Της Κατερίνας Μυλωνά

Η τέχνη αποτελεί πάντα όπλο του ανθρώπου απέναντι στα υλικά αγαθά που απειλούν να αφανίσουν το πνεύμα του και επιβεβαίωση κάθε καλού που υπάρχει σε αυτόν, όπως υποστηρίζει η εικαστικός, Στέλλα Κουκουλάκη

«Για μένα η ζωγραφική είναι ταυτόσημη με τη ζωή και πλημμυρισμένη απ΄ ο,τι αγαπώ. Ζωγραφίζοντας έμαθα τη ζωή και ζώντας, διδάχτηκα πολλά για τη ζωγραφική. Ανακάλυψα την ηδονή της ισορροπίας και της αρμονίας, που δεν είναι ούτε φόβος ούτε δειλία, αλλά ένστικτο ζωής, που όταν καταφέρεις να την αιχμαλωτίσεις μέσα στη δυσδιάστατη επιφάνεια, κάνεις τέχνη», αναφέρει η ίδια. Σημείο της δουλειάς της είναι το ανθρωποκεντρικό στοιχείο, οι εικόνες της αποτυπώνουν όσο πιο πιστά μπορούν το πνεύμα και την ψυχή της ενώ η ίδια παλεύει για το αισθητικό όραμά της μέσα από τον δυαδισμό της κάθε ανήμπορης επιφάνειας. Σαν μέσο έκφρασης των ανησυχιών της βάζει τις αρμονικές σχέσεις χρώματος και σχήματος. Χωρίς περιορισμούς στα εκφραστικά μέσα, χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που της προσφέρει η ύλη. «Έτσι αφήνομαι σʼ ένα παιχνίδι, όπου το αισθητικό αποτέλεσμα είναι φορέας προσωπικών μηνυμάτων, ένα πολύπλοκο μείγμα που ξεκινά από την επίδραση του κέντρου των σπουδών μου», περιγράφει. Η Στέλλα Κουκουλάκη «μαστίζεται» από τη συνεχή ανάγκη για τελειότητα, που όμως δεν την φοβίζει, αφού έτσι κι αλλιώς, όπως λέει, δε θα τη φτάσει ποτέ. «Με εκφράζει το ωραίο που φαίνεται να είναι η καθαρότερη έκφραση της τελειότητας, το καθαρό, το ανόθευτο που κατά την αρχαία Ελληνική αντίληψη εμπεριέχεται στην ισορροπία, στη συμμετρία, «θεία ωραιότητα» και όχι στο πρόχειρο, το ασυνάρτητο και το εφήμερο. Γυρεύω αυτή την ουσία του ωραίου μέσα σʼ όλα τα πράγματα και προσπαθώ να την εκφράσω σε μια εικόνα που, αφού παγιδεύσει το αιώνιο, θα μπορέσει να δονήσει τις ψυχικές μας χορδές και να οδηγήσει την ψυχή σε μια ανώτερη αρμονία και ισορροπία: Όπως λέει ο Ελύτης «Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών, τα μάτια σου ορθάνοιχτα μές στις εικόνες του». Έτσι τα πιο συνηθισμένα πράγματα μετουσιώνονται μεμιάς… Υπάρχουν χίλιες μορφές κι εγώ τις ζωγραφίζω. Στασιμότητα δεν υπάρχει. Ή θα πας μπροστά ή θα πάς πίσω. Η διαδρομή έχει σημασία, όχι το τέρμα. Η πορεία με βάση ένα άψογο και στέρεα δομημένο σχέδιο θα δώσει στο τέλος μία δυναμική συν-παράθεση στοιχείων, γραμμών, τόνων, κινήσεων, χρωματικών αντιθέσεων… Με τα έργα μου ζωγραφικά ή χαρακτικά θέλω να εξωτερικεύσω την εσωτερική συναισθηματική ένταση ή πρόθεση. Όλα μου προκαλούν την ίδια ευτυχία και τον ίδιο πόνο, την ίδια χαρά σε μια γραμμή, μια μορφή, ένα χρώμα, το ίδιο συναίσθημα. Η αναζήτηση του φαντασιακού και συχνά το μάταιο κυνήγι του χαμένου ως το τέλος.», αναφέρει.

«Ο καλλιτέχνης δεν είναι το χαϊδεμένο παιδί της ζωής: Δεν έχει κανένα δικαίωμα να ζει ανεύθυνα. Έχει (εθελούσια) αναλάβει την εκτέλεση ενός δύσκολου έργου που γίνεται συχνά ο Σταυρός του», όπως γράφει ο V. Kandisky στο βιβλίο του «Για το πνευματικό στην τέχνη». Η ειλικρίνεια, η αλήθεια είναι οι βασικές αρετές που, σύμφωνα με την ίδια, θα πρέπει να χαρακτηρίζουν τον καλλιτέχνη και βέβαια η υπομονή και η επιμονή στις δυσκολίες και τα βάσανα της έκφρασης. Ο καλλιτέχνης δεν «χαλάει» τον πίνακα τελειώνοντάς τον, μόνο αρνούμενος το ακαθόριστο του σκίτσου, δείχνει περισσότερο την προσωπικότητά του αποκαλύπτοντας έτσι τις δυνατότητες, αλλά και τα όρια του ταλέντου του.

Η Στέλλα Κουκουλάκη αισθάνεται εργάτης και όμηρος της τέχνης. «Ξαγρυπνώ με το βάρος της ευθύνης του καλλιτέχνη, δέσμιος του χρόνου και αυτής της χωρίς αισθητική πόλης που με πληγώνει», αναφέρει και προσθέτει πως «όσω ζω θα εξακολουθώ να δημιουργώ πιστή στα οράματά μου, εκφράζοντας μέσα από τα ζωγραφικά και χαρακτικά μου έργα τις μύχιες σκέψεις μου σταθερά προσανατολισμένη στον αγώνα της τελειότητας».

Ποια είναι

Η Στέλλα Κουκουλάκη (www.kukulaki.gr) γεννήθηκε στο Ρέθυμνο. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας με καθηγητή το Fernando Farulli, από όπου αποφοίτησε το 1985. Παράλληλα με τις βασικές της σπουδές παρακολούθησε ειδικά μαθήματα συντήρησης έργων Tέχνης, τεχνικές ζωγραφικής, φωτογραφίας και βιομηχανικού σχεδίου. Έχει επίσης πτυχίο Γραφικών Τεχνών και Διαφήμισης από την Ακαδημία Cappiello και δίπλωμα από την Ακαδημία Ιταλικής Μόδας (ειδίκευση στη μεταξοτυπία σε ύφασμα ή χαρτί και στην τεχνική του μπατίκ). Το 1987 διορίστηκε καθηγήτρια Εικαστικής Αγωγής στη Μέση Εκπαίδευση όπου και εργάζεται μέχρι σήμερα. Έχει συνεργαστεί με τη Βικελαία Βιβλιοθήκη Ηρακλείου σε εκδοτικά της προγράμματα. Έχει κάνει αρκετές ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα (παγκρήτιες και πανελλήνιες) και το εξωτερικό (ενδεικτικά αναφέρεται η 1η Μεσογειακή Μπιενάλε Χαρακτικής).