Η κάθοδος των μυρίων ! Η επιστροφή οίκαδε ! Ο χρόνος επληρώθη, οι προετοιμασίες προχώρησαν με ρυθμούς ράθυμους μεν αλλά όλα έχουν ένα τέλος έτσι και το φόρτωμά μας, των Ελλήνων εννοώ στα αυτοκίνητα OPEL όλα, εσάλπιγξε την αρχή του ταξιδιού της επιστροφής. Προηγουμένως είχαμε στείλει δελτάρια μέσω Ερυθρού Σταυρού στις οικογένειές μας, τα οποία φτάσανε στον προορισμό τους μετά από μας. Τα αυτοκίνητα ήταν ανοιχτά χωρίς τέντα και έτσι απολαμβάναμε τις ομορφιές του Τυρόλου που έχει πράγματι μέσα από τα εναλλασσόμενα τοπία του, μια μαγευτική θέα, έτσι που ανεβαίναμε ελικοειδώς τις χαμηλές παρυφές των Άλπεων στους ασφαλτοστρωμένους δρόμους προς το Ίνσμπουργκ και τη Βόρειο Ιταλία. Το Τυρόλο ήταν σχεδόν ανέπαφο από καταστροφές, έτσι απομονωμένο που ήταν και δεν υπήρξε θέατρο επιχειρήσεων ή σφοδρών βομβαρδισμών από αέρος, ώστε η εποχή τότε του καλοκαιριού που έμπαινε μας προσέφερε ένα θαυμάσιο θέαμα σπάνιο, με το τόσο πράσινο, τις αλλεπάλληλες μεταλλαγές των βουνοκορφών και τα τρεχούμενα νερά του. Αξίζει τον κόπο να πάει κανείς στο Τυρόλο της Κάτω Αυστρίας γιατί θα δει όντως τα ωραιότατα τοπία του.

Σκαρφαλώσαμε έτσι τα βουνά, περάσαμε από το Ίνσμπουργκ και συνεχίσαμε το ταξίδι μας, μέχρι που περάσαμε στην Βόρειο Ιταλία. Εκεί μείναμε το βράδυ στην Μπολόνια αν θυμάμαι καλά όπου μείναμε και την άλλη ημέρα, έτσι που μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσομε την πόλη και την ύπαιθρο. Εκεί η εικόνα άλλαζε εντυπωσιακά, καταστροφές μεγάλες από πολεμικές επιχειρήσεις που είχαν διεξαχθεί με συνοδεία σφοδρών βομβαρδισμών, όλες οι σιδηροδρομικές γέφυρες και οι οδικές ήτανε κατεστραμμένες, ώστε καθώς ταξιδεύαμε προς Νότο είμαστε υποχρεωμένοι να κατεβαίνομε από το τρένο, γιατί τώρα πια ταξιδεύαμε σιδηροδρομικώς, και να περνούμε απέναντι από τις κατεστραμμένες γέφυρες από όπου μας περίμενε άλλο τρένο για να συνεχίσομε το ταξίδι. Σκεφτείτε βέβαια τώρα τι ταλαιπωρία ήταν να φορτοξεφορτώνουν κάθε τόσο τα πράγματά τους από το ένα τρένο στο άλλο. Πολλοί από μας, όταν περάσαμε την Μπάντοβα, και πιάσαμε να κατεβαίνομε τις ανατολικές ακτές της Ιταλίας, μέναμε στη στέγη του τρένου γιατί ο συνωστισμός ήταν φοβερός δεδομένου ότι στο τρένο είχαν προστεθεί κάπου εκεί ψηλά και πολλοί Έλληνες Ελεύθεροι Εργάτες, έτσι τους λέγαμε τότε αυτούς που είχαν πάει εθελοντικά, και δούλευαν στη Γερμανία.

Δημιουργούσαμε κάθε τόσο επεισόδια γιατί είχαν το θράσος και είχαν αναρτήσει και αυτοί Ελληνικές σημαίες τα βαγόνια τους. Εμείς 400 περίπου και ούτε, και αυτοί 1500 τουλάχιστον, αλλά πού να βρουν το θάρρος να μας αντιμετωπίσουν γνωρίζοντας ότι ήτανε δοσίλογοι έναντι της πατρίδος τους και ότι θα καλούντο να δώσουν λόγο για τις πράξεις τους. Έτσι είχαμε γίνει το φόβητρό τους, μια παρέα θερμόαιμων νεαρών Ομήρων, μεταξύ των οποίων και εγώ βέβαια. Έτσι ταξιδεύοντας μερόνυχτα, γιατί είπαμε οι δρόμοι ήταν κομμένοι, φτάσαμε στο Μπάρι όπου στρατοπεδεύσαμε σε ένα στρατιωτικό στρατόπεδο αρκετά μεγάλο με πάμπολλα παραπήγματα μεγάλα, όπου και χωριστήκαμε οι Όμηροι με τους Ελεύθερους Εργάτες. Η φύλαξη του στρατοπέδου ήταν υποτυπώδης και βγαίναμε σχεδόν ελεύθερα και ψωνίζαμε κρασί και διάφορα άλλα φαγώσιμα ώστε σχεδόν κάθε βραδάκι τα πίναμε και το γλεντούσαμε γνήσια Ελληνικά. Εκεί μάθαμε ότι με τους Ελεύθερους Εργάτες ήταν και αρκετοί μεταξύ τους που ήταν Γερμανοί ντυμένοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί. Εδώ οφείλω μια μικρή παρένθεση. Εμείς οι Κρητικοί είχαμε μια ξεχωριστή παρέα κάνει και όχι μόνον. Είμαστε κολλητοί, εγώ ο Κώστας ο Ξεξάκης, ο Μιχάλης ο Μουμτζής, που δεν μʼάφηνε ούτε βήμα μακριά μου, ο Γιάννης ο Τζομπανόπουλος και μερικοί περιστασιακοί Μακεδόνες. Μεταξύ των Ομήρων ήσαν πολλοί επώνυμοι κομμουνιστές που μας διαφώτιζαν κανονικά με τα πανανθρώπινα συνθήματά τους έτσι ώστε έφτασε η ώρα να με ρωτήσουν :

-Τώρα που θα πάμε στην Ελλάδα Νίκο με ποιους θα είσαι ; Με το λαό ή με τους μοναρχοφασίστες γκεσταπίτες και δοσιλόγους σαν κι αυτούς απέναντι ;

-Μαζί σας αδέλφια, γίνεται διαφορετικά ;

Εγώ που δεν είχα ιδέα περί κομμουνισμού προσηλυτίστηκα ευκολότατα γιατί και νέος ήμουν και ενθουσιώδης αγωνιστής με το μέρος του δίκαιου ! Έτσι είχαν τα πράγματα όταν σε μια σύσκεψη των υπευθύνων, τρόπον τινά, αποφασίσαμε να ξεκαθαρίσομε τους απέναντι, να χωρίσομε τους Ελεύθερους Εργάτες από τους ντυμένους Γερμανικά στρατιωτικούς. Ήταν αρκετά εύκολο γιατί υπήρχαν μεταξύ τους, όπως συμβαίνει συνήθως, ορισμένοι καταδότες που μας κατέδιδαν για το ποιόν του καθενός, πράγμα που αποδεικνύονταν με μια έρευνα στις αποσκευές των ! Έτσι τιμωρήσαμε αρκετά σκληρά μπορώ να πω αυτούς τους πραγματικούς προδότες της πατρίδος τους γεγονός που επρόκειτο να μας κοστίσει ακριβά παραλίγο, όταν φθάσαμε στην Αθήνα !

Τότε εντελώς ξαφνικά παρουσιάστηκε μια κοπέλα στην ηλικία μου περίπου Λίνα Κ., (ας μην λέμε ονόματα), η οποία προσπάθησε να μπει στην παρέα μας με στόχο εμένα γιατί πέρα από το ότι φερόμουν ακόμα ως αρχηγός ήμουν βλέπετε και ο νεότερος και συνομήλικός της. Γιατί το λέω αυτό ; Γιατί παρʼόλες τις πιέσεις που δέχτηκε από διάφορους τελικά ήρθες σε μένα. Ήταν μια όμορφη καθαρή κοπέλα με ωραίο σώμα, όμορφο πρόσωπο, μαλλιά μαύρα, γενικά όμορφο και επιθυμητό κορίτσι. Φτιάξαμε το σπιτικό μας ξεχωρίζοντας με διάφορες κουβέρτες μια γωνιά στο θάλαμο και περνούσαμε θαυμάσια τη ζωή μας σαν νιόπαντροι. Κατήγετο από την Αθήνα και ήταν κόρη γνωστού δικηγόρου της πρωτεύουσας. Ποτέ μου δε από λόγους αβρότητας δεν την ρώτησα πως βρέθηκε στη Γερμανία. Κατά πάσα πιθανότητα θα είχε ακολουθήσει κανένα Γερμανό αξιωματικό με την οπισθοχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα γιατί είχε μαζί της διάφορα πράγματα αξίας όπως κοστούμια άκοπα, κασμήρια, φωτογραφικές μηχανές και άλλα. Έτσι αποφασίσαμε να πουλήσομε μερικά πράγματα να πιάσομε λεφτά για να πάμε να μείνομε σʼένα ξενοδοχείο να το χαρούμε το πράγμα σωστά και ανθρώπινα. Βλέπετε εγώ δεν είχα τίποτα να πουλήσω γιατί τα τσιγάρα μου τα είχε πάρει κρυφά ο Μουμτζής από τα Χανιά και τα είχε πουλήσει για να αγοράσει 2 φορέματα στη γυναίκα του και κάτι άλλα δώρα.

-Βρε Μιχάλη, εμένα το έκανες αυτό ; Εμένα που σε έσωσα κυριολεκτικά και σε είχα πάντα κοντά μου σαν το μεγάλο αδελφό ; Γιατί δεν σεβάστηκες την περιουσία μου ;

Ήταν ένας ξανθός ψηλός ωραίος άνδρας με επιβλητικό παράστημα και ήρεμα χαρακτηριστικά. Είχα πάει και τον είχα επισκεφθεί πριν πεθάνει στο χωριό του στην Αγυιά στα Χανιά γιατί ήθελα να ιδώ και τις φυλακές που πέρασα τα δύσκολα εκείνα μερόνυχτα ως υπόδικος και κατάδικος. Θεός σχωρέστον, περιορίζομαι σʼαυτόν γιατί πέθανε πρόσφατα και ήταν και ο πιο κολλητός μου. Έτσι λοιπόν με την Λίνα πήγαμε πράγματι και πουλήσαμε τα κουστούμια στη μαύρη αγορά που οργίαζε παντού και με τα λεφτά πήγαμε σε ένα μεσαίο ξενοδοχείο κάτω στη θάλασσα κοντά ώστε να κάνουμε και κανένα μπάνιο θαλασσινό. Περάσαμε ονειρεμένα μια δεκαριά ημέρες όταν μας τελείωσαν τα λεφτά και γυρίσαμε στο στρατόπεδο, όπου ήδη είχε αρχίσει η διαδικασία της μεταφοράς μας στην Ελλάδα. Εδώ πρέπει να πω πως παρʼόλες τις φοβερές καταστροφές που είχε υποστεί η Ιταλία με εκείνους τους θαυμάσιους φαρδείς δρόμους, (σκεφτείτε τον καιρό εκείνο, το 1945, είχαν τους καλύτερους δρόμους της Ευρώπης με 4 ρεύματα κυκλοφορίας άνω-κάτω στα εθνικά δίκτυα), ήτανε γεμάτη ζωή και φοβερή κίνηση. Στρατός που γύριζε στα λιμάνια του Νότου για να επιστρέψει στον τόπο του, άσπροι, μελαψοί, μαύροι Αυστραλοί, Νεοζηλανδοί, Ινδοί, Εγγλέζοι κλπ. Όλοι συνωστίζοντο στα λιμάνια Μπάρι, Τάραντα για το φευγιό. Η Νότια Ιταλία προσεφέρετο με τα λιμάνια της σαν την έξοδο από την Ευρώπη των στρατιωτών που έπρεπε να επιστρέψουν. Έτσι και εμάς μας μετέφεραν με τρένο στον Τάραντα και από εκεί με ένα τεράστιο καράβι με ένα ετερόκλητο πλήθος στρατευμάτων μας περάσαν στον Πειραιά όπου αποβιβαστήκαμε. Εκεί μας παρήγγειλαν να παρουσιαστούμε σε ένα κέντρο διερχομένων κοντά στο σταθμό Πελοποννήσου για να μας καθορίσουν τα μέσα επιστροφής στους τόπους μας. Την επομένη καθώς πήγαινα να παρουσιαστώ με σταμάτησαν συνάδελφοί μου και μου είπαν ότι με καταζητούσαν τόσο εμένα όσο και τους άλλους που είχαμε πρωτοστατήσει στα επεισόδια με τους Ελεύθερους Εργάτες στην Ιταλία ! Το ΚΚΕ υπό διωγμό τότε και η κατάσταση χαώδης στην Ελλάδα. Οι «Εθνικόφρονες» κατεδίωκαν ανελέητα τους αριστερούς και επικρατούσε ο νόμος του ισχυρού που ήταν τότε οι δήθεν εθνικόφρονες στις τάξεις των οποίων δρούσαν ανενόχλητοι οι διάφοροι Χίτες, Δοσίλογοι κλπ. καθάρματα και αποβράσματα της κοινωνίας. Έχουν γραφεί πλείστα όσα για εκείνη την περίοδο από κατάλληλους ανθρώπους γνώστες της καταστάσεως που ζούσαν και δρούσαν στην Ελλάδα και προπαντός στην Αθήνα, γιʼαυτό και το αντιπαρέρχομαι γρήγορα το χρονικό αυτό διάστημα που έμεινα στην Αθήνα 3-4 ημέρες στης θείας μου Κατίνας στην Φιλαδέλφεια (Νέα Χαλκηδόνα). Έφυγα για την Κρήτη με ένα αρματαγωγό για την Σούδα με σημείωμα προσωπικό του μακαρίτη Ν. Κρασαδάκη που ήταν τότε Υπουργός Ναυτικών. Από τη Σούδα με φορτηγό αυτοκίνητο ανοιχτό, ταξιδέψαμε για το Ηράκλειο που φτάσαμε απομεσήμερο πια και κατεβήκαμε στω Χανιώ την Πόρτα, ήταν 1/8/1945 !

Η άφιξή μου ήταν ένα πολύ συγκινητικό γεγονός τα νέα ότι κατέβηκα στω Χανιώ την Πόρτα τρέξανε και τα είπανε στον πατέρα μου που εργαζότανε στου Φλώρου-Κωνσταντινίδη σαν ταμίας και γραμματικός. Καθώς έτρεξα προς τα εκεί, συναντηθήκαμε στο διάδρομο των γραφείων.

-Έλα βρε γιε μου ! ανέκραξε με σπασμένη από τους λυγμούς φωνή ο πατέρας μου, ο μπάρμπα Σωκράτης και με άρπαξε στην αγκαλιά του και με φιλούσε.

-Εδώ είμαι πια μπαμπά μην κλαις του είπα συγκινημένος και εγώ βέβαια αλλά ψύχραιμος ύστερα από τόσες σκηνές φρίκης που είχανε δει τα μάτια μου. Έτσι θυμάμαι τον μπάρμπα Σωκράτη στην πρώτη μας επαφή τριγυρισμένο από τους συναδέλφους του να κλαίει από χαρά και καμάρι για το γιο του, που γύρισε από την κόλαση, ήρωας της Αντίστασης όπως με αποκάλεσαν τότε όλες οι εφημερίδες του Ηρακλείου ! Είναι εγωιστικό βέβαια αυτό, αλλά είναι αλήθεια πώς να το κάνομε ; Το μεγάλο πατατράκ έγινε στο σπίτι μας στον Τεκέ με την μάνα μου την Παγωνίτσα ! Τι γλυκιά μανούλα είχαμε δεν περιγράφεται. Όλες οι μανάδες είναι σκέτη γλύκα αλλά η δικιά μας που δεν άκουε είχε μια ψυχούλα τι να σας πω, η δε καρδούλα της χωρούσε μέσα όλα τα γινόμενα με μια καλοσύνη μια συμπόνια που μαλάκωνε όλα σου τα συναισθήματα, όποια και να ήταν. Με φιλούσε με χάιδευε, με καμάρωνε, όλο κλάμα και γέλιο, ήταν κάτι το ανεπανάληπτο και εγώ ακόμα ο σκληρός δεν μπόρεσα να κρατηθώ, έκλαιγα κι εγώ μαζί τους γοερά, με την Αφροδίτη μας την αδελφή μου, σφιχταγκαλιασμένοι δεν ξεύρω κι εγώ για πόση ώρα. Τέτοιες σκηνές μόνο ένας γραφιάς μπορεί να τις περιγράψει σε σελίδες και σελίδες. Εγώ εξʼάλλου τα γράφω σήμερα αυτά εν έτι 1994, που λόγω ηλικίας πια η θύμησή μου έχει αμβλυνθεί αρκετά και δεν τα καλοθυμούμαι όλα.

Εν πάση περιπτώσει για την οικογένειά μου, για τους φίλους μου συνεργάτες της Κατοχής και όλους τους γνωστούς, ήταν όντως ένα σημαντικό γεγονός ότι επέζησα και επέστρεψα ζωντανός ύστερα από τόσα που πέρασα.

Η οικογένειά μου, ο μπαμπάς ο Σωκράτης, η μαμά η Παγωνίτσα η αδελφή μου η Αφροδίτη με τον αρραβωνιαστικό της Νικ. Πίκουλα, ο Γιώργος που είχαμε από το 1940 να τον δούμε, αξιωματικό της Σχολής Ευελπίδων με την γλυκιά γυναικούλα του την Μανίνα Θηρίου από την Αλεξάνδρεια, ο Κώστας μας, εγώ ο Νίκος και ο μικρότερος ο Χρήστος, μαζευτήκαμε για πρώτη φορά ύστερα από πέντε χρόνια τον Σεπτέμβριο του 1945 στο κάτω μας σπίτι στο Ηράκλειο που είχε πάρει στην αυλή του δύο βόμβες.

Ήταν μια σύναξη χαράς και ευτυχίας με το μέλλον μπροστά μας καθαρό γιατί τίποτε δεν μας απειλούσε, ούτε αρρώστια, ούτε τίποτε, εκτός από την κατάσταση που επικρατούσε στην χώρα μας, εκείνο το φοβερό διχασμό με τα μίση και τα πάθη του !

Βούλγαροι από τη μια οι Αριστεροί, μοναρχοφασίστες δοσίλογοι από την άλλη οι Εθνικόφρονες. Η πάγια πληγή της Ελλάδας μας. Είχα προσχωρήσει στο ΚΚΕ, όπως έχω πει από το Μπάρι και ερχόμενος εδώ οργανώθηκα σε τριανδρίες, (τότε έτσι γινόταν), ενώ παράλληλα με είχαν εκλέξει Πρόεδρο του Συλλόγου των Ομήρων και θανόντων στη Γερμανία που αριθμούσε αρκετές εκατοντάδες μέλη. Βλέπετε ήμουν ο αγαπητός των τότε αρχών, Νομάρχου Δημάρχου κλπ. Και από την μια μπαινόβγαινα στα διάφορα γραφεία για αιτήματα με θάρρος και ελευθερία και από την άλλη το ΚΚΕ με την γνωστή μέθοδο της ρετσινιάς φρόντιζε να με εκμεταλλευτεί όσο μπορούσε. Γιʼαυτό και έβγαζα σε κάθε ευκαιρία πύρινους λόγους για το άδικο και άστοργο κράτος και ένα σωρό άλλα τέτοια που με εξέθεταν ανεπανόρθωτα στις Αστυνομικές αρχές σαν πρωτοκλασάτο κομουνιστή και ας μην ήμουν τέτοιος στα μύχια της ψυχής μου. Το 1946 ως γνωστόν, άρχισε ο Εμφύλιος Πόλεμος, αυτός ο αδερφοφάς κατά Καζαντζάκη, οπότε όταν μας δόθηκε η γραμμή να πάρομε τα όπλα και να σκοτώσομε τα αδέρφια μας, εγώ τα μπίστιξα, (χτύπησα), κάτω όπως έλεγε η μάνα μου, και πετώντας σφραγίδες και καλαμάρια του Συλλόγου ζήτησα τη διαγραφή μου από το ΚΚΕ διαχωρίζοντας πλήρως τη θέση μου.

Ποιος Θεός ή Νόμος το λέει πως θα πάρω το τουφέκι να σκοτώσω τον αδερφό μου το Γιώργο ; Που ήταν μόνιμος αξιωματικός του Εθνικού Στρατού, δημοκράτης μέχρι το κόκαλο και άνθρωπος ζάχαρη, δίκαιος και λεβέντης σε όλα του. Ήταν κάτι το τόσο εξωφρενικό, το ηλίθιο και όμως αληθινό ! Το μίσος μεταξύ των παρατάξεων δεν είχε όρια, αφʼότου στο Λιτόχωρο του Ολύμπου άρχισε το μακελειό.

Το 1947 κλήθηκα να υπηρετήσω την στρατιωτική μου θητεία και κατετάγην στο ΚΕΝΗ στις Ρουσσές. Το ποινικό μου μητρώο ήταν βέβαια λερωμένο και έτσι με την δεύτερη αποστολή βρέθηκα στην Μακρόνησο με τη θέλησή μου γιατί αν έκανα δήλωση αποκηρύξεως του ΚΚΕ θα πήγαινα σε μάχιμη μονάδα. Αυτό μπορούσε να γίνει ακόμα και με μια δήλωση του Γιώργου μας Υπολοχαγού των Μονάδων Καταδρομών τότε, πράγμα που δεν ήθελα γιατί είχα ακούσει ότι οι χρωματισμένοι ήταν οι πρώτοι ύποπτοι και στις ενέδρες που έστηνε ο στρατός στους αντάρτες οι πρώτοι που την πλήρωναν ήταν αυτοί. Μην ξεχνάμε ότι το μητρώο του κάθε ενός τον συνοδεύει σʼόλες του τις μετακινήσεις στο στρατό, έτσι λοιπόν όπως ήσουνα στιγματισμένος αριστερός δίκαια σε έβλεπαν οι σύντροφοί σου με καχυποψία. Εξʼάλλου δεν ήταν λίγα και τα τοιούτα περιστατικά. Γιʼαυτό και παρέμεινα όλη μου την θητεία στη Μακρόνησο. Δεν θα αναφερθώ εδώ ότι αυτή η δήθεν κολυμβήθρα του Σιλωάμ ήταν ένα σωστό κολαστήριο με την πίστη μου όμως ότι δεν εγίνοντο δολοφονίες τουλάχιστον στο Γ΄ Τάγμα που υπηρέτησα λόγω των γραμματικών μου γνώσεων και ίσως της γνωριμίας του Γιώργου μας με τον Διοικητή του Τάγματος, αφʼότου αποχαρακτηρίστηκα μου ενεπιστεύθηκαν την αποθήκη επιστρεφομένων ειδών και έτσι μια φορά στις 10 ημέρες πήγαινα και παρέδιδα τα άχρηστα είδη ιματισμού και υποδήσεως στο Γουδί. Έμενα έτσι αρκετό καιρό στην Αθήνα. Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο μικρός μου αδελφός ο Χρήστος είχε μπει στη Σχολή των Ευελπίδων όπου λόγω της εξυπνάδας του και του ζήλου του στη μελέτη, έγινε ο Θεός της Σχολής, δηλαδή ο Αρχηγός.

Με τον μεγάλο μου αδελφό το Γιώργο συναντιόμαστε τακτικά στης θείας Κατίνας της Μαρσελλίνας μια τετραπέρατη χωρατατζού Σμυρνιά που το σπίτι της στη Νέα Χαλκηδόνα το είχαμε κάνει κέντρο διερχομένων, εγώ, ο Γιώργος, ο Χρήστος, η αδελφή μου που είχε εν τω μεταξύ πανδρευτεί τον Πίκουλα και όλο μας το σόι γιατί η μάνα μας είχε πολλές αδελφές και είχε πολλά ανίψια στην Αθήνα. Η Μανίνα είχε γεννήσει ένα χαριτωμένο κοριτσάκι την Ευδοκία όταν Μάιο μήνα του 1949 ήμουνα με άδεια στο Ηράκλειο και επρόκειτο σαν αύριο 11/5/49 να επιστρέψω στη μονάδα μου στη Μακρόνησο. Εκείνη τη νύχτα συνέβη κάτι που με κάνει ακόμα να ανατριχιάζω όταν το φέρνω στη μνήμη μου, ήταν τόσο ζωντανό και τόσο ακατανόητο φαινόμενο που όποιος μου διηγείτο κάτι τέτοιο δεν θα τον πίστευα.

Ενώ ευρισκόμουν μεταξύ ξύπνιου και ύπνου ένιωσα ένα βουητό τρομερό να αγκαλιάζει το σπίτι, πετάχτηκα έξω στο σκαλοπάτι της κουζίνας όπου κοιμόμουν γιατί περίμενα τον τρομαχτικό σεισμό που θα επακολουθούσε του βουητού όπως είχα μάθει στο σχολείο. Ήταν μια ολοφέγγαρη νύχτα ησυχία βασίλευε, ούτε φύλλο δεν κουνιόταν, απόλυτος γαλήνη και ηρεμία. Τι ήταν αυτό ; σκεφτόμουνα αλαφιασμένος από το φόβο μου. Τι θα γίνει ; Δεν έγινε τίποτα και σε λίγο πήγα και αποκοιμήθηκα. Το πρωί πήρα μια κανίστρα λάδι, τα πράγματά μου και με μια ντακότα, (αεροπλάνο), πέταξα στην Αθήνα. Ξεθεώθηκα ίσαμε να πάω στη Νέα Χαλκηδόνα φορτωμένος το λάδι ώσπου όταν έφτασα και μπήκα στο δρόμο του σπιτιού της θείας Κατίνας αντιλήφθηκα μια κίνηση αδικαιολόγητη για την ώρα εκείνη (ήταν απομεσήμερο). Μόλις μπήκα στο σπίτι και με είδε η θεία μου περιτριγυρισμένη από ένα σωρό άλλες γυναίκες, τραβώντας τα μαλλιά της μου φώναξε, έτσι κατάμουτρα:

-Πού είναι ο Γιώργος μας ; πού είναι το παλικάρι μας ;

Κοπήκαν τα γόνατά μου και ο κόσμος βασίλεψε γύρω μου, με πιάσανε και με βάλανε να καθίσω, είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της τραγωδίας μας ! Ο Γιώργος μας σκοτώθηκε το προηγούμενο βράδυ (νύχτα), στις επιχειρήσεις πατώντας με το τζιπ σε μια νάρκη κάπου έξω από τα Γιάννενα, μαζί με άλλους τρεις που ήσαν στο τζιπ.

Η κηδεία του έγινε στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών με όλες τις στρατιωτικές τιμές, παρόντος μάλιστα εκτός των Στρατιωτικών αρχών και του Σοφοκλή Βενιζέλου.

Οι Δημοτικές αρχές του Ηρακλείου τον τίμησαν δίδοντας το όνομα του Λοχαγού Καραγιάννη σε ένα δρόμο παράλληλο με του σπιτιού μας όπως και τα ΛΟΚ Βουλιαγμένης με μια ομώνυμη οδό στο στρατόπεδό τους.

Εδώ τελειώνω την αφήγησή μου, που αφιερώνω στο όμορφο και άγουρο εκείνο αγόρι το Χρήστο Χρήστου που έχασε τη ζωή του στο χάραμά της και σαν ανάμνηση για τα εγγονάκια μου να γνωρίσουν τον παππού τους άμα εγώ θα έχω πεθάνει.

Τι μου απέμεινε απʼόλα αυτά;

Οι στίχοι του Εθνικού μας ποιητή Διον. Σολωμού :

Βασανισμένε μου λαέ καλέ κι αγαπημένε

πάντοτε ευκολόπιστε και πάντα προδομένε

Νίκος Καραγιάννης

Αντιστασιακός

ΤΕΛΟΣ