Εγράφομεν προχθές. “Η πείρα μας εδίδαξε να μη είμεθα αισιόδοξοι. Εν τούτοις εν Eλλάδι ουδέποτε κατεβλήθη σοβαρωτέρα και εντονωτέρα ενέργεια από την παρούσαν περίστασιν, μη δυνάμενοι δε νʼ αποκαλύψωμεν τίποτε εκ των κατά την στιγμήν ταύτην συμβαινόντων αρκούμεθα να διαβεβαιώσωμεν ότι ο ελληνισμός εντός ελαχίστου θα εκφέρη απέραντον κραυγήν ενθουσιασμού εκ των επικειμένων γεγονότων”.
Αυτήν την κραυγήν του ενθουσιασμού ο Ελληνισμός δύναται να εκφέρη σήμερον με την πεποίθησιν ότι χαιρετίζει την μάλλον χαρμόσυνον ημέραν αφʼ ης υπάρχει Ελλάς ελευθέρα. Διότι η αδελφή Κρήτη δεν είνε πλέον δούλη. Αιμοβόρος τύραννος δεν σπαράσσει τα τέκνα της. Αλύσσεις δεν περιβάλουσι πλέον τον λαιμόν της. Ή η γη ζυμωμένη από αίματα και δάκρυα δεν αισθάνεται πλέον το βάρος του πέλματος τουρκικού ποδός.
Όπου υψούται βουνόν και λόφος εν Κρήτη, κυματίζει σημαία ελληνική. Όπου υπάρχει Ελληνική καρδία, πάλλει την στιγμήν ταύτην εξ ενθουσιασμού και συγκινήσεως, ένας δε απέραντος στεναγμός ανακουφίσεως ακούεται από άκρου εις άκρον της Ελλάδος ως να εσηκώθη από τα στήθη του Ελληνισμού εν δυσβάστακτον βάρος, το βάρος της στυγνής, της ατίμου δουλείας της Κρήτης.
(Εμπρός 2 Φεβρουαρίου 1987)

