ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6
Ε ! ήλθε πια ο καιρός να μπω στο μέρος της αφηγήσεώς μου, που απετέλεσε και τον προσωπικό μου Γολγοθά και που έμελλε να σημαδέψει όλη μου την ζωή στο μέλλον ! Είχα λάβει μέρος σε ένα δυο αποστολές στα Ανώγεια, ακίνδυνες για την αλήθεια όταν Οκτώβρη πια, έπεσε η κατάρα του Θεού επάνω μου, με την εμφάνιση του Αναστάση (Συμεωνίδη) στο Ηράκλειο. Ποιος όμως ήταν αυτός ο Έλληνας, άπατρις και φιλοχρήματος προδότης των συμπατριωτών του ; Τον Νομό Λασιθίου όπως έχουμε πει, τον κατείχαν οι Ιταλοί με επικεφαλής τον Στρατηγό Κάρτα ! Στο Επιτελείο του Κάρτα και συγκεκριμένα στο Γραφείο αντικατασκοπίας, ευρίσκετο επικεφαλής ένας υπολοχαγός ονόματι Ταβάνα, δεξί χέρι του οποίου ήταν ο Αναστάσης. Με την προβλεπόμενη παράδοση των Ιταλικών δυνάμεων, οι δικοί μας Άγγλοι και Έλληνες είχαν έλθει σε επαφή με τον Κάρτα και τον Ταβάνα για να τους φυγαδεύσουν στη Μ. Ανατολή, ώστε να μη συλληφθούν από τους Γερμανούς. Στις συνεννοήσεις που είχαν γίνει είχε λάβει μέρος και ο δικός μας Μιχάλης Ακουμιανάκης, έτσι γνωρίστηκε υποχρεωτικά και με τον Αναστάση. Φυγάδευσαν στα βουνά τον Κάρτα και τον Ταβάνα, αλλά άφησαν τον Αναστάση, ο οποίος ερχόμενος στο Ηράκλειο και συχνάζοντας σε μέρη ύποπτα όπως λέσχες με ζάρια και χαρτιά και καφενεία κακόφημα, άφησε να διαρρεύσει το μήνυμά του προς εμάς λέγοντας πως έτσι και δεν τον βοηθούσαμε και αυτόν να φυγαδευτεί στη Μέση Ανατολή με τους άλλους, δεν ξέρει τι θα έκανε στη μετέωρη θέση που βρισκότανε ! Έτσι λοιπόν παρουσιάστηκαν τα πράγματα στην πρώτη σύσκεψη που κάναμε εκεί γύρω στις 20/10/1943, με εισήγηση του Ακουμιανάκη, όπου μας γνωστοποίησε το θέμα και τη γραμμή που έπρεπε να ακολουθήσομε. Αυτόν τον γνώριζε προσωπικά και δεν ήθελε όπως μας είπε να έλθει σε επαφή μαζί του, να γνωρίσει τις προθέσεις του, μήπως και ήταν παγίδα οπότε η όλη οργάνωση θα έμενε ακέφαλη. Έπρεπε κάποιος από εμάς να έλθει σε επαφή με τον Αναστάση !
Δεν μας άρεσε η ιδέα ότι έπρεπε να έλθομε σε επαφή με έναν προδότη πρώην συνεργάτη των Ιταλών και γιατί όχι των Γερμανών τώρα ; Ήταν φυσικό να εμφιλοχωρήσει η αμφιβολία ανάμεσά μας, του τι μέλλει γενέσθαι. Καταλήξαμε όμως στο συμπέρασμα πως δεν ήταν δυνατό να αιωρείται αυτή η απειλή στα κεφάλια μας, έπρεπε το θέμα να ξεκαθαριστεί και γρήγορα μάλιστα, γιατί στις 31/10/1943 θα ερχόταν από το Τομπρούκ το Μ.L. να παραλάβει από τον Τσούτσουρο τον Μπαντουβά με τον Κάρτα-Ταβάνα και μερικούς άλλους για την Αίγυπτο!
Ποιος θα αναλάμβανε να έλθει σε επαφή με τον Αναστάση ; Ποιος ; Εγώ φυσικά ! Προσεφέρθην εξʼάλλου εθελοντικά χωρίς καμιάν πίεσιν από κανένα, γιατί ήταν επικίνδυνο πολύ αυτό το πράγμα ! Όφειλα να τηρώ πια τους πιο αυστηρούς συνωμοτικούς νόμους, για να μην μαθευτούν τυχόν επαφές μου, με άλλους συναγωνιστές, όσο θα διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις τρόπον τινά με τον Αναστάση ! Αναφορά έκτοτε θα έδινα μόνο στον Ακουμιανό καθʼοδόν από Τεκέ – προς Ηράκλειο μια δεδομένη ώρα και ποτέ πια στο σπίτι (στη γιάφκα) στο Ηράκλειο. Εφʼόσον μάλιστα ο Μιχάλης δεν κυκλοφορούσε πια μέρα γιατί τον γνώριζε ο Αναστάσης !
Εμάθαμε ότι ο Αναστάσης έμενε στο σπίτι του Φατσή κάποιου που έκανε ένα καφενείο και δεν είχε πολύ καλή φήμη, φερόταν προς τους Γερμανόφιλους χωρίς όμως αποδεδειγμένη προδοτική συμπεριφορά. Έτσι με διαβουλεύσεις, δώσαμε ένα ραντεβού με τον Αναστάση σε ένα ταβερνάκι για να τα πούμε ! Πράγματι ο Αναστάσης ήλθε και αφού δώσαμε σημεία αναγνωρίσεως, μου είπε τι ήθελε. Ήθελε χρήματα που δεν είχε και βοήθεια να φύγει για τη Μέση Ανατολή με τον Ταβάνα. Του είπα ότι εκπροσωπώ τον Μιχάλη, ότι δεν γνωρίζω τίποτε από αυτά και να συναντηθούμε την άλλη ημέρα έξω από το νεκροταφείο, να του μεταφέρω ότι μου πει ο Μιχάλης, πράγμα που έγινε. Σκοπός μου ήταν, να αποκτήσω την εμπιστοσύνη του Αναστάση, ώστε να μην έχει καμιάν αμφιβολία ότι προτιθέμεθα να τον βοηθήσομε όπως μπορούμε, γιʼαυτό και την άλλη μέρα του κρατούσα κάμποσα χρήματα και του είπα ότι ο Μιχάλης του παραγγέλλει να είναι έτοιμος και πως εντός των ημερών θα γινόταν αυτό που ζητούσε. Θα συναντούσε δηλαδή τον Ταβάνα. Την ημέρα εκείνη ο Αναστάσης μου έδωσε μια μαξιλαροθήκη που μέσα είχε ένα πιστόλι, χειροβομβίδες και σφαίρες διάφορες ! Η χειρονομία του αυτή με έπεισε, (μας έπεισε), ότι είχε πράγματι καλές προθέσεις και ότι δεν θα πήγαινε να μας προδώσει στους Γερμανούς, διότι στην Γερμανική Αστυνομία που έδρευε στο σπίτι του Πλεύρη στην οδό Πεδιάδος είχαμε ένα άνθρωπο, που το παρακολουθούσε και μας έδινε πληροφορίες για το ποιος μπαίνει και βγαίνει.
Ο Αναστάσης ήταν ένας κοντακιανός, γεμάτος, νευρώδης και πολύ δυνατός άνδρας, κουμαρτζής μέχρι το κόκαλο που λέμε και φοβερός πότης, γιʼαυτό τα χρήματα που του είχα δώσει τα κατασπατάλησε γρήγορα και μου ζήτησε στην επόμενή μας συνάντηση να του δώσω κι άλλα, πράγμα που έκανα.
Την 31/10/1943 επρόκειτο να έλθει ένα M.L. (ταχύπλοον) από την Αίγυπτον, όπως ήδη έχω αναφέρει και έπρεπε με την ίδια αποστολή να φυγαδευτεί και ο Αναστάσης, όπως και ο γιατρός Μανδαλενάκης που κρυβόταν γιατί τον κυνηγούσε ο περιβόητος Σούμπερτ. Ο Σούμπερτ ήταν ένας φοβερός διώκτης των Ελλήνων και είχε σχηματίσει ένα σώμα, με Έλληνες πουλημένους που ήταν ντυμένοι με γερμανικές στολές, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν από το χωριό Κρουσώνας.
Έτσι λοιπόν, εναυλώσαμε το αυτοκίνητο του Μιχ. Βέργη και την ημέρα που έπρεπε, με οδηγό (συνοδό) τον Αρ. Χατζηδάκη, φύγανε από την Αγία Αικατερίνη για τον Τσούτσουρα. Έτσι λοιπόν είχαν τα πράγματα όταν το απόγευμα γύρισε ο Χατζηδάκης και μας είπε ότι όλα πήγαν κατʼευχήν και είχε παραδώσει τον Αναστάση και τον Μανδαλενάκη στους αντάρτες του Μπαντουβά.
Εμείς σίγουροι και ευτυχείς που η επικίνδυνη αυτή υπόθεση είχε κλείσει, ασχοληθήκαμε με τις συνήθεις δουλειές μας, οπότε έπεσε ξαφνικά ο κεραυνός.
Τι είχε συμβεί ; Ο Μπαντουβάς αγνοώντας τις οδηγίες του Υπολοχαγού Σουρή, επήρε μερικούς δικούς του ανθρώπους όπως και τον Ταβάνα και έφυγε για την Αφρική, αφήνοντας απʼέξω τον Αναστάση, όπως και τον Μανδαλενάκη.
Εκεί όμως είχε συμβεί προηγουμένως ένα σοβαρό επεισόδιο μεταξύ Ταβάνα και Αναστάση. Ο Ταβάνα είχε αποκαλέσει προδότη τον Αναστάση και τον είχε απειλήσει με το πιστόλι του ότι θα τον εκτελούσε επί τόπου ! Σύμφωνα με συστατικές επιστολές του Ακουμιανάκη, ότι ο Αναστάσης έπρεπε να παραδοθεί στην Αφρική επενέβησαν μερικοί στον καυγά Ταβάνα – Αναστάση και έτσι έγινε το κακό ! Ο Αναστάσης και ο Μανδαλενάκης γυρίζουν χωριστά πίσω στο Ηράκλειο και όλα αυτά τα μαθαίνουμε από τον γιατρό που κρύβεται πάντοτε ! Ως προς τον Αναστάση, πάει κατʼευθείαν στην Γερμανική αστυνομία (GFP) στου Πλεύρη το σπίτι και τα κάνει όλα χαρτί και καλαμάρι.
Και όλα αυτά γιατί ο Μπαντουβάς αγνοώντας τους πάντες και τα πάντα έφυγε για την Αφρική αφήνοντας απʼέξω τον πιο επικίνδυνο απʼόλους. Τον Αναστάση !
Ήδη από το γεγονός αυτό η Οργάνωσή μας του Ηρακλείου δέχθηκε ένα καίριο χτύπημα και ήταν φανερό πια ότι η μελλοντική της δράση θα ήταν πολύ προβληματική. Τι έπρεπε λοιπόν να γίνει την δεδομένη στιγμή ; Η απόφαση ήταν δύσκολη γιατί, οι μετέχοντες κατά κάποιον ενεργό ρόλο στα δρώμενα ήσαν μετρημένοι στα δάχτυλα της μιας χειρός. Εκεί η σύνεση και η σωφροσύνη αναδεικνύει τους σωστούς άνδρες που ευρίσκονται επί κεφαλής. Δυστυχώς επελέγη η πιο εσφαλμένη και ασύνετη αντίληψη και το εξηγώ αυτό αμέσως.
Επελέγη ως τρόπος μελλοντικών ενεργειών η συνέχιση των διαβουλεύσεων και διαπραγματεύσεων με τον Αναστάση ! Έπρεπε να τον πείσομε, ότι για αυτά που συνέβησαν στον Τσούτσουρα με τον Ταβάνα, δεν φταίμε εμείς καθόλου, και ότι εμείς είχαμε πραγματοποιήσει στο ακέραιο ότι είχε συμφωνηθεί μεταξύ μας και πως υπάρχει ακόμη καιρός να διορθωθούν τα πράγματα.
Εξ όσων έστεργε να κρατήσει τους Γερμανούς σε κάποια απόσταση μέχρι να τον στέλναμε στο βουνό, ώστε να έφευγε με το επόμενο μέσο για Αφρική. Έτσι με αυτή την τόσο αφελή και λανθασμένη απόφαση μπαίναμε κυριολεκτικά στο στόμα του λύκου. Εγώ γιατί ανέλαβα την αποστολή να ξαναέλθω σε επαφή μαζί του και όλο το υπόλοιπο κλιμάκιο, γιατί εκρέμασε κυριολεκτικά την ύπαρξή του, στις ψυχικές και σωματικές δυνάμεις ενός εικοσάχρονου ενθουσιώδους νεαρού. Το γιατί έπρεπε να πάω εγώ στις επόμενες συναντήσεις με τον Αναστάση είναι φανερό. Απλούστατα μια και εγνώριζε εμένα δεν επιτρεπόταν να γνωρίσει και άλλον της παρέας μας !
Τώρα που περάσανε τα χρόνια και το σκέπτομαι πολλές φορές αυτό το θέμα, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι σʼαυτήν την Αντίσταση που κάναμε οι επικεφαλής πήραν αυτή την τόσο βλακώδη και καταστρεπτική απόφαση ! Αντί να πουν Νίκο φεύγα αμέσως για το βουνό, έτσι ώστε να γλιτώσει το υπόλοιπο κλιμάκιο και να συνεχίσει το έργο μου και παρʼόλο που ο Ακουμιανός εμάθαινε ότι ο Αναστάσης κατά την διάρκεια των διαβουλεύσεών μας πήγαινε στην GFP αυτός πρώτος και οι άλλοι προϊστάμενοι Εγγλέζοι δεν διέκοψαν τις συναντήσεις μου με τον Αναστάση. Αυτό το γεγονός το έχομε εκ των υστέρων βέβαια παραδεχτεί ότι ήταν ένα ολέθριο, ένα πελώριο αν όχι παιδαριώδες σφάλμα. Τέλος πάντων ο Αναστάσης σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες της GFP φερόταν σε μένα πολύ καλά, έδειχνε μετανοιωμένος, με διαβεβαίωνε πως κορόιδευε τους Γερμανούς και όλο περίμενε πότε θα φεύγαμε για το βουνό.
Οι Γερμανοί βέβαια όποτε ήθελαν με συνελλάμβαναν αλλά δεν το έκαναν με τον απώτερο σκοπό να συλλάβουν όσο γίνεται περισσότερους αφʼενός και να εξαρθρώσουν τελείως το κλιμάκιο και κατʼεπέκτασιν ένα μεγάλο μέρος της αντίστασης στην Κρήτη. Δεν το έκαναν καραδοκώντας την κατάλληλη στιγμή.
Εγώ εκ των υστέρων και προϊούσης πλέον της ηλικίας μου πιστεύω πως η προσφορά μου στο βωμό της άθλιας και ελεεινής κυνικότητας της εποχής ήταν μια παρανυχίδα της γνωστής φράσης ότι ομελέτα χωρίς αυγά δεν γίνεται και πως τα αυγά πρέπει να τα βάλουν άλλοι όχι εμείς !
Ήταν να φύγομε για τα Ανώγεια με τον Αναστάση στις 12/11/43 με το αυτοκίνητο της γραμμής το απόγευμα που έκανε πιάτσα στην γωνία της Αρμένικης εκκλησίας στην οδό Καλοκαιρινού (πλατειά στράτα). Στο αυτοκίνητο πάνω στην οροφή ήταν και ο Μανόλης ο Κόπακας που πήγαινε κι αυτός στα Ανώγεια για άλλη δουλειά. Άλλη βλακεία αυτή ! Αν είναι δυνατόν να γίνονται τόσο πελώρια λάθη !
Για να μην τα πολυλογώ ο Αναστάσης αντέδρασε να ταξιδέψει με αυτό το αυτοκίνητο έχοντας προφανώς τέτοιες οδηγίες από τους Γερμανούς που ζητούσαν πολύ περισσότερα. Έτσι ματαιώθηκε η αναχώρησή μας και ο Κόπακας που αντιλήφθη τους Γερμανούς που παρακολουθούσαν από το απέναντι πεζοδρόμιο, τράβηξε για τα Ανώγεια, αντί να κατέβει και να ειδοποιήσει σχετικά και εκεί φθάνοντας το βράδυ να πει το περίφημο «πιάσανε οι Γερμανοί τον Καραγιάννη» διότι αυτό πίστευε ότι θα γινόταν ! Εγώ όμως είχα γρήγορα ξεγλιστρήσει από τον κλοιό και είχα πάει στη γιάφκα με παραπλανητικό τρόπο και ανέφερα τα καθέκαστα στον Ακουμιανό και πως είχαμε συμφωνήσει με τον Αναστάση να φύγομε το πρωί της επομένης με ένα μικρό αυτοκίνητο, μόνοι μας, από την Αγία Αικατερίνη και μάλιστα μου είπε να του κρατώ και 2-3 λίρες για να αντιμετωπίσει τα έξοδά του μέχρι να έφευγε για κάτω την Αφρική.
Εδώ ας μου επιτραπεί να κάνω μια μικρή παρένθεση. Όταν το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου που αναχώρησε ο Μπαντουβάς ο Ταβάνα είδε τον Αναστάση, τράβηξε το πιστόλι του για να τον σκοτώσει, όμως συγκρατήθηκε από τους άλλους και ο Αναστάσης φρουρούμενος ως κρατούμενος πλέον των ανταρτών, κατόρθωσε, διότι είχε πια νυχτώσει όταν εγένετο η επιβίβαση, να λύσει το σχοινί της βάρκας που ερυμουλκείτο προς το σκάφος και στην αναμπουμπούλα να αποδράσει και να διαφύγει οριστικά από εκεί. Αυτά μου είπε ο γιατρός ο Μανδαλενάκης αργότερα, μεταπολεμικώς, διότι λέει ήταν και ο ίδιος στην βάρκα μέσα. Το σκάφος M.L. δεν μπορούσε να καθυστερήσει την αναχώρησή του, ούτε λεπτό, γιατί έπρεπε την αυγή να ήταν εκτός της εμβέλειας των γερμανικών αεροπλάνων, γιʼαυτό και σαλπάρισε με τέτοια σπουδή, αφήνοντας έξω τους άλλους.
Άμα σουρούπωσε καλά φύγαμε από τη γιάφκα και εγώ πήγα όπως πάντα στο σπίτι μας στον τεκέ και εκοιμήθηκα.
Ο Αναστάσης και οι Γερμανοί μας είχαν παραπλανήσει τέλεια, γιατί, όταν κουβεντιάζαμε τις περασμένες ημέρες με τον Αναστάση για το φευγιό μας, ήτανε τόσο πειστικός, που δεν είχα υποψιαστεί το παραμικρό. Γιατί όταν του είπα «κοίτα να δεις, άμα θέλεις και τώρα που κυκλοφορούν δίπλα μας τόσοι Γερμανοί, μπορείς να βάλεις να με συλλάβουν, αν δεν με πιστεύεις πως θα φύγομε μαζί σίγουρα και με ασφάλεια», αυτός όχι μόνον δεν το έκανε, αλλά με διαβεβαίωνε πως όλα θα πάνε καλά, πως επίστευε απόλυτα σʼαυτά που του έλεγα και πάντα μου έλεγε ότι παραπλανούσε τους Γερμανούς.
Χωρίς κανένα κακό προαίσθημα, ξεκίνησα το πρωί για το Ηράκλειο φορώντας υποδήματα μαλακά, μάλλινη μπλούζα και ένα πουλόβερ υπό μάλης. Η μάνα μου η Παγωνίτσα με κοίταζε όλο δέος και θλίψη στα μάτια της λες και είχε ένα κακό προαίσθημα και πριν φύγω με αγκάλιασε και με φίλησε λέγοντάς μου «στο καλό γιε μου, στο καλό να πας και να προσέχεις».
Πριν του Μπεντεβή την καμάρα, με πρόλαβε ο Μιχάλης και μου είπε :
-Νίκο τον νου σου να έχεις γιατί ο Αναστάσης ήταν χθες στου Πλεύρη (GFP) και μάλιστα έφυγε με μια κούτα τσιγάρα.
Εδώ τώρα σταματάει η λογική, τι να πεις σήμερα χρόνια μετά, τι ήταν αυτό που μας κατείχε, στραβομάρα από την μεγάλη αφέλεια, επιπολαιότητα που βασιζόταν στον ενθουσιασμό του νεαρού της ηλικίας ; Ήταν φανερό, το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.
Έφυγε με το ποδήλατο που καβαλούσε αφού τον βεβαίωσα πως θα προσέχω και εγώ τράβηξα για το μοιραίο ραντεβού με τον θάνατο λες και είχα κάνει μια συμφωνία τιμής μαζί, σαν Διγενής στʼαλώνι.
Συνάντησα τον Αναστάση έξω από του Καβαλάκη και αφού χαιρετηθήκαμε του είπα πως αντί στις 8.30 θα φεύγαμε στις 9 γιατί το αυτοκίνητο δεν είναι έτοιμο. Με ρώτησε αν θυμήθηκα τις λίρες που του υποσχέθηκα και εγώ τις κουδούνισα στην τσέπη για να βεβαιωθεί, όταν στην αριστερή τσέπη της κυλόττας είχα και το συστατικό γράμμα από τον Ακουμιανό, για τους ανθρώπους μας στʼΑνώγεια. Άλλη εξυπνάδα αυτή σε μια τόσο λεπτή και επικίνδυνη αποστολή με όλες τις πιθανότητες να παίζονται, γράμμα φίλοι μου γράμμα φωτιά, σκέτο δυναμίτης με πρόσωπα και πράγματα που θα τίναζαν τα πάντα στον αέρα. Αλλά είπαμε. Επιπολαιότητα ; Αφέλεια ; Άγνοια ; Τι στο καλό συνέβαινε ; Στον Αναστάση άλλαξα δυο τρεις φορές την ώρα αναχώρησης, ώστε να παρακολουθήσω την κίνηση και ίσως να μην έχει αυτός καιρό να ενημερώσει τους Γερμανούς.
Ε ! ήταν μια παρόρμηση της στιγμής, στον Μιχάλη Βέργη που είχε το αυτοκίνητο είχα πει να είναι πάντα απίκο για την αναχώρηση. Όλα βγήκαν μάταια, το παιγνίδι της γάτας με το ποντικό έλαβε τέλος, όταν έξω από το κατάστημα του Λεμπιδάκη μας συνέλαβαν και τους δύο οι Γερμανοί ! Είχανε κλείσει όλες τις εξόδους. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα μια πικρή γεύση στο στόμα μου και έμεινα βουβός και άδειος, παραδοθείς χωρίς κανένα απολύτως συναίσθημα.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7
Ο κόσμος γύρω μου έγινε ξαφνικά κάτι το ξένο το αδιάφορο και η μόνη σκέψη μου ήταν «φουκαρά Νίκο τι έχεις να τραβήξεις μέχρι να παραδώσεις την ψυχή σου, άτυχε μικρέ δεν σου έμελλε να ζήσεις !
Οι Γερμανοί 3 ή 4 δεν θυμούμαι καλά δεν ήταν φαίνεται γνήσιοι αστυνομικοί, γιατί, απλώς μου είπαν :
-Έλα μαζί μας στο Γραφείο.
Όχι μόνο δεν μου έκαναν έρευνα εκείνη τη στιγμή, που θα εύρισκαν το γράμμα και τις λίρες αλλά βαδίσαμε προς την Αγία Αικατερίνη για να στρίψομε δεξιά μπροστά στα ουρητήρια που υπήρχαν και μετά δεξιά για να βγούμε από το δρόμο του Τσαχάκη στην Πλατειά Στράτα. Ο δρόμος μπροστά στα ουρητήρια ήταν στρωμένος με πλάκες σκληρές, ακανόνιστες που ενώνονταν μεταξύ τους με χώμα και σε σχετικές αποστάσεις μεταξύ τους. Συνειδητοποίησα αμέσως μετά τα πρώτα βήματα που κάναμε πως θα ξεφορτωθώ λίρες και γράμμα, έτσι έβαλα τα χέρια αφελώς στις τσέπες της κυλόττας πήρα με το ένα χέρι το δεξί τις λίρες και με το αριστερό τσαλάκωσα το γράμμα. Καθώς βαδίζαμε στο πλακάδο, σημάδευα και άφηνα μια λίρα να πέσει στο χώμα ανάμεσα στις πλάκες. Έτσι χωρίς να γίνω αντιληπτός από κανέναν (αν είναι δυνατόν ;) ξεφορτώθηκα τις λίρες.
Τώρα Νίκο το γράμμα αλλά πώς ; Το είχα πάντα τσαλακωμένο στην αριστερή μου χούφτα, μήπως μου δοθεί η ευκαιρία και το ξεφορτωθώ. Και ω του θαύματος, εκείνη την ώρα προσπαθούσε να μπει από την Πλατειά Στράτα ένα φορτηγό με την όπισθεν και οι Γερμανοί συνοδοί μου, προσεφέρθησαν να βοηθήσουν τον οδηγό του φορτηγού στις μανούβρες ! Εγώ εκείνη τη στιγμή ήμουν ανεβασμένος στο πεζοδρόμιο έξω από το ζαχαροπλαστείο του Μηνά Μαθιουδάκη και καθώς αντιλήφθηκα την απασχόληση των Γερμανών, άφησα επί τόπου το γράμμα να πέσει στο πεζοδρόμιο και έσπευσα κοντά τους απομακρυνθείς από το σημείον εκείνο ! Είναι απίστευτο και όμως αληθινό, έγινε το αναπάντεχο, δεν αντελήφθη κανείς τίποτε και εγώ επάνω μου δεν είχα κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο ! Αμέσως αναθάρρησα και πίστεψα ενδομύχως ότι αυτό αποτελούσε ένα οιωνό ελπιδοφόρο για την μελλοντική πορεία μου. Χαλυβδώθηκε μέσα μου η πεποίθηση και η θέληση να υποστώ μόνος ότι ήθελε επακολουθήσει.
Έπρεπε να αποδείξω στους φίλους μου και συνεργάτες ότι θα πήγαινα μόνος μου προς το θάνατον που ήταν προδιαγεγραμμένος και αναπόφευκτος !
Σκέφτομαι τώρα, σήμερα, μετά την πάροδον τόσων χρόνων, πως αν ο Κόπακας με έβλεπε την προηγουμένη πάνω από το αυτοκίνητο ότι την είχα κοπανήσει από το στενό και ότι είχα καταφέρει να ξεφύγω χωρίς να με συλλάβουν οι Γερμανοί που είχε σαφώς αντιληφθεί και κατέβαινε να μας το αναφέρει το ίδιο απόγευμα, όλα για μένα θα τελείωναν εκεί, διότι θα εξαφανιζόμουν στην Μέση Ανατολή. Και θα είχα άλλες περιπέτειες ζήσει. Αλλά είπαμε το πεπρωμένο ! Ίσως έχω τη σφραγίδα της εύνοιας στο μέτωπο αφού επέζησα και μπορώ σήμερα υπερήφανος όντας να τα αφηγούμαι. Απέναντι στην Πλατειά Στράτα και μπροστά στο μαγαζί της Χ. Καρέλλη ήταν σταματημένο ένα κουρσάκι της αστυνομίας, όπου μπήκαμε μέσα, εγώ, ο Αναστάσης και ένας Γερμανός πίσω και 2 μπροστά.
Από το μαγαζάκι του Κόκκινου αντελήφθησαν την σύλληψή μου όπως και τόσος άλλος κόσμος που ευρισκότανε στο πολυσύχναστο αυτό μέρος και έτσι αμέσως ειδοποιήθηκε ο Μιχάλης το τετελεσμένο.
Ξέχασα να αναφέρω πιο πάνω ότι λίγο πριν να με συλλάβουν είχα συναντηθεί με τον Γιάννη Μιγάδη, αδελφό του Σήφη, ζωγράφο και καλό φίλο και ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες οπότε αντελήφθην την σύλληψή μου ευθύς αμέσως και ειδοποίησε κι αυτός όπου μπορούσε.
Τέλος οδεύοντας προς τα γραφεία της GFP στου Πλεύρη είπα στον Αναστάση μέσα στο αυτοκίνητο:
-Πρώτα θα πας εσύ και μετά εγώ, αυτό να το θυμηθείς την τελευταία σου στιγμή, γιατί να επιζήσεις αποκλείεται !
Εφθάσαμε στα γραφεία και αμέσως άρχισε η ανάκρισή μου, ενώπιον βέβαια και του Αναστάση χωρίς διερμηνέα γιατί ως γνωστόν μιλούσα άπταιστα σχεδόν τα γερμανικά. Είχε προηγηθεί έρευνα σωματική και πήραν ότι βρήκαν επάνω μου. Πριν φύγω από το σπίτι μας το πρωί ο πατέρας μου πήρε τις ταυτότητες όλων μας για να τακτοποιήσει τα δελτία τροφίμων έτσι οι Γερμανοί δεν βρήκαν πάνω μου ταυτότητα που έπρεπε να έχω κανονικά και σε ερώτηση τους είπα την περίπτωση των δελτίων πράγμα που στείλανε αμέσως να τα εξακριβώσουν από τον πατέρα μου, έτσι ώστε η είδηση της σύλληψής μου έπεσε σαν κεραυνός στο κεφάλι του αγαθού, ήσυχου και αγαπημένου Μπάρμπα Σωκράτη.
Τώρα αρχίζει πλέον η τακτική ανάκριση.
Αυτοί που ασχολούνται με την ανάκριση, είναι ειδικά εκπαιδευμένοι, που προσπαθούν με μύρια όσα μέσα, υποσχέσεις, μαλαγανιές, ερωτήσεις αφελείς μα πονηρές, με διάφορες τρικλοποδιές, να σε φέρουν σε αδιέξοδα από τα οποία δεν βγαίνεις εύκολα, στη δε περίπτωσή μου που είχαν αυτόπτη μάρτυρα τον Αναστάση φάνηκε αμέσως σε πόσο τραγικά δύσκολη θέση βρισκόμουνα. Όμως ήμουνα αποφασισμένος να αρνούμαι τα πάντα, διότι μια ομολογία ισοδυναμούσε με σίγουρο θάνατο, γιʼαυτό και ξεκίνησα με το δεν γνωρίζω τίποτε από ότι σας λέει ο Αναστάσης. Θα πηγαίναμε στη Μεσσαρά νʼαγοράσομε τυριά. Τι έκανες τις λίρες που έδειξες στον Αναστάση ; Που είναι; Λίρες ; Ποιες λίρες ; Ιδέαν δεν έχω, σας λέει μεγάλα ψέματα, σας πουλάει παραμύθια, δεν ξεύρω με πιο απώτερο σκοπό. Είναι ένα αναξιόπιστο κάθαρμα που επιδιώκει την εύνοιά σας, αυτό είναι ! Έτσι πέρασε η ώρα ήλθε μεσημέρι που αυτοί τρώγουν, εξʼάλλου δεν βιάζονται, γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι η αντοχή η σωματική και η ψυχική του ανθρώπου έχει τα όριά της και ο ανακρινόμενος αργά ή γρήγορα θα σπάσει, δεν μπορεί, ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος από ατσάλι έχει αισθήσεις συναισθήματα έχει τους δικούς του, τʼαδέλφια του, τους γονείς του και ένα σωρό άλλα που του τριβελίζουν το μυαλό και τον κάνουν ευάλωτο. Αυτά που βλέπομε στους κινηματογράφους είναι κατά 95% ψέματα. Εγώ που πέρασα αυτό το φοβερό μαρτύριο της ανακρίσεως είμαι σε θέση να το ξεύρω αυτό το πράγμα. Ο άνθρωπος φίλοι μου είναι το πιο σκληρό και αδυσώπητο θηρίο πάνω στη γη. Τα άγρια ζώα σκοτώνουν για να φάνε, όμως ακαριαία ή αγωνίζονται μέχρι θανάτου με νύχια και με δόντια. Ο άνθρωπος όμως, αυτός ο σαδιστής, ηδονίζεται όταν μπορεί εκ του ασφαλούς να βασανίζει ένα ανήμπορο άνθρωπο που τον βλέπει σαν ανθρωποειδές, χωρίς οίκτο χωρίς οικτιρμό χωρίς να μπορεί να αισθανθεί τίποτε απʼόσα υποφέρει, γιʼαυτό και βλέπομε εικόνες φρίκης, βίας ακαταλαβίστικες !
Δυστυχώς αυτοί είναι οι άνθρωποι που ο Θεός έπλασε μεν αλλά δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να ημερώσει ! Αχ Θεέ μου, πως δέχεσαι εσύ ο Φιλεύσπλαχνος, ο Πανάγαθος, ο Μεγαλοδύναμος αυτά τα πλάσματά σου ; Θα μου πείτε αγαπητοί μου φίλοι με τον Θεό τώρα θα τα βάλομε για όσα κακά μας επιφυλάσσει η μοίρα μας; Με ποιον λοιπόν θα τα βάλομε; Σε τι φταίξαμε εμείς ένας λαός 3000 χιλιόμετρα μακριά από αυτούς τους βάρβαρους Ούνους, φιλήσυχος και μικρός όπως όντως είμαστε να έλθουν και να μας κατακτήσουν να μας κατασφάξουν και εξουθενώσουνε ;
Είπαμε λοιπόν πως οι ανακριτές, εφʼόσον ήλθε η ώρα του φαγητού θα παρατήσουν τις ανακρίσεις και θα πάνε για φαΐ και μεσημβρινή ανάπαυση. Έτσι ανάσκελα, ξαπλωμένοι στο κρεβατάκι τους, να παρακολουθούν χορτάτοι τον καπνό του τσιγάρου τους και να λένε τα γνωστά διάφορα μεταξύ τους, γιατί εκείνη η στιγμή είναι απόλαυση γιʼαυτούς, είναι η μεσημεριανή τους ανάπαυση!
Τέλος 5ου μέρους
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

