταν λειτουργούσαν και που τώρα χαρακτηρίζονται από μια αποσύνθεση.

Η εντροπία, ένα από τα κύρια θέματά που τον ενδιαφέρουν, χαρακτηρίζει την προσέγγισή του στην έννοια του χρόνου: ο χρόνος σαν φθορά. Μέσα από τα έργα του μπορεί κανείς να υποψιαστεί αυτή τη δύναμη: τα αναπόφευκτα απομεινάρια όλων των διαδικασιών ή αλλιώς την εντροπική τάση προς την αταξία.

Η γραφή είναι εξπρεσσιονιστική και με έντονο χρωστήρα μετατρέπει αυτούς τους έρημους τόπους σε μια άλλη γη όπου το μακρινό μέλλον συναντά το μακρινό παρελθόν, ένα παιχνίδι ανάμεσα στην ανασύνθεση της μνήμης και τον πανταχού παρόντα φόβο μιας πυρηνικής καταστροφής.