“Π”: Ένα σχόλιο για τα γεγονότα του Δεκέμβρη;
Θ.Α.: Για μένα η ιστορία του Δεκέμβρη πρέπει να προβληματίσει την ελληνική κοινωνία. Βρίσκω εξαιρετικά θετικό δείγμα τα παιδιά που βγήκαν στον δρόμο, χωρίς να ξέρουν ακριβώς ποια ήταν τα αιτήματά τους, όμως υπήρχε αυτό το κρυφό μεγάλο αίτημα: πού πάμε; Εκείνα που διαβάζουμε καθημερινά στις εφημερίδες είναι για διαπλοκή, για ανθρώπους που υπέκλεψαν την ψήφο του ελληνικού λαού για να μην κάνουν τίποτα ή κάτι που ωφελούσε μόνο τον εαυτό τους. Πρόκειται για μια κοινωνία που δε δίνει τίποτα στα παιδιά να ονειρευτούν, δεν τους προσφέρει τίποτα. Ξέρεις, πήρα ένα γράμμα που έγραψαν τα παιδιά ενός δημοτικού σχολείου με την παρότρυνση του δασκάλου, και μου λέγανε ότι ο δάσκαλος μόλις τελείωνε το μάθημα, τους έβαζε στο laptop σκηνές από ταινίες μου, όλη η τάξη αγάπησε αυτό που έβλεπε, και θέλουν να με γνωρίσουν και να μιλήσουν μαζί μου. Σκέφτομαι λοιπόν ότι ο άνθρωπος που κάνει αυτό, όχι επειδή είναι για μένα, κάνει κάτι παραπάνω απʼ ό,τι του λέει το επάγγελμά του. Μιλήσαμε με τον δάσκαλο και μου είπε ότι αγαπάει τις ταινίες μου και ότι αυτή την αγάπη ήθελε να τη μοιραστεί με τα παιδιά. Μακάρι να κάνανε το ίδιο όλοι οι δάσκαλοι, όχι με μένα, αλλά με πολλά πράγματα. Ίσως έτσι να δίναμε όραμα στα παιδιά.
Ένα άλλο, επίσης συγκινητικό συνέβη, καθώς εγώ δεν οδηγώ και χρησιμοποιώ το λεωφορείο για να πάω από το σπίτι στο γραφείο μου. Είναι πιο γρήγορο, κι εξάλλου υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας εκεί μέσα, ακούς και βλέπεις πράγματα. Ήταν βράδυ λοιπόν και το πήρα να πάω σʼ ένα ραντεβού. Δεν ήταν γεμάτο, μια κυρία με πλησιάζει και αφού με ρωτάει αν είμαι ο Αγγελόπουλος μου λέει για τη «Σκόνη» “είδα την ταινία και δεν ξέρω που βρίσκετε όλο αυτόν τον πλούτο, συγκινήθηκα πάρα πολύ”. Γυρνάει ένας νεαρός που είχε επίσης δει το φιλμ, και σιγά-σιγά αρχίζει μια κουβέντα με διάφορους επιβάτες μέσα σε μια πορεία λεωφορείου. Άξιζε να κάνω την ταινία μόνο για την ιστορία του λεωφορείου.

