Της Κατερίνας Μυλωνά

“Αν ένας Αρειανός επισκεπτόταν την πόλη μας κι ήθελε να δει τι εικαστικό υπάρχει στους κόλπους της δε θα ανακάλυπτε τίποτα άλλο παρά αντίγραφα έργων τέχνης και άλλα πολύ χαμηλής ποιότητας που παράγονται μαζικά και τα βρίσκει κανένας στα κορνιζάδικα…»

Με τον παραπάνω τρόπο περιγράφει το τι συμβαίνει σήμερα στο Ηράκλειο ο εικαστικός, ιδρυτικό μέλος του Δικτύου εικαστικών καλλιτεχνών, Μανόλης Αποστολάκης. «Η πόλη μας είναι σαν να εχθρεύεται την τέχνη, ειδικά τις εικαστικές», υποστηρίζει και θεωρεί πως για αυτό οφείλεται το γεγονός πως κανείς δε θυσιάζει ένα καλό χώρο που έχει μέσα στην πόλη για χάρη της ποιότητας. Ορισμένες ιδιωτικές γκαλερί που υπήρχαν, άντεξαν κάποιο διάστημα και μετά έκλεισαν και, όσον αφορά τους δημοτικούς χώρους, «άλλη κακοδαιμονία απίστευτη…», σχολιάζει. Ο Μ. Αποστολάκης θεωρεί ότι στο δήμο δεν υπάρχει διαχείριση, καλλιέργεια και ποιότητα στους ανθρώπους που διαχειρίζονται τα εικαστικά δημοτικά δρώμενα, «όλοι μέσα από τα εικαστικά πολιτεύονται». Ιδιαίτερα τον ενοχλεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ένας κατάλογος με τους εικαστικούς, οι οποίοι και δεν ειδοποιούνται ποτέ για να παραστούν σε εκδηλώσεις που τους ενδιαφέρουν, όπως τα εγκαίνια μιας έκθεσης. Η πόλη μας, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν αρέσκεται στα εικαστικά και δεν έχει τα κριτήρια για να αλλάξει κάτι, «είναι βολική, της βιτρίνας, του εντυπωσιασμού, του γρήγορου πλουτισμού, της καρέκλας και του καφενείου μέσα στους δρόμους». Ο Μ. Αποστολάκης θεωρεί ότι τα χρήματα του δήμου είναι άφθονα αλλά δε διατίθενται για τον πολιτισμό.

Σε μία προσπάθεια να ασκήσει αυτοκριτική, αναφέρει πως από τη μεριά τους οι καλλιτέχνες αγνοούν κάποιες φορές ότι αποτελούν μέρος του κοινωνικού ιστού και πρέπει να διατυπώνουν προτάσεις. Σε αυτή την κατεύθυνση, αποφάσισαν να δημιουργήσουν το δίκτυο εικαστικών καλλιτεχνών, «όλοι μας είμαστε αισιόδοξοι, ορεξάτοι αλλά και επιφυλακτικοί, πρέπει να βγούμε από το καβούκι μας», αναφέρει. Όπως, όμως, τονίζει, αν δεν υπάρχει η αίσθηση του «υπηρετώ τον πολιτισμό σαν πολιτεία» δεν είναι αρμοδιότητα των καλλιτεχνών να τη δημιουργήσουν. Υπάρχει, όπως λέει, πολλά που θα μπορούσε να κάνει ένας δήμος ο οποίος νοιάζεται για τον πολιτισμό και τους υπηρέτες του. Ως παράδειγμα φέρνει μία γιορτή που γίνεται στο Παρίσι και ονομάζεται «ανοιχτές πόρτες», κατά τη διάρκεια της οποίας, ο δήμος εκδίδει ένα χάρτη με τα εργαστήριο που υπάρχουν στα σύνορά του και ο κόσμος κυκλοφορεί σε αυτά.

Ο ίδιος προσπαθεί, σα μια υπηρεσία στον πολιτισμό και την καλλιέργεια των μικρών μαθητών, να δέχεται τάξεις στο εργαστήριό του και να μιλά στα μικρά παιδιά για την τέχνη. Για αυτό το λόγο και προτείνει να ενταχθεί ένα ανάλογο πρόγραμμα στα σχολεία της χώρας μας που, κατ επέκταση, θα στήριζε και τα εργαστήρια των καλλιτεχνών.

Ο Μ. Αποστολάκης θεωρεί πως όποιος έχει έναν καλλιτεχνικό τρόπο σκέψης ψάχνει να βρει τρόπους έκφρασης. Για τον ίδιο, άλλοτε είναι η ποίηση, οι κατασκευές, το σχέδιο , η παρέα με τους φίλους του, «ο καθένας ψάχνει να βρει τρόπους για να πει αυτά που έχει να πει, αυτός είναι ο σκοπός ενός εικαστικού», σημειώνει.



Ποιος είναι



Ο Μανόλης Αποστολάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο NORTHEASTERN UNIVERSITY (Βοστόνη) και τις συνέχισε στο Ε.Μ.Π.

Το 1989 συγχρόνως με την απόφασή του να εγκαταλείψει τη ζωή στην Αθήνα και τις προηγούμενες επαγγελματικές ασχολίες του, εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο και αφιερώθηκε στη ζωγραφική και τη θάλασσα.

Το 1993 μετοίκησε στην Κέρκυρα και φοίτησε δίπλα στο ζωγράφο Τάσο Αλαμάνο επί διετία. Το 1995 έφυγε στο Παρίσι και παρακολούθησε τη σχολή ADAC χαρακτικής στο εργαστήριο της καθηγήτριας Marie Genevieve Havel.

Το 1996 επέστρεψε και πάλι στο Ηράκλειο.

Διδάσκει Ιστιοπλοΐα και Ναυτική Τέχνη.

Από το 1986 μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, το Ηράκλειο, το Παρίσι, την Κέρκυρα, την Χερσόνησο, τους Βώρους και τον Άγιο Νικόλαο.