Ο Γκάιγγερ αυτοκτόνησε, κατηγορηθείς για καταχρήσεις, (αλήθεια-ψέματα ποτέ δεν μάθαμε), και το κλιμάκιο αντικαταστάθηκε από ένα άλλο ! Καταλαβαίνετε πέρασε κάμποσος καιρός και ησυχάσανε τα πράγματα αφού είχαμε πια γνωρισθεί όλοι μεταξύ μας.
Κάποτε ετελείωσε η διάνοιξη του δρόμου και ετοιμάζαμε τα εγκαίνια, που θα έκανε ο στρατηγός Αντρέ. Ξέρετε από εγκαίνια, ασπίδες, τραπεζώματα, προσφωνήσεις, αντιφωνήσεις κλπ.
Ο δάσκαλος του χωριού είχε έτοιμο τον πανηγυρικό και εγώ καθόμουν σε αναμμένα κάρβουνα, πως διάβολο θα κατάφερνα να μεταφράσω τα δασκαλίστικα και τα του Στρατηγού. Έχω αναφέρει για το θράσος που με διέκρινε και όταν ήλθε η ώρα των λόγων είπα απλούστατα εις επήκοον όλων :
-Λυπούμαι που δεν θα τα καταφέρω να μεταφράσω επί λέξη όσα λεχθούν, αλλά πιστεύω να σας δώσω την κεντρική έννοια.
Λοιπόν το πιστεύετε ; Έβαλαν τα γέλια και όλα πέρασαν μια χαρά και με αρκετό κέφι ! Όποτε ο Αντρέ ανέφερε το όνομα Φύρερ εγώ έλεγα στους Έλληνες μιαν ιστοριούλα, ανάλογη με το ύφος του Στρατηγού σοβαρά ή αστεία και για να μην τα πολυλογώ στο τέλος απέσπασα και αρκετά χειροκροτήματα και φιλοφρονήματα !
Μερικές ημέρες μετά ήλθε ο αντικαταστάτης του αυτοκτονήσαντος Γκάιγγερ και μαζί του έφερε και ένα Γερμανό ονόματι Όττο, γνώστη της Ελληνικής γλώσσας, (ζούσε μας είπε στην Αθήνα), που μαζί με τον Αλ. Μελισείδη ανέλαβαν τον εφοδιασμό των εργατών και εν γένει όλη τη διαχείριση. Ο Όττο έκλεβε ασύστολα και τα κλοπιμαία τα έστελνε στην γυναίκα του στην Αθήνα πλην όμως ποιος τολμούσε να πει κάτι ; Ο αντικαταστάτης του Γκάιγγερ λοιπόν ήταν ένας κοντακιανός γεμάτος ανθ/γός, φοβερός πότης, αλλά με καλή καρδιά, ένας άνθρωπος άκακος στο βάθος έστω και Γερμανός. Το όνομά του ήταν Μέναρντ (ΜΕΝΑΡΔ). Με αυτόν τον άνθρωπο, τα πήγαινα πολύ καλά, κάναμε παρέα αρκετή, δεν πολυσκοτιζόταν για την δουλειά, αλλά έπινε μουρνόρακι σαν τη νεροφίδα. Έτσι μʼέμαθε και μένα να πίνω σε ώρες μάλιστα ακατάλληλες, πρωινές δηλαδή.
Τα βράδια, ήταν πια καλοκαίρι, καθόμαστε στην ησυχία της νύχτας και ρεμβάζαμε τις γλυκές φεγγαρόφωτες βραδιές με συνοδεία τραγουδιών που τραγουδούσαν Ιταλοί φρουροί στη γλώσσα τους ! Ακόμα σήμερα ακούω εκείνο το περίφημο Μάμα που τραγουδούσε ένας περίφημος τενόρος Ιταλός ! Έτσι περνούσε ο καιρός χωρίς να έχω προσφέρει το παραμικρό ακόμα στον αγώνα ! Για να αντιληφθείτε το κλίμα που ζούσαμε περίπου θα σας διηγηθώ ένα αστείο περιστατικό, χωρίς ευτυχώς συνέπειες για μένα!
Είχα σε ένα μου περίπατο, σκοτώσει ένα φιδάκι τόσο δα, μικρό, μια εικοσαριά πόντους και λεπτό σαν το μικρό μας δάχτυλο ! Το είχα χτυπήσει με ένα μπαστουνάκι ακριβώς στο κεφαλάκι του εκ συμπτώσεως βέβαια και φαινόταν ζωντανό. Το έβαλα σε ένα πακέτο τσιγάρων και προσφέροντας δήθεν τσιγάρο στο Μέναρντ, άνοιξα το πακέτο. Ο φόβος του ήταν τόσος που διέσχισε το χωριό τρέχοντας, με μένα από πίσω, που έπεσε με τα ρούχα του από το μώλο στη θάλασσα !
Όπως όλα έχουν μια αρχή, έρχεται και το τέλος !
Στα αυτιά του Μέναρντ, έφθασαν ψίθυροι για καταχρήσεις κλπ. Με εκάλεσε λοιπόν και μου είπε να προσέξωμε να εντοπίσωμε τον καταχραστή, πιστεύοντας ότι αυτός πρέπει να είναι Έλληνας. Εγώ ομολογουμένως φέρθηκα ηλίθια ! Γιατί όταν ήταν το καΐκι που έστελνε ο Όττο τα κλοπιμαία στην Αθήνα, έτοιμο για φεύγα, είπα του Μέναρντ το και το για τα δέματα του Όττο! Ε, αυτό ήτανε ! Κόρακας κοράκου μάτι βγάζει ; Όχι βέβαια. Τι λοιπόν μεσολάβησε μεταξύ των 2 Γερμανών, δεν ξεύρω ! Εκείνο που έγινε ήταν να με ξυλοφορτώσουν άσχημα και να με διώξουν άναυλα από την υπηρεσία και την Αγία Γαλήνη.
Έτσι λοιπόν επανήλθα τελείως άδοξα στο Ηράκλειο.
Κεφάλαιο 2
Θα ήταν πια Ιούλιος του 1942 όταν οι διάφορες οργανώσεις αντιστάσεως είχαν ήδη λάβει σάρκα και οστά. Στα βουνά της Κρήτης δρούσαν ομάδες ανταρτών με επιφανέστερη αυτή του Καπετάν Μανόλη Μπαντουβά. Οι Γερμανοί είχαν ενεργοποιηθεί φοβερά. Οι εκτελέσεις ήταν κάτι το σύνηθες όπως ο φόβος η τρομοκρατία αλλά και η προδοσία στην ημερήσια διάταξη. Οι Άγγλοι είχαν πλέον οργανώσει πλημμελώς μεν, αλλά σχετικώς σφαιρικώς το δίκτυο πληροφοριών, με ασυρμάτους στα βουνά και οι τότε ειδήσεις περί του πολέμου διέρρεαν προς τους σκλαβωμένους.
Εδώ θα κάνω μια μικρή παρένθεση ! Εκτός των γονέων μου είχα 3 αδέλφια εκ των οποίων ο Γιώργος, (πρώτος), αξιωματικός της Σχολής Ευελπίδων, ευρίσκετο κάπου στη Μέση Ανατολή και μιαν αδελφή αρραβωνιασμένη με το Νίκο Πίκουλα !
Το σπίτι μας, όπως όλα σχεδόν τα σπίτια, υπέφερε από τρόφιμα και ο πατέρας μου μόνος σχεδόν αγωνιζόταν για τη συντήρησή μας, φυτεύοντας διάφορα στο αμπέλι. Εγώ είμαι ο προτελευταίος από τους γιους. Αφού λοιπόν ήλθα στο Ηράκλειο και κάθισα λίγο καιρό, συναντώντας πότε πότε παλαιούς φίλους, έφθασε η ώρα της ενεργοποίησής μου ! Και αυτό στο πρόσωπο του Σήφη Μιγάδη !
Ο Σήφης, ένα ψηλό παλικάρι, όμορφος σαν τον Άδωνη, ατρόμητος, συμμαθητής μου στο σχολείο, πρώτος στα αγωνίσματα και αδελφικός μου φίλος, παρότι ήταν 18 χρονών όταν έπεσαν οι αλεξιπτωτιστές, πήρε ένα παλιοντούφεκο και επικεφαλής μιας ομάδας πολέμησε στα ίσια και παλικαρίσια με τους Γερμανούς στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, στο λιμάνι. Εκεί τραυματίστηκε στον αστράγαλο από σφαίρα και για να μην προδοθεί από τους πάντοτε καλοθελητές αναγκάστηκε να κρύβεται, γιατί η ποινή ήταν θάνατος. Εξʼάλλου εδώ ας αναφέρωμε και τις ολοκληρωτικές καταστροφές χωριών της Κρήτης από τους Γερμανούς, ιδίως στα Χανιά. (Κάνδανος κλπ.).
Καθʼον χρόνον, φυγοδικούσε ας πούμε, ο Σήφης, είχε ενταχθεί στην 133 μονάδα πληροφοριών της Αγγλικής υπηρεσίας, (των Άγγλων), και μετά παρέλευση αρκετού καιρού, γύρισε στο Ηράκλειο μια και σαν να είχε ξεχαστεί η δράση του. Θα ήταν πια Σεπτέμβρης του 1942 όταν με πήρε μια μέρα και μου είπε τα καθέκαστα. Ότι δηλαδή ήταν οργανωμένος στην 133, οργάνωση που είχε μεγάλη ανάγκη από εθελοντές μαχητές, λόγω της κρισίμου καταστάσεως στα πεδία των μαχών και ανάγκη οργανώσεως ενόπλου δράσεως στα μετόπισθεν των Γερμανών. Τον άκουγα βέβαια με μεγάλη προσοχή αλλά και συγκίνηση και υπερηφάνεια γιατί στο πρόσωπό του έβλεπα τον ήρωα τον ενθουσιώδη πατριώτη, τον μέγα πολέμαρχο όπως είχαμε μάθει στα σχολεία !
Δεν παρέλειψε να μου αναλύσει πόσους και τι κινδύνους επεφύλασσε σε όλους μας αυτή η προσπάθεια και με άφησε να το σκεφτώ πριν απαντήσω αν δεχόμουν να καταταγώ. Τον Σήφη τον αγαπούσα, τον θαύμαζα, ίσως ενδόμυχα τον ζήλευα κιόλας για την ανωτερότητά του, την θεληματικότητα και αποφασιστικότητα, γιʼαυτό και δεν χρειάστηκε πολύ σκέψη για να επικρατήσει μέσα μου μια ανείπωτη χαρά και ένας ενθουσιασμός που θα μου δινόταν η ευκαιρία να επιδείξω και εγώ την φιλοπατρία μου και την θέλησή μου να προσφέρω τα πάντα για την πατρίδα μας !
Έτσι του δηλώνω αμέσως ότι είμαι πρόθυμος να συμμετάσχω στον κοινό αγώνα έστω και με κίνδυνο της ζωής μου. Είπαμε πολλά εκείνη την μέρα, όμως εξακολουθούσε να θέλει να με κάνει να σκεφτώ ψύχραιμα. Μου ανέφερε για τον Ήρωα Κουρουπάκη, μέλος της Οργάνωσης, που τουφέκισαν οι Γερμανοί στην Αγυιά. Όμως όπως με είδε αποφασισμένο, μου συνέστησε υπομονή και ότι θα με έφερνε σε επαφή, με πρόσωπα υπευθυνότερα του ιδίου.
Εκείνη την εποχή που ο πόλεμος είχε ανάψει για τα καλά και στη Βόρεια Αφρική ο Ρόμελ προήλαυνε προς την Αίγυπτο ακάθεκτος, χωρίς οι Σύμμαχοι, (δηλαδή στην ουσία οι Εγγλέζοι με τα στρατεύματα της Κοινοπολιτείας που διέθεταν καθώς και διαφυγόντα τμήματα Γαλλικών Ελληνικών κλπ. δυνάμεων), να είναι ακόμα σε θέση να τους ανακόψουν και κατέβαλαν όσες προσπάθειες μπορούσαν να οργανώσουν άμυνα και αντεπίθεση και η προέλαση στο Ρωσικό μέτωπο των Γερμανών ήταν ταχυτάτη, εκείνη την εποχή λέγω, απεγνωσμένως οι αντιστασιακές οργανώσεις ενέτειναν τις προσπάθειές τους στα μετόπισθεν, στα κατεχόμενα, για συλλογή Στρατιωτικών μυστικών, για διενέργειες σαμποτάζ και ότι άλλο μπορούσε να δυσκολέψει τους Γερμανούς.
Εδώ στην Κρήτη η οργάνωση 133 ζητούσε πρόσωπα ικανά και κατάλληλα να επανδρώσουν διάφορες θέσεις μέσα στις γραμμές του εχθρού. Έτσι λοιπόν ο Σήφης με πρότεινε, μια και γνώριζα Γερμανικά, να προωθηθώ σε μια θέση διερμηνέα αν ήταν δυνατόν στο Γ. Στρατηγείο στις Αρχάνες ή στο Καστέλλι της Πεδιάδος όπου το εκεί αεροδρόμιο παρουσίαζε πολύ μεγάλον ενδιαφέρον, λόγω της αυξημένης δραστηριότητάς του, σε σχέση με τις επιχειρήσεις στη Β. Αφρική. Έτσι λοιπόν με την πρώτη ευκαιρία που του δόθηκε, μίλησε με τον Έλληνα επικεφαλής του κλιμακίου στο Ηράκλειο (Γιώργο Δουνδουλάκη). Του είπε τα πιο θερμά λόγια για μένα, για την όρεξή μου, τον πατριωτισμό μου και τις ικανότητές μου.
Η συνάντηση με το παλικάρι και το Σήφη έγινε σε ένα ταβερνάκι στα γρουσουζάδικα, στο στενό στα κρεοπωλεία. Μας συνέστησε, ο Γιώργος, ο Νίκος, και στη συνέχεια με φωνή που σε γέμιζε, όλο σοβαρότητα και περίσκεψη, ο Γιώργος μου ανέπτυξε το σκοπό του αγώνα μας, Τις δυσχέρειες, τις πιθανές επιτυχίες ή αποτυχίες, τα ρίσκα και προπαντός πέρα από την απόλυτη εχεμύθεια την πίστη μας για την τελική νίκη των Συμμάχων και το ενδεχόμενο να συλληφθούμε, οπότε μας περίμενε το τουφέκι και μόνο ! Αφού συναίνεσα σε όλα αυτά, με προέτρεψε να καταβάλω όσες προσπάθειες μπορώ, να πάω στο Καστέλι σε κάποια υπηρεσία Γερμανική ! Εκεί τελείωσε η συνάντησή μας και έκτοτε δεν ξαναείδα το Γιώργο, ούτε και μέχρι σήμερα, διότι διέφυγε για άγνωστους προς εμέ λόγους στη Μ. Ανατολή και μετά τον πόλεμο στην Αμερική. Έκτοτε ο σύνδεσμός μου θα ήταν ο Σήφης !
Εδώ πρέπει να κάνω μια κάποια παρεμβολή. Δεν ήταν εύκολο πράγμα επειδή επιθυμούσα να προσληφθώ σε μια Γερμανική υπηρεσία στο Καστέλλι, να το επιτύχω κιόλας ! Ρωτούσα, έτρεχα να βρω μια άκρη και στο τέλος θέλεις το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου, θέλεις η θεά τύχη, (ή ατυχία), μου συνέβη κάτι το εκπληκτικό. Συνάντησα μια μέρα τον Josef στο δρόμο και παρόλο που με είχε δείρει τότε στην Αγία Γαλήνη άσχημα όπως θυμάστε, με συμπαθούσε, γιατί ήμουνα καλοπροαίρετος, παιδί συμπαθητικό, χαρούμενο και εύκολα αγαπητό !
Με πήρε και πήγαμε εκεί στον Κουπέ στο Βαλιδέ Τζαμί στη μέση υπήρχε ένα καφενείο που το λέγαμε Κουπέ και ήπιαμε τσικουδιά και τα λέγαμε.
-Τι κάνεις , που εργάζεσαι ; Πώς περνάς ;
Εγώ βέβαια του είπα την αλήθεια, δηλαδή δεν έχω δουλειά και ψάχνω μια για να μπορέσω να βοηθήσω το σπίτι μου και μήπως αυτός μπορούσε να βοηθήσει να βρω καμιά. Και ναʼσου το θαύμα !
Μου λέει λοιπόν ότι η υπηρεσία του Feltgendasmerie, (χωροφυλακή υπαίθρου), που στεγαζότανε στο σπίτι του φαρμακοποιού Λάμπρου Κανακάκη, τον τοποθετούσε εκείνες ακριβώς τις ημέρες στο Καστέλι της Πεδιάδος, να αναλάβει το πόστο της υπηρεσίας που προμήθευε με εργάτες από τα γύρω χωριά στις χωματουργικές κλπ. εργασίες στο αεροδρόμιο, λόγω της πείρας που διέθετε από την Αγία Γαλήνη και φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν μου πρότεινε αν ήθελα να πήγαινα μαζί του !
Εδώ τώρα τι μπορεί να πει κανείς ; Τι είναι αυτό που φτιάχνει το μοιραίο, είναι Μαγνητισμός, Ηλεκτρισμός που φτιάχνει το πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς ; Δεν ξεύρω τι είναι, πάντως πέρα από τη σύμπτωση πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο γραμμένο για τον καθένα μας. Για μένα πάντως ήταν η μοιραία συνάντηση της ζωής μου που μου επεφύλαξε τα όσα μύρια πάνδεινα τράβηξα μετέπειτα, γιατί όπως θα καταλάβατε δέχθηκα όχι απλώς ασμένως αλλά με χαρά την πρότασή του ! Αυθωρί που λένε και παρά χρήμα, με παίρνει και πάμε στα γραφεία της υπηρεσίας του, όπου με παρουσιάζει στο Μεγάλο και με θέρμη ζητά να με εγκρίνουν τη θέση του βοηθού του διερμηνέα στο Καστέλλι, πράγμα που τελικά γίνεται δεκτό και αμέσως με εφοδιάζουν με μια ταυτότητα, που ούτε λίγο ούτε πολύ με παρουσιάζει σαν διερμηνέα των Γερμανών και εντέλλεται να μου δίδονται όλες οι διευκολύνσεις στην εκτέλεση των καθηκόντων μου. Η ταυτότητα αυτή με βοήθησε πάρα πολύ στις δύσκολες στιγμές που πέρασα, εκτελώντας διάφορες αποστολές!
Ο Josef ήταν στην Αγία Γαλήνη Gefreiter, (Δεκανέας), και είχε προταθεί και προαχθεί σε Λοχία, γιατί είχε μια ευδόκιμη υπηρεσία στο Τυμπάκι (αεροδρόμιο και εκεί). Ήταν ένα ανήσυχο στοιχείο με βάρβαρες ροπές, δεν ήλεγχε τα νεύρα του, μέτριος πότης, σκληρός με τους Έλληνες και μπορώ να πω ότι ήταν γνήσιος Γερμανός με όλα τα γνωρίσματα της φυλής του Χίτλερ ! Σε λίγες ημέρες πήγαμε στο Καστέλλι και αντικαταστήσαμε το προηγούμενο κλιμάκιο που είχε σαν διερμηνέα μια κοπέλα ονόματι Βαρβάρα.
Διοικητής της όλης περιοχής και των εγκαταστημένων μονάδων στο αεροδρόμιο και στην πέριξ περιοχή ήταν ο Ταγματάρχης Trost με γραμματέα και βοηθό διερμηνέα την Γεωργία Μπαλτζάκη. Φυσικά ο πρώτος που έμαθε το ευχάριστο νέο ήταν ο Σήφης ! Στο μεταξύ ο Δουνδουλάκης είχε πάει στη Μέση Ανατολή και την ομάδα ανέλαβε να αρχηγεύει ο Μιχάλης Ακουμιανάκης, με τον οποίον βέβαια με έφερε σε επαφή και ο οποίος μου έδωσε τις οδηγίες, πως έπρεπε να δρω ώστε να αποκτήσει η υπηρεσία 133 μια καλή και καθαρή εικόνα όσον αφορά την βάσιν του αεροδρομίου Καστελλίου.
Ήταν μια πολύ σοβαρή αποστολή ! Έπρεπε σε τακτό χρονικό διάστημα να δώσω όλες τις πληροφορίες που αφορούσαν, μονάδες και διοικητάς των, θέσεις πυροβολαρχιών, αποθηκών καυσίμων και πυρομαχικών, αριθμό αεροπλάνων, τύπο αεροπλάνων, δύναμιν προσωπικού ξηράς και όσες άλλες πληροφορίες εμάθαινα για σχέδια και προθέσεις των Γερμανών ! Η θέση μου ήταν πολύ λεπτή, γιατί κατʼαρχήν έπρεπε να αποκτήσω την εμπιστοσύνη των Γερμανών ώστε να μη με υποπτευθούν ποτέ για το ρόλο που έπαιζα, έπρεπε να δράσω μονάχος τουλάχιστον στην αρχή, να είμαι αντικειμενικός στις κρίσεις μου και οι πληροφορίες που θα μετέδιδα σίγουρες και αληθινές !
Αύριο η συνέχεια.

