Της Κατερίνας Μυλωνά

Η αληθινή τέχνη σχετίζεται με την πραγματική ζωή, το Εδώ και το Τώρα, την πραγματική ζωή που έχει απαξιωθεί από τον κόσμο της ψευδαισθητικής πραγματικότητας. Αυτό υποστηρίζει η εικαστικός, Ρένα Ματαλλιωτάκη, η οποία, στην προσπάθειά της να περιγράψει τη σχέση που έχει ο κόσμος με την τέχνη, αναφέρει πως στο βλέμμα μας έχει επιβληθεί ο ταχύτατος ρυθμός εναλλαγής των εντυπωσιακών εικόνων του marketing. Η εικόνα αυτού του είδους κάνει το βλέμμα μας αδηφάγο, μας εκπαιδεύει στο να ζούμε ένα ανικανοποίητο, αφού κάθε εικόνα καταβροχθίζεται αυτομάτως, και υπάρχει η εναγώνια προσμονή της επόμενης. Μας εκπαιδεύει στο να μην μπορούμε να ζήσουμε τίποτα στο παρόν, να μην αφήνουμε τα πράγματα να περνούν μέσα μας, να μας αγγίζουν όλα επιδερμικά ,να μην μπορούν να διεισδύσουν στην ψυχή μας και να μας γονιμοποιήσουν. Να τρέχουμε γρήγορα να προφτάσουμε το μέλλον(δηλαδή την επόμενη εικόνα ή την επόμενη στιγμή) και καθώς η ζωή μας είναι τελικά άθροισμα, από στιγμές μηδενικής διάρκειας(γιατί έχουμε μάθει να στεκόμαστε πολύ λίγο στο κάθε πράγμα), γίνεται ανύπαρκτος και ο τόπος μας.

«Αυτού του είδους η «εκπαίδευση» δεν επιτρέπει τελικά την ύπαρξη( δεν έχουμε ούτε χρόνο ούτε χώρο για να υπάρχουμε.). Αν δεν έχεις τόπο να σταθείς δεν μπορείς και να συναντηθείς και με τον άλλο. Μέσα απ αυτή την κουλτούρα μαθαίνουμε να περιφερόμαστε μόνοι και άδειοι», υποστηρίζει.

Ωστόσο, όπως η ίδια αναφέρει, η δημιουργία ενός έργου λειτουργεί θεραπευτικά, προσφέροντας λύσεις σε υπαρξιακά ερωτήματα, λύνει, δηλαδή, συγκρούσεις που υπάρχουν στο εδώ και στο τώρα του καλλιτέχνη και τον οδηγεί τελικά σε κάποια ενότητα που έχει σαν αποτέλεσμα και τη δημιουργία ενός τόπου. Αυτό μπορεί να συμβεί γιατί στην παραπάνω διαδικασία ο καλλιτέχνης είναι ολόκληρος παρών, με το συνειδητό και το ασυνείδητό του κομμάτι, με αυτό που έχει πρόθεση να πει και με αυτό που τον υπερβαίνει, είναι σαν να εξελίσσεται μια χημική αντίδραση που έχει σαν αποτέλεσμα την ενοποίηση.

«Ο θεατής, αν μάθει να στέκεται στο έργο, να του δώσει το χρόνο που χρειάζεται για να μιλήσει μέσα του , συντονίζεται μ αυτό, και βιώνει την ίδια ενοποιητική διαδικασία που λειτουργεί εξίσου θεραπευτικά και σ αυτόν, βρίσκεται στο τόπο (έργο) που δημιούργησε ο καλλιτέχνης, που γίνεται τελικά κοινός τόπος. Το έργο γίνεται ένας τόπος συνάντησης με τον Άλλο», περιγράφει.

Για αυτό ακριβώς το λόγο, όπως λέει, είναι σημαντικό να μπορεί να προσεγγίσει κανείς την τέχνη και όλα τα πεδία που είναι εκφράσεις της δημιουργικότητας, είτε σα θεατής είτε σα δημιουργός.

Ως εκπαιδευτικός είναι σε θέση να γνωρίζει ότι το παιδί έχει μέσα του έμφυτη την τάση να ζει στο παρόν, στην πραγματικότητα. «Η κουλτούρα της εποχής είναι αυτή που την καταστρέφει, χρειάζεται πολύ καλή εκπαίδευση, από τις πρώτες τάξεις του σχολείου για να διατηρηθεί αυτή η τάση και να καλλιεργηθεί η έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου για δημιουργία. Χρειάζεται πολύ καλή εκπαίδευση επίσης, για να μάθει τη γλώσσα της τέχνης ώστε να είναι σε θέση να την αποκωδικοποιεί», υποστηρίζει και συμπληρώνει πως η Πολιτεία πρέπει να εκμεταλλευτεί το ανθρώπινο δυναμικό που έχει, να αξιοποιήσει κατάλληλα προγράμματα και να διαθέσει κονδύλια.

Όσον αφορά στην πόλη μας θεωρεί πως είναι ανάγκη να στηριχθούν με διάφορους τρόπους τα καλλιτεχνικά δρώμενα και να δημιουργηθούν χώροι που να έχουν καλλιτεχνική ταυτότητα, να σέβονται και το έργο και τον καλλιτέχνη, ώστε να αποτελέσουν σημείο αναφοράς. «Χωρίς αυτούς δεν μπορούν να φιλοξενηθούν σοβαρές δουλειές ,ντόπιων ή άλλων καλλιτεχνών και άρα να γονιμοποιηθεί η πόλη με νέες ιδέες και να γεννήσει καινούρια πράγματα. Οι χώροι που υπάρχουν φιλοξενούν πολλά είδη εκδηλώσεων και με τέτοια ποικιλία ποιότητας που δεν μπορούν εκπληρώσουν το ρόλο τους», αναφέρει.

Η Ρένα Ματαλλιωτάκη θεωρεί πως μέσα από κάποιες συλλογικές προσπάθειες, είναι το δίκτυο εικαστικών, μπορούν να ενεργοποιηθούν διαδικασίες ώστε να βρεθεί λύση για τα προβλήματα αυτά και να βρεθεί στήριξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας με διάφορα μέσα.

Ποια είναι



Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης. Έκανε ελεύθερες σπουδές στη ζωγραφική και παρακολούθησε μαθήματα καλλιτεχνικής φωτογραφίας. Σπούδασε επίσης Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και Παιδαγωγικά στο Ηράκλειο. Εκθέτει από το 1995. Έχει εκθέσει δυο φορές ατομικά στο Ηράκλειο και σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις σε Αθήνα και Κρήτη. Έργα της υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές.

Έχει διδάξει στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, και τα τελευταία δέκα χρόνια στην Πρωτοβάθμια.

Για πολύ καιρό ζωγράφιζε ανεικονικά, τα τελευταία χρόνια όμως αρχίζει να στρέφεται σιγά -σιγά σε πιο αναγνωρίσιμες φόρμες, που έχουν αναφορά δηλαδή, στην εξωτερική πραγματικότητα. Αυτό συμβαίνει γιατί χρειάζεται άλλα μέσα, για να εκφραστεί.