ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10
Τα Γερμανικά μέτωπα κατέρρεαν τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση. Παντού οι Σύμμαχοι κυρίαρχοι προχωρούσαν για το τελικό χτύπημα στο τέρας που ήδη σφάδαζε από τα ανηλεή χτυπήματα που δεχόταν από ξηράς και προπαντός από αέρος. Οι ουρανοί κυριαρχούνταν από τα συμμαχικά αεροπλάνα, σπάνια βλέπαμε Γερμανικό αεροπλάνο να πετά. Τα χαρμόσυνα μηνύματα έφθαναν από παντού προπαντός από την ανατολική πλευρά. Οι Ρώσοι πλησίαζαν στη Βιέννη ακάθεκτοι. Το τέλος ήταν πια κοντά και η αγωνία μας για επιβίωση μεγάλωνε επειδή παίρναμε αντιφατικές πληροφορίες απʼέξω ότι δηλαδή οι SS δεν θα δίσταζαν σε μια ομαδική εκτέλεση σαν το Απαθανήτω η ψυχή μετά των αλλοφύλων. Διανύαμε ήδη το τελευταίο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου και ο χειμώνας είχε ενσκήψει δριμύς περισσότερο από μέχρι τότε όταν με κεραυνοβόλησε κυριολεκτικά το αστροπελέκι των μηχανορραφιών που έσφιγγαν γύρω μου προ πολλού ένα σφιχτό κλοιό εξόντωσής μου. Γιατί είχα κάνει το αναρρωτήριο Ελληνική παροικία όπως έχω προαναφέρει. Γατί η αλήθεια να λέγεται, το ρίσκο που έπαιρνα με την τόσο μεροληπτική στάση μου απέναντι στους συμπατριώτες μου, ήταν μεγάλο. Και το χτύπημα σκληρό και αδυσώπητο ήλθε και με χτύπησε απρόσμενα !
Ήταν νύχτα όταν ο Μάνικερ, εκείνο το κτήνος ο SS δεκανέας, ενέσκηψε και με σήκωσε άρον άρον από το κρεβάτι μου κατηγορώντας με πως παρήκουσα δήθεν μια διαταγή του δε θυμούμαι τι. Και αφού με διέταξε να ντυθώ με υποχρέωσε να σκύψω γύρω από μια καρέκλα και με ένα βούρδουλα που κρατούσε μου κατέφερε είκοσι πέντε ανηλεή χτυπήματα στον πισινό αδιάφορος σκληρός και αμίλητος παρά τα ουρλιαχτά μου καθώς σφάδαζα από τους πόνους ! Στη συνέχεια με διέταξε και τον ακολούθησα μέσα στη νύχτα μέχρι την κυρία πύλη του στρατοπέδου κάτω από την σκοπιά των φρουρών δίπλα στο ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα για να περιμένω μέσα στην παγωνιά όρθιος μέχρι να ξημερώσει για να αναφέρω στον Διοικητή του στρατοπέδου αυτά που είχε κατά νου. Αυτό σήμαινε στην ουσία θάνατο δοθέντος ότι ήταν μια συνήθης ποινή για τους παρεκτρεπόμενους έξω στην δουλειά εκ των οποίων ουδείς είχε επιζήσει έτσι ταλαίπωροι και ξελιγωμένοι που ήσαν οι βασανισμένοι αυτοί άνθρωποι. Εγώ ήμουν γνωστός στους φρουρούς σαν Γραμματέας του αναρρωτηρίου και μου έδωσαν σιωπηρώς την άδεια να πηγαινοέρχομαι βαδίζοντας 10-15 βήματα ώστε να ζεσταίνομαι κάπως κινούμενος μια και η ένδυσή μου ήταν σχετικώς καλή και ζεστή. Η νύχτα είναι ένας άσχημος, πολύ άσχημος σύμβουλος, και στη θέση που βρισκόμουν γινόταν τυραννική δεδομένου ότι δεν ήξερα τι με περιμένει αν επιζούσα μέχρι το πρωί. Κάποτε χτύπησε εγερτήριο το καμπανάκι του στρατοπέδου, αυτό γινόταν πάντα στις 4 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα μέχρι να σηκωθούν οι κρατούμενοι να πάνε στα πλυντήρια να κάνουν στο ύπαιθρο μια γυμναστική υποχρεωτικώς και να διανεμηθεί το πρωινό ρόφημα η ώρα περνούσε και ξημέρωνε για καλά ώστε το προσκλητήριο γινόταν πάντα γύρω στις 6.30 το πρωί. Ευτυχώς μου φέρανε πριν μπουν τα SS στο στρατόπεδο και μένα ζεστό καφέ και ψωμί με μαργαρίνη και στυλώθηκα κάπως στα πόδια μου. Έτσι με την έλευση του Διοικητού που έμπαινε κάθε πρωί με την κουστωδία του είχα κάπως ηθικό ανεβασμένο. Παρών βεβαίως και ο Μάνικερ ο οποίος του ανέφερε ότι ήθελε εναντίον μου ! Ο Διοικητής, όπως σας έχω ξαναπεί με συμπαθούσε, όμως ήταν SS και εκ παραδόσεως και συνήθειας σκληρός άνθρωπος, όπως τουλάχιστον εμφανιζόταν για να εμπνέει φόβο και δέος στους πάντες γύρω του. Με πλησίασε και άρχισε να με βρίζει άσχημα χτυπώντας με στο πρόσωπο με χαστούκια δυνατά και απανωτά ώστε έπεσα καταγής όμως σηκώθηκα αμέσως όρθιος ψελλίζοντας δεν θυμάμαι τι γιατί δεν είχε σε τίποτε να σε αποτελειώσει με τις μπότες του ! Αφού γάβγισε κάτι στη συνοδεία του διέταξε 25 βουρδουλιές στα οπίσθια και πίσω όρθιος στη σκοπιά μέχρι να πάρει την τελική απόφαση ! Τούτη τη φορά η ποινή γινόταν δημόσια με ειδικό εργαλείο, Μποκ ονομαζόμενο, ένα στρίποδο που διπλωνόταν ο άνθρωπος και κρατούσε τα μπροστινά κάτω πόδια ώστε να έχει τουρλωμένο τον πισινό του και να μετρά φωνάζοντας τα χτυπήματα που δεχόταν από το βαρύ χέρι του δημίου του ανελλιπώς γιατί όσες δεν μετρούσες δεν πιανότανε ! Φαντάζεσθε πάνω στο φοβερό αιμάτωμα που υπήρχε ήδη να δέχομαι τα απάνθρωπα χτυπήματα που με έκαναν να ουρλιάζω από τους πόνους καθώς σχιζόταν η σάρκα μου και το αίμα έτρεχε ρυάκια μέχρι τα πέλματά μου. Σκηνές φρίκης που αν δεν τις έχεις ζήσει είναι αδύνατον να τις καταλάβεις όσο και να προσπαθείς ! Ήμουν σωστό ράκος όταν τελείωσε το μαρτύριό μου και γύρω μου μια σκοτεινιά φοβερή τα πόδια μου δεν με κρατούσαν σχεδόν γιατί με έσυραν μέχρι τη σκοπιά. Ευτυχώς που μετά το προσκλητήριο αποχωρούν τα SS και έτσι έτρεξαν κοντά μου διάφοροι φίλοι αξιωματούχοι κρατούμενοι και με συνέφεραν με διάφορα καφέ, καθαρά ρούχα, όμως του στρατοπέδου αυτή τη φορά γιατί τα πολιτικά που φορούσα ήταν μεν ζεστά αλλά κατακουρελιασμένα καθώς και ένα πουλόβερ παρανόμως που εφόρεσα κατάσαρκα και με έπιασε κάπως γιατί χιόνιζε διαρκώς. Πέρασε η ώρα καθώς είχα και τις εμψυχώσεις των φίλων μου αλλά και την βοήθειά τους με λίγο καφέ ή κονιάκ που με βοηθούσε στο να μπορώ να στέκομαι στα πόδια μου. Όμως ήλθε η νύχτα, Θεέ μου, τι νύχτα ήταν αυτή ! Έχω περάσει πολλές άσχημες νύχτες, αλλά σαν κι αυτή καμιά μα καμιά, δεν την εύχομαι ούτε στο χειρότερό μου εχθρό. Το κρύο ήταν ανυπόφορο, η σωματική μου κατάπτωση αδύνατον να περιγραφεί από την νύστα, τα πόδια μου λύγιζαν κάθε μερικά δευτερόλεπτα, ήξερα πως αν έπεφτα κάτω θα ήταν ο θάνατος και αγωνιζόμουν να στέκομαι όρθιος. Όμως πώς Θεέ μου να γινόταν αυτό ; με τι δυνάμεις ; Με κρύο παγωνιά κοντά στους 20ο υπό το μηδέν ; Είχε απέναντι ψηλά ένα ρολόι μεγάλο σαν κι αυτό του Αγίου Μηνά και έβλεπα την ώρα να μην περνά. Έλεγα μέσα στο χάλι μου :
-Μην κοιτάς την ώρα, άφησε να περάσουν πέντε λεπτά και μετά το κοιτάς !
Και αφού περνούσαν κατά τη γνώμη μου τα πέντε λεπτά κρατούσα άλλα τόσα και άλλα τόσα ώσπου αποφάσιζα να κοιτάξω το ρολόι. Είχε περάσει 1 με 1,5 λεπτό. Μπορείτε να φανταστείτε τέτοιο μαρτύριο ; Ποτέ δεν θα μπορέσετε. Παρακαλάς να πεθάνεις να γλιτώσεις, να αφεθείς στο έλεος του Θεού για να λυτρωθείς από αυτό το μαρτύριο. Όμως πάλι μέσα το αίσθημα εκείνο που έχομε όλοι οι άνθρωποι της αυτοσυντήρησης σε προτρέπει να αγωνιστείς μέχρις εσχάτων. Έτσι και εγώ αγωνιζόμουνα απεγνωσμένα να κρατηθώ στη ζωή ώσπου οι σωματικές και ψυχικές μου δυνάμεις με εγκατέλειψαν και κατέρρευσα σαν άδειο σακί στον πάγο χάμω και αγκαλιάζοντας την παγωμένη μάνα γη παραδόθηκα στον Μορφέα. Τι ηδονή Θεέ μου ήταν αυτή τι ύπνος γλυκός τι θαλπωρή δεν υπάρχει πιο γλυκός ύπνος από αυτόν της παγωμένης νάρκης ! Ούτε που κατάλαβα πως με σήκωσαν ούτε πόση ώρα βρισκόμουν κάτω, φαίνεται πως είχε χτυπήσει το καμπανάκι εγερτήριο και τρέξανε και με σηκώσανε όρθιο, κοιμισμένο, ανίκανο να στυλωθώ στα πόδια μου, και δίνοντάς μου ζεστό καφέ και κονιάκ όπως έμαθα μετά με συνέφεραν αποκτώντας λίγες δυνάμεις μέχρι που μπήκε ο Διοικητής και διέταξε να πάω για δουλειά έξω στα εργοτάξια εκεί κάπου μακριά από το Μελκ που δεν είχα πάει ποτέ μου. Ούτε που θυμάμαι πως με πήγαν στο σταθμό του τρένου με τσουρλούσαν κρατώντας με από τις μασχάλες γιατί ήταν κατήφορος και στο ξεροβόρι του σταθμού μέχρι να φανεί το τρένο με σήκωναν πότε ο ένας και πότε ο άλλος καθώς κοιμόμουν όρθιος. Πότε, και πώς φτάσαμε και πού, δεν μπορώ να θυμηθώ, εκείνο που αμυδρά θυμούμαι είναι η σόμπα σε ένα δωματιάκι που με έβαλε ο ΚΑΠΟ του συνεργείου και το ότι ξύπνησα μόνο όταν έπρεπε να φύγομε. Ήμουν βλέπετε στο στρατόπεδο παράγων και ο ΚΑΠΟ με ήξερε και γνώριζε πως είχα φίλους ισχυρούς μέσα γιʼαυτό και δεν τόλμησε να με ενοχλήσει. Όταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο οι φίλοι μου με καταχώνιασαν σε ένα ΜΠΛΟΚ όπου κοιμόμουν δεν ξεύρω πόσα μερόνυχτα, έτσι που με την αρωγή και συμπαράστασή των συνήλθα σιγά σιγά και στάθηκα στα πόδια μου. Εδώ πια θα περιαυτολογήσω, δεν γίνεται, πρέπει να το πω. Κανείς κρατούμενος δεν άντεξε μια νυκτιά όρθιος στη σκοπιά εν μέσω χειμώνα. Κανείς, το πρωί τους μαζεύαμε με το φορείο ξυλιασμένους. Ήταν θαύμα, ήταν το νεαρό της ηλικίας, ήταν η σχετική καλή ζωή που είχα πριν, ήταν όμως πάντα ανεξήγητο για όλον τον κόσμο, όμως η χαρά όλων των φίλων ήταν συγκινητική και η συμπαράστασή τους μεγάλη.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11
Οι μέρες περνούσαν σε καρμπόν, οι Γερμανοί είχαν μαλακώσει κάπως την συμπεριφορά τους δοθέντος ότι οι Ρώσοι από ανατολάς δίναν τη μάχη της Βιέννης και ήταν πια φανερό το τέλος που πλησίαζε με ταχύ πια ρυθμό. Οι πολίτες του Μελκ άρχισαν μετά την αδιαφορία που έδειχναν προηγουμένως προς εμάς, γινόταν σιγά σιγά συμπάθεια και φιλική η συμπεριφορά των. Όταν πια έπεσε η Βιέννη, τέλος Μαρτίου, οι Γερμανοί μας φόρτωσαν σε τρένα σαν τις σαρδέλες 80-100 ανθρώπους σε κάθε βαγόνι και μας τράβηξαν δυτικά πάντα βέβαια μέσα στην Αυστρία στον Κάτω Δούναβη. Το ταξίδι ήταν πολύ επικίνδυνο και περιπετειώδες γιατί είχαμε κάθε τόσο τους ανελέητους βομβαρδισμούς, τις στάσεις για να πετάξομε έξω τους πεθαμένους και τα απορρίμματά μας με τα σωματικά προϊόντα μας. Γεγονός είναι ότι κανείς δεν ήξευρε ούτε που βρισκόμαστε ούτε που πηγαίνουμε, κυριαρχούσε χάος και πανικός, οι κρατούμενοι αλληλοσκοτώνονταν για να επιζήσουν οι μεν εις βάρος των δε. Ήταν ένα ταξίδι που μας φάνηκε ατέλειωτο ώσπου φθάσαμε στο Εμπενζεέ. Μια μικρή πολιτεία έξω και δυτικά από το Γκμούντεν με την ομώνυμη λίμνη του Εμπενζεέ και από το σταθμό με τα πόδια μας ανέβασαν στο εκεί ευρισκόμενο Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως και εργασίας του Εμπενζεέ όπως λεγόταν. Προς νότον περιβαλλόταν από τα πανύψηλα βουνά τις υπώρειες των Άλπεων, βλέπετε είμαστε κάτω από το Αυστριακό Τυρόλο, προς δυσμάς ήταν το Σάλτσμπουργκ, Ίνσμπουργκ κλπ. με θέα πολύ όμορφη προς τα δυτικά και βόρεια δεδομένου ότι από κάτω κυλούσε ένας παραπόταμος του Δούναβη αρκετά μεγάλος με πλούσιο νερό που χυνόταν στη λίμνη. Είχε ένα λοφίσκο κάτω στα βόρεια που ήταν φαίνεται ένα όμορφο θέρετρο γιατί είδα για πρώτη φορά από μακριά βέβαια ένα τελεφερίκ που ανεβοκατέβαινε συνεχώς στο λοφίσκο μεταφέροντας ανθρώπους. Ήταν πια μέσα Απριλίου, τα νέα από τα μέτωπα κάθε μέρα άλλαζαν με κινηματογραφική ταχύτητα, η καταναγκαστική δουλειά είχε ατονήσει εμφανώς στις γαλαρίες που είχαν σκάψει στα έγκατα των βουνών και η διαβίωσή μας προβληματική και δραματική πια γιατί δεν τρώγαμε παρά μόνο βρασμένα πατατότσουφλα αφού δεν υπήρχε και τίποτε άλλο. Στο στρατόπεδο αυτό είχαν μαζευτεί πάρα πολλοί κρατούμενοι από διάφορα άλλα στρατόπεδα που είχαν εκκενώσει οι Γερμανοί. Η πείνα και οι αρρώστιες θέριζαν τους ανθρώπους σαν τις μύγες αρκεί να σας πω ότι ο σωρός των νεκρών έφτανε σε ύψος όπως ένα διώροφο σπίτι γιατί δεν προλάβαιναν τα κρεματόρια να τους καίνε και κάθε μέρα που περνούσε γινόταν και πιο δυνατή η δυσοσμία από τους νεκρούς γιατί μπαίναμε στον Μάιο. Οι ντόπιοι κάτοικοι απʼέξω είχαν αναπτύξει μια μεγάλη δραστηριότητα για να προλάβουν ολοκαύτωμα των κρατουμένων φοβούμενοι προφανώς τα αντίποινα και έτσι είχε οργανωθεί ένα αρκετά καλό σύστημα πληροφοριών που, όντως μας βοήθησε τις τελευταίες αυτές ημέρες αποτελεσματικά. Παρʼόλο που πεθαίνανε κάθε μέρα τόσοι πολλοί είμαστε πάντοτε στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο σε συνθήκες εξαθλίωσης και απελπισίας. Είχαμε κατά κάποιο τρόπο χάσει τη συνοχή μας οι Έλληνες γιατί είχαμε διασπαρεί στα πέρατα του Στρατοπέδου που δεν ήταν και μικρό. Εκεί μια νύχτα είδα με τα μάτια μου κανιβαλισμό. Έκοβαν από τους πεθαμένους στο παράπηγμα τα σαρκώδη οπίσθια και τα κατεβρόχθησαν ψήνοντάς τα πάνω στις ξυλόσομπες που έκαιγαν νυχθημερόν. Φρικιώ μόνο που το θυμούμαι και το λέω με αποτροπιασμό ήταν κατάρα Θεού πια η ζωή μέσα εκεί ! Μια μέρα καθώς περιδιάβαζα σʼένα δρομάκι του Στρατοπέδου σε μια αναγνωριστική βόλτα είδα κάποιον να έρχεται από απέναντί μου και μου φάνηκε γνωστός. Πράγματι όταν πλησίασε αρκετά γνώρισα τον Γιάννη τον Κελεσή από τον Τεκέ, σωφέρ, που κάθε καλοκαίρι πριν τον πόλεμο μας πήγαινε με ένα οκταθέσιο αυτοκίνητο που είχε στο αμπέλι μας στις Γούρνες Ηρακλείου για να απλώσομε την σταφίδα. Το στόμα του ήταν μαύρο σαν κατράμι και μαύρα ρυάκια τρέχανε από τις άκρες των χειλιών του. Έτρεξε να με αγκαλιάσει εγώ όμως είχα τρομοκρατηθεί στη θέα του εκείνη και τον απώθησα λέγοντάς του :
-Τι έχεις βρε Γιάννη ;
-Τίποτε, μου λέει Νίκο, οι Γερμανοί βγάζουν μαργαρίνη από το κάρβουνο το κωκ και εγώ τρώγω απʼαυτό !
Και βγάζει από την τσέπη του και μου δείχνει ένα βώλο γυαλιστερό κάρβουνο. Αυτό υποθέτω σας λέει αρκετά για το τι γινόταν μέσα σʼαυτό το κομφούζιο που ζούσαμε.
Πάντοτε ήμουν ο τέως Γεν. Γραμματέας του Μελκ και οι επώνυμοι που μαζευτήκαμε από τα διάφορα στρατόπεδα είχαμε ένα κάποιο σύνδεσμο μεταξύ μας και ενημερωνόμαστε για τα συμβαίνοντα κάθε μέρα. Έτσι όταν πια η Γερμανία είχε παραδοθεί, στις 5/5/1945 εμείς είμαστε μέχρι τότε έγκλειστοι, όταν το πρωί εκείνης της ημέρας ήλθαν οι Αμερικανοί και μας απελευθέρωσαν. Δυο ημέρες προηγουμένως είχαμε την πληροφορία πως οι SS είχαν πρόθεση να μας οδηγήσουν στις γαλαρίες και εκεί να μας ανατινάξουν μαζί μʼαυτές δίδοντας οριστική λύση. Όμως τόσο η εξωτερική πίεση που δεχόντουσαν οι SS όσο και η δική μας αντίδραση γιατί είχαμε ενημερώσει στο μεταξύ ο κάθε υπεύθυνος τους συμπατριώτες του να αρνηθούμε σθεναρά στην προτροπή του Διοικητού του Στρατοπέδου να οδηγηθούμε στις γαλαρίες για προστασία από τους βομβαρδισμούς, όπως μας έλεγε το πρωινό της παραμονής στην μεγάλη πλατεία που μας είχαν μαζέψει, απέτρεψε τελικά την καταστροφή που μας περίμενε γατί οι Γερμανοί όχι μόνο υποχώρησαν αλλά και φρόντισαν να εξαφανιστούν από προσώπου της γης και το επόμενο πρωί είδαμε στις σκοπιές μερικά γεροντάκια ντυμένα στρατιώτες που μας πληροφόρησαν πως οι Αμερικανοί φθάνουν οσονούπω.
Εν τω μεταξύ ο κόσμος είχε ανοίξει τις πύλες είχε ξεχυθεί στις αποθήκες τροφίμων σπάζοντας τα πάντα και καταβροχθίζοντας ότι φαγώσιμο εύρισκαν. Μάταια οι Αμερικανοί με μεγάφωνα φώναζαν «Μην τρώτε, προς Θεού μην τρώτε, θα σας φροντίσομε σωστά !». Πες στον ξελιγωμένο να μην φάει γίνεται ; Δεν γίνεται, γιʼαυτό και το ολέθριο αυτό σφάλμα το πλήρωσαν πολύ ακριβά οι κρατούμενοι και από 800 που πέθαιναν ημερησίως ο αριθμός έφθασε τους 1500 από δυσεντερία που ενέσκηψε και τους θέριζε σαν τα στάχυα. Ήτανε ότι φοβερό μπορούσε να συμβεί και εμείς είμαστε ανίκανοι να περισώσουμε κάτι, γιατί συναντούσαμε όχι μόνον άρνηση για υπακοή αλλά και εξαγριωμένους ανθρώπους πλήθη αλλόφρονα που μας αντιμετώπιζαν με άγριες διαθέσεις απειλώντας και αυτή τη ζωή μας ακόμη.
Όταν πέρασε η πρώτη ημέρα και βράδιασε, εγώ με μια μικρή παρέα, ο Χρήστος Χρήστου, ένα όμορφο σαν Άδωνις παιδάκι μόλις 19 χρονών από τη Θεσσαλονίκη και ένας άλλος ο Γιώργος ο Σκιαδάς Θεσσαλονικιός επίσης βγήκαμε από το στρατόπεδο και σε μια κάποια απόσταση προς το βουνό βρήκαμε μια βίλα των SS με κρεβάτια καθαρά όπου και διανυκτερεύσαμε την νύχτα κουβεντιάζοντας και απορούντες πως και γίνηκε αυτό το θαύμα και επιζήσαμε αυτής της λαίλαπας. Ο Χρήστος από το απέναντι κρεβάτι απορούσε λέγοντάς μου «Νίκο πως τη βγάλαμε Θε μου ;» Τα συναισθήματα που μας κατείχαν ήταν γεμάτα χαρά, αισιοδοξία και δύναμη για ζωή ανέφελη.
Το πρωί που σηκωθήκαμε μια παρέα από 4-5 άτομα εμείς οι 3 (εγώ, ο Χρήστου και ο Σκιαδάς), ο Γρηγόρης Καλαϊτζής και άλλος ένας τον οποίο δεν θυμούμαι, βγήκαμε για μια βόλτα στα πέριξ, να γνωρίσομε τον τόπο. Ο Χρήστος είχε βρει ένα κακοπίστολο χωρίς σφαίρες και το πέρασε στη ζώνη του, εγώ μια ξιφολόγχη, ο Γιώργος ένα πιστόλι καλό γεμάτο με θήκη, ο Γρηγόρης κάτι εκεί και με αυτά τα εφόδια βγήκαμε τσάρκα ! Περάσαμε προς τα δυτικά, στον κάμπο και τον ποταμό, όπου στο δρόμο μας βρήκαμε ένα ξενοδοχείο που το είχαν καταλάβει οι Ρώσοι κρατούμενοι και το είχαν κάνει αστακό, με πολυβόλα, οχυρωμένο στην εντέλεια, σκοπούς, με μια κουβέντα απόρθητο, με σκοπό όπως και έγινε να μην αφήσουν κανένα να πλησιάσει εκτός εκπροσώπους πατριώτες τους Ρώσους.
Περάσαμε η παρέα κάτω από μια μέρα ηλιόλουστη τον ποταμό από μια ξύλινη γέφυρα στενή 2,50 μέτρα και βγήκαμε στη δημοσιά απέναντι και καθίσαμε στο απέναντι δεντροφυτεμένο ανάχωμα και χαζεύαμε τα πέριξ γεμάτοι ευδαιμονία και χαρούμενα συναισθήματα ! Εκεί που καθόμαστε και ρεμβάζαμε έγινε ξαφνικά το αναπάντεχο ! Καθώς καθόμαστε γύρω στα 10 μέτρα ψηλά από την άσφαλτο βλέπομε να διασχίζει το δρόμο ο Χανς ντυμένος Τυρολέζικα ! Ποιος ήταν ο Χανς ; Ο Χανς ήταν ο επικεφαλής SS της κουζίνας στο Μελκ. Ο Χρήστος αμέσως πετάχτηκε
-Α! το κτήνος, κυκλοφορεί ελεύθερος ; Μου είχε πετάξει μια φορά που δούλευα στην κουζίνα ένα μαχαίρι και το έφαγα στο κούτελο ευτυχώς με το χέρι και γλίτωσα παρά τρίχα. Να τον πιάσομε να τον πάμε στο στρατόπεδο και εκεί να τον δικάσομε ! Παρʼόλο που συμφωνούσα με τα αισθήματα του Χρήστου, αντέδρασα αυθόρμητα.
-Ρε παιδιά για να κυκλοφορεί εδώ ελεύθερα ποιος ξέρει τι κέρατο είναι ; ας τον να πάει στο διάβολο !
Όχι να τον πιάσομε επέμενε η παρέα και παίρνοντάς τον από πίσω τον προλάβαμε σε ένα παρακλάδι του δρόμου στην ανηφόρα και του είπαμε πως πρέπει να μας ακολουθήσει στο στρατόπεδο προτάσσοντας ο Γιώργος ο Σκιαδάς το όπλο του !
-Αν είναι να με πάτε στο στρατόπεδο σκοτώστε με επί τόπου, δεν βαρύνομαι με εγκλήματα, μας λέει παρακλητικά.
Εμείς ανένδοτοι, όχι θα έλθεις μαζί μας γιατί θυμόμαστε το λιντσάρισμα δύο άλλων SS το πρωί πριν φύγομε για την βόλτα στο στρατόπεδο, τον ένα μέσα στην πισίνα της μεγάλης πλατείας να τον πετροβολούν μέχρι τέλους ένα σωρό κρατούμενοι και τον άλλο ζωντανό που τον είχαν πετάξει μέσα στο κρεματόριο, εκεί κάηκε σαν λαμπάδα !
Εδώ πια παίζεται το θέατρο του παραλόγου της ζωής ενός εκάστου ! Το πεπρωμένο διαγράφει τον κύκλο του και φτάνει η ζωή στο αποκορύφωμά της, στο ζενίθ της ! Κανείς και καμιά δύναμη δεν μπορεί να αποτρέψει το μοιραίο! Φτάνοντας στη δημοσιά και ενώ είμαστε κοντά στη γέφυρα για να διασχίσομε τον ποταμό ανάποδα, έρχονται 2 τζιπ αμερικάνικα και σταματούνε μπροστά μας. Στο πρώτο ο οδηγός είναι ένας λοχίας σωματώδης, συνοδηγός ένας στρατιώτης και πίσω δυο άλλοι. Στο πίσω τζιπ ήταν οδηγός και συνοδηγός Αμερικανοί και πίσω δυο νέοι Γερμανοί με κόκκινα περιβραχιόνια, εθνοφύλακες, στρατολογηθέντες από τους Αμερικανούς. Επειδή δεν μπορούσαμε να τους αποφύγομε όταν τους σιμώσαμε εγώ που ήξερα και εγγλέζικα είπα στον επικεφαλής λοχία το και το, είναι SS και σας τον παραδίνομε για τα περαιτέρω. Τον διέταξε να πάει στο πίσω αυτοκίνητο και μας είπε ότι δεν πρέπει να βγαίνομε από το στρατόπεδο γιατί έχει κηρυχτεί στρατιωτικός νόμος. Τι είχε συμβεί ; Την περασμένη νύχτα οι Ρώσοι είχαν επιδράμει και λεηλάτησαν αρκετά αγροκτήματα κάνοντας και πράξεις βίας. Ο Στρατιωτικός Διοικητής λοιπόν είχε κηρύξει στρατιωτικό νόμο για να περισώσει την κατάσταση από παρόμοια περιστατικά βίας και λεηλασίας ! Καθώς ετοιμαζόμαστε να φύγομε, πετάγεται ένας από πίσω από τους Γερμανούς με υπόδειξη προφανώς του Χανς και λέει δεν τους ψάχνουμε μήπως είναι οπλισμένοι ; Ο Χρήστος στεκόταν ακριβώς δίπλα στο Λοχία οδηγό, ο οποίος του ανοίγει το σακάκι και βρίσκει το κακοπίστολο. Το σηκώνει το κοιτάζει, βλέπει πως δεν έχει σφαίρες και όμως τότε γίνεται το αναπάντεχο. Παίρνει μια καραμπίνα από τον συνοδηγό και σπρώχνει το Χρήστο, προσπαθεί να τον απομακρύνει λίγο. Ο Χρήστος κολλάει σαν βδέλλα επάνω του.
-Nix her American (όχι, κύριε Αμερικάνε), όχι σε παρακαλώ !!!
Αυτός αναίσθητος στις εκκλήσεις του παιδιού, τον σπρώχνει βίαια και τον πυροβολεί από δυο μέτρα στο λαιμό. Πέφτει ο Χρήστος και τον ξαναπυροβολεί στο κεφάλι δίδοντάς του την χαριστική βολή ! Από την μια στιγμή στην άλλη χάσαμε τον Χρήστο μας, μείναμε ενεοί, άναυδοι, ανίκανοι να προφέρομαι μια λέξη ! Πιστεύω πως όλων μας τα πόδια τρέμανε γιατί στη διαταγή του Λοχία να τον πετάξομε στο ποτάμι, διασχίσαμε παραπαίοντας την γέφυρα περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή τον καταιγισμό των δολοφονικών σφαιρών. Τον σκεπάσαμε με κορμούς κομμένων δένδρων και φύγαμε για να γυρίσομε αργότερα να τον θάψομε !
Αυτή ήταν η τραγική τύχη του Χρήστου, του πιο όμορφου παιδιού που έχω δει ποτέ μου, με τα πελώρια εκφραστικότατα μάτια και το γελαστό βλέμμα !
Αμίλητοι, καταθορυβημένοι και καταπτοημένοι με καταρρακωμένο ηθικό πήραμε το δρόμο της επιστροφής στο στρατόπεδο, όπου και αναγγείλαμε το απίθανο, το ανήκουστο αυτό γεγονός στους Έλληνες. Μεταξύ μας είχαμε έναν Εβραίο Έλληνα από την Αθήνα που κούτσαινε λίγο ονόματι Κοέν, δεν καλοθυμούμαι. Και την επομένη μετά την ταφή του Χρήστου, που τελείωσε τη ζωή του τόσο τραγικά και άδοξα μετά πέντε χρόνων εγκλεισμό σε στρατόπεδα, πήγαμε με μια επιτροπή στην πόλη στον Αμερικάνο Διοικητή και του εκθέσαμε το περιστατικό ζητώντας την αυστηρή τιμωρία του κτηνώδους αυτού απάνθρωπου Λοχία που εν ψυχρώ δολοφόνησε το Χρήστο μας ! Δεν βρήκαμε ανταπόκριση, διότι η διαταγή είχε εκδοθεί και την πλήρωσε ο Χρήστος προς παραδειγματισμό. Τελεία και νέο κεφάλαιο εδώ. Τι να πεις ;
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12
Ο σωρός των πτωμάτων άρχισε να μικραίνει μέσα στις επόμενες ημέρες γιατί είχαν πια επέμβει δραστικά οι Αμερικανοί και οι εφοδιοπομπές με τρόφιμα ρουχισμό και υπόδηση άρχισαν να έρχονται βροχηδόν. Επικεφαλής της υπηρεσίας ανεφοδιασμού, ας πούμε όπως η ΟΥΝΡΑ, ήταν ένας Ταγματάρχης Γάλλος ο οποίος με επέλεξε και μου ενεπιστεύθη τις αποθήκες ρούχων και υποδημάτων με εντολή να κάνω διανομές ανάλογα με τον πληθυσμό κάθε εθνότητας. Τα εφόδια αυτά έρχονταν χύμα με καμιόνια και έτσι είχα την ευχέρεια να παραλαμβάνω στα βιβλία μου όσα ζεύγη παπουτσιών και ρούχων εγώ ήθελα, δηλαδή ερχόταν 10000 ζεύγη εγώ έγραφα 7000, και έτσι είχα πάντοτε ένα μεγάλο πλεόνασμα ειδών στις αποθήκες. Όπως θα καταλαβαίνετε ερχόταν τις νύχτες οι συμπατριώτες μας, που οι περισσότεροι ήσαν Βορειοελλαδίτες, και με τα τσουβάλια παίρνανε ρούχα και παπούτσια. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτού του είδους την απληστία, πού τα κρύβανε, πώς θα τα περνούσανε στην πατρίδα τόσα τσουβάλια, διερωτόμουν και όταν τους έλεγα την απορία μου αυτοί απαντούσαν ;
-Μην σε νοιάζει, θα βρεθεί τρόπος. Τα σπίτια μας είναι άδεια και η Ελλάδα επίσης.
Εγώ είχα περιορισθεί στο εξής. Μέχρι τώρα έμενα σε ένα χώρο που είχα διασκευάσει σε υπνωτήριο δίπλα στο γραφείο που ήταν μπροστά στην είσοδο. Μου είχαν παραδώσει μεταξύ των άλλων και αρκετά πακέτα του Ερυθρού Σταυρού, μου φαίνεται ήσαν από τον Καναδά. Αυτά τα πακέτα είχαν μέσα τσιγάρα κάμελ 5 κουτιά, 2 σοκολάτες μεγάλες, ένα κομματάκι βούτυρο φρέσκο, γαλέτα, ζάχαρη, αλεύρι, τυριά και διάφορα άλλα τρόφιμα. Ήταν αρκετά μεγάλα και θα ζύγιζαν περίπου 5-6 κιλά το καθένα. Από αυτά λοιπόν είχα αφαιρέσει τα τσιγάρα, το βούτυρο, την μαρμελάδα και τις σοκολάτες. Μάλιστα είχα παραγγείλει και μου έραψαν μια μεγάλη τσάντα με λουριά ώστε να περνιέται στην πλάτη σαν βούργια και εκεί μέσα έβαλα τα τσιγάρα γιατί τα άλλα τρόφιμα τα μοίραζα. Πού τα μοίραζα ; Είχε αρχίσει να έρχεται κατά κύματα πλήθος κοριτσιών Εβραιόπουλων από άλλα γυναικεία Στρατόπεδα αναζητώντας συγγενικά τους πρόσωπα μεταξύ των επιζώντων και όλες σχεδόν περνούσαν από την αποθήκη μου ζητώντας κάτι τι, ένα ζεύγος παπούτσια, ένα παντελόνι κλπ. Εγώ βέβαια με το τεράστιο πλεόνασμα που είχα, πάντοτε φίλευα τα κορίτσια και δημιουργούσα νέο παιδί κι εγώ σχέσεις που είχαμε στερηθεί τα χρόνια που είχαν περάσει. Για να μη γίνω λοιπόν προκλητικά αντιληπτός από τον τόσο κόσμο που πηγαινοερχόταν εφρόντισα κατεβαίνοντας στην πόλη και βρήκα ένα ωραίο ανώγειο στα προάστια δίδοντας για ενοίκιο στην χήρα που το είχε τρόφιμα από τα πακέτα, πράγματα βέβαια και είδη σε ανυπαρξία που μόνο τα χέρια δεν μου φιλούσε η νοικοκυρά. Είχα μπάνιο ζεστό, κρεβάτι μεγάλο και πουπουλένιο, πρώτη μου φορά είδα πάπλωμα 40 πόντους στο πάχος γεμάτο πούπουλα και γενικά ανέσεις αξιοζήλευτες. Εκεί λοιπόν οδηγούσα τα βράδια για διανυκτέρευση τις κοπέλες που σχετιζόμουν δεδομένου ότι ήσαν όλες σχεδόν εφήμερες γιατί έφευγαν σε μια δυο μέρες.
Εν τω μεταξύ είχαμε αποκτήσει πια ελευθερία κινήσεων και κάναμε διάφορες βόλτες στα πέριξ γνωρίζοντας τον τόπο εκεί που ομολογουμένως στο Κάτω Τυρόλο που είμαστε παρουσίαζε αρκετό ενδιαφέρον με τις φυσικές καλλονές του τοπίου. Είχα γνωριστεί με μια οικογένεια Λούπερτ, ο πατέρας της οποίας ήταν έγκλειστος στις φυλακές, γιατί πριν ήταν κοινοτάρχης της περιοχής συνεπώς Εθνοσοσιαλιστής οργανωμένος. Η γυναίκα του μας περιποιήθηκε και μάλιστα υπογράψαμε διάφορα καλά λόγια για την περιποίηση και περίθαλψη που μας προσέφερε σε ένα άλμπουμ το οποίο θα χρησιμοποιούσε να ελαφρύνει την θέση του άνδρα της. Δεν της χαλούσαμε το χατίρι γιατί ούτε τον άνθρωπο γνωρίζαμε παρά μόνο από φωτογραφίες αλλά και επειδή τόσο αυτή όσο και δύο παιδιά της ένα αγόρι και ένα κορίτσι εφέροντο τόσο ευγενικά σεμνά και πρόθυμα απέναντί μας. Η κόρη, μια κοπέλα σαν τα κρύα νερά, κατάξανθη, όμορφη παιδούλα 16 χρόνων, είχε δεθεί μαζί μου με μια ιδιαίτερη φιλία. Το όνομά της ήταν Κρίστι, (Χριστίνα), και εγώ τότε ήμουν όπως έχω ξαναπεί νεαρό παιδί ακόμα, μελαχρινός, με σώμα λεπτό και αθλητικό, καλοκαμωμένος όπως και να το πούμε, με ανατροφή σπιτική καλή, με γνώσεις αρκετές, πολύγλωσσος και προπαντός Κρητικός κάτι σαν μυθικός γιʼαυτούς τους Βόρειους λαούς και συνάμα βέβαια με μεσογειακό ταμπεραμέντο που είχε γοητεύσει τη μικρούλα Κρίστελ με την οποία επίσης διατήρησα αλληλογραφία μετά. Είχαμε καθαρά φιλικές σχέσεις αποκτήσει, πηγαίναμε εκδρομές και κολύμπι στην παγωμένη λίμνη. Τα νερά ήταν κρύσταλλα αλλά η μικρή μαθημένη κολυμπούσε σαν δελφίνι και με κορόιδευε γιατί εμένα μετά 20 μέτρα κοβόταν η αναπνοή μου από το κρύο και έβγαινα κακήν κακώς έξω. Έβρεχε Ιούνιος μήνας και είμαστε με τα μαγιό κάτω από την βροχή αδιαφορώντας για τα τουλούμια που έριχνε πρωτόγνωρα κι αυτά για μένα !
Εν τω μεταξύ αρκετοί Έλληνες είχαν προσπαθήσει να φύγουν μονάχοι τους ή 2-3 μαζί έτσι που ο Γιάννης ο Κελεσής βρήκε ένα αυτοκίνητο καύσιμα και παίρνοντας άλλους δύο μαζί του ξεκίνησε μέσω Ουγγαρίας, όπως μάθαμε μετά, το δρόμο για το σπίτι πλην όμως συνήντησε πολλές δυσκολίες και είχε αρκετές περιπέτειες ώστε να έλθει στην Ελλάδα μετά από εμάς που γυρίσαμε ομαδικά αρκετές ημέρες αργότερα. Μαθαίναμε εν τω μεταξύ τα νέα από τους δικούς μας και από άλλα στρατόπεδα με τα θλιβερά συνήθως μαντάτα για τον θάνατο γνωστών και φίλων. Αναφέρω μόνο ενδεικτικά τα ονόματα 2 Ηρακλειωτών που είχαν πεθάνει μετά την απελευθέρωση. Ήταν ο δικηγόρος Δρεττάκης άντρας της Όλγας της δασκάλας και ο Αγγελής Καμπακλής, ένας αθλητής δρόμων ημιαντοχής και ποδηλάτης πάρα πολύ γνωστός μου από των Χανιώ την Πόρτα.
(Στο φύλλο της Δευτέρας το τέλος)

