Παρά τις δημόσιες και γραπτές υποσχέσεις του δημάρχου η σημερινή πραγματικότητα είναι τραγική. Απʼ όσα τότε έγραφε, όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε το παραμικρό, παρά το γεγονός ότι αναφερόταν σε άμεσες ενέργειες, αλλά αντιθέτως πολλά πράγματα έγιναν χειρότερα, ενώ φάνηκε ότι οι διαθέσεις της δημοτικής αρχής κάθε άλλο παρά φιλικές προς τη Βικελαία είναι σήμερα… Περισσότερο μοιάζει να είναι ξένο σώμα στη λογική πολλών κορυφαίων παραγόντων της, εκείνων των καθημερινών συνομιλητών του δημάρχου…
Ας δούμε, λοιπόν, για κάθε υπόσχεση του δημάρχου, με τη σειρά που τις παρουσίασε, ποια είναι η πραγματικότητα σήμερα.
Έγραφε: το Ηράκλειο πρέπει να είναι υπερήφανο και να στηρίζει τη Βικελαία. Η δημοτική αρχή έχει επίγνωση της ευθύνης της και είναι αποφασισμένη να την ενισχύσει με όλες τις δυνάμεις της.
Η σημερινή πραγματικότητα: άμεσοι συνεργάτες του αναρωτιούνται για τις ωφέλειες του δήμου απʼ τη Βικελαία κι επίσης τί κάνει το προσωπικό της…
Η μία υπάλληλος που δόθηκε… γενναιόδωρα από εκείνους που μετατάχθηκαν από τη νομαρχία (ένας δεύτερος έφυγε αμέσως χωρίς να αντικατασταθεί) επέστρεψε πίσω με εντολή του ίδιου αντιδημάρχου, για να τεθεί στη διάθεση της διεύθυνσης προσωπικού και να αποφασιστεί στη συνέχεια πού θα τοποθετηθεί. Μάλλον ως αναπληρώτρια στην πολυπληθή γραμματεία κάποιου δημοτικού παράγοντα…Δηλαδή, οπουδήποτε αλλού εκτός της Βικελαίας, στην οποία η υπάλληλος είχε τις γνώσεις και ήθελε να προσφέρει σημαντική εργασία σε σχέση με τα αρχεία, ευθύνη που της είχε ήδη ανατεθεί…
Ακόμη, οι τελευταίες εξαιρετικές εκδόσεις, που έχουν κυκλοφορήσει από τα τέλη Οκτωβρίου, παραμένουν στις κούτες, καθώς η δημοτική αρχή δεν τις έχει παρουσιάσει καν.
Έγραφε: ο δήμος σύντομα θα παραδώσει για χρήση τα «Αχτάρικα» για τη μόνιμη στέγη της Βικελαίας, την οποία σχεδιάζει να μεταξελίξει σε Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, όπως την είχε οραματιστεί ο μάρτυρας δήμαρχος Μηνάς Γεωργιάδης (και ο μακαρίτης Νίκος Γιανναδάκης, προσθέτουμε).
Η σημερινή πραγματικότητα: το κτίριο –και για αντικειμενικούς ασφαλώς λόγους- παραμένει ανολοκλήρωτο και η Βικελαία υπολειτουργεί σε διάσπαρτους χώρους, ενώ το 90% των βιβλίων και των περιοδικών, κυρίως αυτών του 19ου αιώνα, είναι κλεισμένα σε υπόγειες αποθήκες, παρέα με τα ποντίκια. Η ίδια η βιβλιοθήκη Βικέλα, η δωρεά της οποίας ήταν η αφορμή να δημιουργηθεί η Βιβλιοθήκη, είναι σε κούτες και δεν εκτίθεται…
Αντί της Στέγης Γραμμάτων, η Βικελαία παραμένει ακέφαλη, χωρίς καν επιτροπή εποπτείας, εδώ και μήνες, με συνέπεια ουδείς να ασχολείται με τα θέματά της, εκτός κι αν πρέπει να της πάρουν προσωπικό…
Έγραφε: στήριξη στην ψηφιακή παρουσίαση των θησαυρών της, η ψηφιοποίηση των οποίων σύντομα ολοκληρώνεται.
Η σημερινή πραγματικότητα: η πρόσβαση στις ψηφιακές συλλογές της Βικελαίας είναι σχεδόν αδύνατη. Ενώ ο δήμος δεν πέρασε ποτέ στην ηλεκτρονική του σελίδα αυτά τα αρχεία της Βικελαίας, σα να πρόκειται για κάτι ξένο προς αυτόν. Αντίθετα σε περίοπτη θέση η σελίδα προβάλλει άλλες δραστηριότητες (συναυλίες τραγουδιστών της αθηναϊκής παραλιακής, αμφίβολης ποιότητας άλλες «καλλιτεχνικές» δραστηριότητες, «χρυσά» καρναβάλια, κ.λ.π.)
Και μια λεπτομέρεια: εκατομμύρια έγγραφα και πολλές χιλιάδες βιβλία απομένουν για να ψηφιοποιηθούν. Η ΕΡΤ, για παράδειγμα, πήρε από το ΕΣΠΑ πολλά εκατομμύρια ευρώ για την ψηφιοποίηση των αρχείων της. Ο δήμος ενδιαφέρθηκε καθόλου για τη μόνη χρηματοδοτική πηγή που σήμερα υπάρχει; Πόσα και πόσα προγράμματα δεν πέρασαν χωρίς να ενδιαφερθεί κανείς, παρά τις προτάσεις που κατά καιρούς γίνονταν…
Ακόμη, η υπάλληλος που δόθηκε και πάρθηκε πίσω, ακριβώς τον τομέα της ψηφιοποίησης των αρχείων είχε αναλάβει.
Έγραφε: δεν μπορεί η σπουδαία Βιβλιοθήκη με το διεθνώς αναγνωρισμένο έργο να αποτελεί απλώς μια από τις πολλές υπηρεσίες του δήμου. Πρέπει να λειτουργήσει στα πρότυπα των σύγχρονων βιβλιοθηκών, χωρίς τις δυσκίνητες διαδικασίες και το αποκαρδιωτικό βάρος του ανελαστικού Δημοσίου. Πριν επιστρέψει στο κτίριό της θα εξελιχθεί σε Οργανισμό.
Η σημερινή πραγματικότητα: όχι μόνο παραμένει μια μικρή υπηρεσία, αλλά λειτουργεί πιο συρρικνωμένη και υποβαθμισμένη, ενώ στο «πρωτόκολλο» του δήμου ίσως είναι η τελευταία. Από τους 30 και πλέον υπαλλήλους που κάποτε είχε, έχουν παραμείνει μόλις 12. Πάνω από τη Βικελαία είναι οι διευθύνσεις προσωπικού, οικονομικού, πολιτισμού κ.λ.π. οι τμηματάρχες, οι διευθυντές, οι πολιτικοί προϊστάμενοι αυτών των υπηρεσιών, ενώ η ίδια δεν έχει επιτροπή εποπτείας και πολιτικό προϊστάμενο. Φυσικά οργανισμός, ούτε στα χαρτιά, δεν σχεδιάστηκε ποτέ.
Έγραφε: ο Οργανισμός θα προικοδοτηθεί με τακτική χρηματοδότηση.
Η σημερινή πραγματικότητα: για την παραμικρή δαπάνη, π.χ., έκδοσης ή αγοράς βιβλίων (για τα αυτονόητα…) θα πρέπει να δοθούν πολλές γραφειοκρατικές μάχες… Κόβονται εκδηλώσεις για το παιδικό βιβλίο, με κόστος 2.000 ευρώ, ενώ το δημοτικό συμβούλιο εγκρίνει 130.000 ευρώ για το καρναβάλι… Προφανώς τα 2.000 ευρώ για μια εκδήλωση παιδικού βιβλίου είναι σπατάλη, όχι όμως και τα 130.000 για μια καρναβαλική εκδήλωση καρναβαλιού, ή, αντίστοιχα, τα δεκάδες χιλιάδες ευρώ για μια χριστουγεννιάτικη εκδήλωση με κάποιο γνωστό αοιδό της Αθήνας. Ή τα πολλές δεκάδες χιλιάδες ευρώ που δίδονται στις δεκάδες εκδηλώσεις του καλοκαιριού, πολλές από τις οποίες αναρωτιέται κανείς γιατί εντάσσονται στα δημοτικά φεστιβάλ.
Βλέπετε, μια εκδήλωση που θα φέρει τα παιδιά κοντά στη Βιβλιοθήκη και το παιδικό βιβλίο, δεν είναι στις προτεραιότητες. Η μεταφορά επωνύμων αοιδών (κι όχι φυσικά η στήριξη των τοπικών πρωτοβουλιών) είναι όμως στις προτεραιότητες.
Έγραφε: ο δήμος οφείλει να προικοδοτήσει τη Βικελαία με επαρκές προσωπικό.
Η σημερινή πραγματικότητα: ας το αφήσουμε ασχολίαστο. Ίσως όταν ο δήμαρχος το έγραφε δεν έπαιρνε υπόψη τις διαθέσεις των συνεργατών του…

