Οσοι ασχολήθηκαν συγγραφικά με τον Αρτέμιο Παρδάλη, εξήραν το κύρος και το ήθος του διαπρεπούς ιεράρχη ο οποίος καταγόταν από τα Σφακιά και έμεινε στη θέση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας μόνο δυο χρόνια, καθώς δεν τον ήθελαν οι Αλεξανδρινοί.

Ο Α. Παρδάλης, ήταν ο μόνος επίσκοπος που διεσώθη κατά την Επανάσταση του 1821 στην Κρήτη. (Ο αδερφός του Γεράσιμος, μητροπολίτης Κρήτης, θανατώθηκε).

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υποστήριξε την εκλογή του στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας δεδομένου ότι δεν είχε δική του Σύνοδο.

Σε σχετικό έγγραφο του τότε Οικουμενικού Πατριάρχη, γίνεται αναφορά στο ήθος, στην παιδεία και την εκκλησιαστική του πείρα.

Ομως, αντίθετοι σ’ αυτήν την εκλογή, ήταν ο τοπικός Κλήρος, η εκεί ελληνική ομογένεια, αλλά και ο ηγεμόνας της Αιγύπτου Μωχάμεντ Αλι. Αυτοί υποστήριζαν τον αρχιμανδρίτη Ιερόθεο, προστατευόμενο του αποβιώσαντος Πατριάρχου Αλεξανδρείας Ιερόθεου Α’.

Οι Αλεξανδρινοί μετά από πρόσκληση τριών εξωκλιματικών ιεραρχών, πέτυχαν ο Ιερόθεος από αρχιμανδρίτης αυθημερόν, να προαχθεί σε επίσκοπο Λιβύης και αμέσως μετά να εκλεγεί Πατριάρχης Αλεξανδρείας.

Ετσι την 31η Ιανουαρίου 1847 ο Αρτέμιος υπέβαλε την παραίτησή του.