Τα βιβλία, οι εφημερίδες, τα περιοδικά, όμορφα τοποθετημένα, αλλά στα υπόγεια μαζί με τα ποντίκια… Από τα 200.000 και πλέον βιβλία της Βικελαίας, τα 170-180.000 «κρύφθηκαν». Από τις 300.000 εφημερίδες, οι 270.000 φυλάχθηκαν… Το 90%...

Όλες οι παλιές, μεγάλες δωρεές. Του Βικέλα, του Σεφέρη, της Έλλης Αλεξίου, του περίφημου Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Ηρακλείου, του φημισμένου Γυμνασίου Ηρακλείου, του Στέφανου Ξανθουδίδη, του μητροπολίτη Θεόδωρου Τζεδάκη και τόσες άλλες από τις 50 και πλέον επιμέρους βιβλιοθήκες δεν εκτίθενται πλέον από το 2005…

Ο δήμος δεν έδωσε το κτίριο στη Βικελαία, αλλά σε άλλη υπηρεσία. Και τα αρχεία «περίσσεψαν» και φυλάχθηκαν στα υπόγεια, όπου ασφαλώς οι συνθήκες δεν είναι για πολύχρονη φύλαξη. Εκτός από την υγρασία, τώρα εμφανίστηκαν ποντίκια! Για την προστασία των πολύτιμων θησαυρών από τα τρωκτικά, δεν αρκούν φυσικά μόνο οι φάκες…

Οι φωτογραφίες αυτές και πολλές άλλες, τραβήχτηκαν το καλοκαίρι του 2008 όταν με άδεια του ίδιου του δημάρχου κάναμε επί καιρό έρευνες στα εκεί αρχεία για τα ιστορικά ένθετα της «Π».

Δε θελήσαμε τότε να τις δημοσιοποιήσουμε, αλλά επιλέξαμε πρώτα να τις παρουσιάσουμε στον ίδιο το δήμαρχο, ελπίζοντας ότι αυτές οι εικόνες που σοκάρουν, θα κινητοποιούσαν τους αρμοδίους. Δυστυχώς διαψευστήκαμε. Τα πράγματα πλέον σήμερα είναι πολύ χειρότερα…

Και μια σημείωση: Επειδή σʼ αυτή την πόλη έχουμε μάθει να κοιτάμε το κλαδί του δένδρου κι όχι το δένδρο, ας μην αναζητηθούν ευθύνες ανάμεσα στο προσωπικό για τη λεπτομερή μας γνώση σε σχέση με τα προβλήματα και τις καταστάσεις της Βικελαίας.

Η πολύωρη καθημερινά και επί πολλά χρόνια παρουσία μας στους χώρους όλων των τμημάτων της Βιβλιοθήκης, λόγω των ερευνών για τα ιστορικά θέματα, είναι φυσικό να μας έχει κάνει κοινωνούς ακόμη και των λιγότερο σημαντικών θεμάτων της λειτουργίας της.

Άλλωστε όλα αυτά που σήμερα παρουσιάζουμε είναι θέματα και προβλήματα που πολλές φορές, επί χρόνια, έχουμε συζητήσει με τον ίδιο το δήμαρχο.

Ακόμη και πολύ πρόσφατα, όταν ακόμη συζητούσε, με δική του κυρίως πρωτοβουλία, για τη Βικελαία. Μέχρι, δηλαδή, που σταμάτησε – άγνωστο γιατί- κάθε αναφορά και οι υποσχέσεις έμειναν μόνο στα λόγια…