Στο αίτημα της δημοσίευσης ανέκδοτων έργων του Νίκου Καζαντζάκη και της επανέκδοσης όσων έχουν ήδη εξαντληθεί θʼ αναφερθεί σήμερα η συγγραφέας και μεταφράστρια Αθηνά Βουγιούκα.

Όπως αναφέρει η ίδια, πενήντα δύο χρόνια μετά το θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη, μόνο ένα μέρος των κειμένων του έχουν εκδοθεί σε βιβλία. Υπάρχουν πολλά άλλα εγκατεσπαρμένα σε διάφορα περιοδικά, επιθεωρήσεις και εφημερίδες ή που παραμένουν ακόμα χειρόγραφα.

Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε η κυρία Βουγιούκα, περιμένουν ακόμα την έκδοσή τους σε βιβλίο:

«- 6 θεατρικά έργα, που έχουν δημοσιευτεί ή αναδημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και επιθεωρήσεις, από το 1907 έως το 1962. Σε ένα από αυτά, με τίτλο «Κωμωδία, μονόπρακτη τραγωδία» (1909), ο πρωτοπόρος Καζαντζάκης, 34 χρόνια πριν από το θεατρικό του Σαρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών», αναπτύσσει τα ίδια υπαρξιακά θέματα και με τον ίδιο τρόπο, ακόμα και με το ίδιο σκηνικό! Ένα άλλο, «Ο Πρωτομάστορας» (1910, Α΄ βραβείο στο Λασσάνειο διαγωνισμό), εμπνευσμένο από την παραλογή του γεφυριού της Άρτας, απηχεί βασικές ιδέες του Καζαντζάκη. Έχει διασκευαστεί σε όπερα από τον Μανόλη Καλομοίρη.

- 15 δοκίμια, που έχουν κι αυτά δημοσιευτεί ή αναδημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά και επιθεωρήσεις, από το 1906 έως το 1971. Φωτίζουν την πολυεδρική προσωπικότητα του Καζαντζάκη, καθώς καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Ανάμεσά τους το δοκίμιο, από 22 σελίδες, για το Γάλλο φιλόσοφο Henri Bergson (1912), που επηρέασε όσο κανείς άλλος τη σκέψη του Καζαντζάκη, αποτελεί μια οξυδερκή ανάλυση του μπερξονισμού που πρώτος ο Καζαντζάκης παρουσίασε στο ελληνικό κοινό. Σε ένα άλλο, την «Ομολογία Πίστεως» που δημοσιεύτηκε στη «Νέα Εφημερίδα» Ηρακλείου το 1925, ο Καζαντζάκης, σε δύσκολους καιρούς, διατυπώνει με παρρησία τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Ιδιαίτερη θέση κατέχουν και τα δοκίμια «Ένα σχόλιο στην ʽΟδύσσειαʼ» και «Η ʽκρητικήʼ ματιά» που αποτελούν αυθεντική ερμηνεία της «Οδύσσειάς» του. Δοκιμιακό χαρακτήρα έχουν και οι άκρως ενδιαφέρουσες ομιλίες που εκφώνησε κατά καιρούς, όπως η ομιλία του στο Διεθνές Λογοτεχνικό Συνέδριο στο Παρίσι, το 1948, με θέμα «Η ελευθερία στη νεοελληνική λογοτεχνία» και ο βαρυσήμαντος λόγος του στη Βιέννη στις 28/6/1956, όταν του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης. Στα παραπάνω κείμενα πρέπει να προστεθούν και πλήθος άρθρα και ρεπορτάζ σε εφημερίδες και περιοδικά, διάφορες συνεντεύξεις του στον τύπο και στο ραδιόφωνο, καθώς και τα 210 άρθρα του στο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη του 1928 που δείχνουν την ευρυμάθειά του και τις κατευθύνσεις του πνεύματός του. Πριν μερικά χρόνια, είχε αναγγελθεί από τον έχοντα τα πνευματικά του δικαιώματα η έκδοσή τους, αλλά αυτή η υπόσχεση παρέμεινε γράμμα κενό.