«Π»: Βασικό όργανο λοιπόν στην κατασκευή του εγώ και κατʼ επέκταση του εμείς, είναι η μνήμη.

Θ.Α.: Δεν ξέρουμε καθολου αν αυτό που φαντάζεται ο σκηνοθέτης αποτελεί γνήσια ή κατασκευασμένη μνήμη, γιατί τα γράμματα της μητέρας του ενδεχομένως να υπάρχουν ή να μην υπάρχουν. Όλο αυτό είναι μια σύνθεση εικόνων που δεν είναι μνήμη γιατί αυτός δεν έχει αναμνήσεις από τότε, το φαντάζεται. Όμως αποτελεί μνήμη άλλων. Ο σκηνοθέτης μπαίνει μέσα σα να είναι παρών χρόνος όλο. Δηλαδή κανονικά θα ʽπρεπε να μπορεί να το διαβάσει κανείς στον παρόντα χρόνο όλο. Αυτή ήταν η άποψη με την οποία φτιάχτηκε. Και το καταπληκτικό είναι ότι οι μεν θεατές το κατάλαβαν, οι δε κριτικοί αυτού του περίεργου περιοδικού που λέγεται «Σινεμά» δεν κατάλαβαν τίποτα ή δε θέλανʼ να καταλάβουν. Γιατί εδώ μπαίνουν διάφορα προβλήματα του ελληνικού χώρου: ποια εταιρεία κάνει τη διανομή, με τι είναι συνδεδεμένη η εταιρεία, ποιος βγάζει το περιοδικό «Σινεμά», με ποιον εκδοτικό οίκο είναι συνδεδεμένο… Τίθεται ένα ερώτημα αξιοπιστίας όλων αυτών των ανθρώπων που μίλησαν για την ταινία, χρησιμοποιώντας καθολου κινηματογραφικούς όρους, αλλά με τις ίδιες λέξεις ακριβώς, βγάζοντας απʼ έξω τον γνωστό Δανίκα των «Νέων» ο οποίος είναι αναξιόπιστος από χρόνια, όλοι αυτοί σκορπισμένοι σε διάφορα έντυπα, κάνουν επίθεση και βγαίνουν από συ-γκεκριμένα συμφέροντα.

Ένα άλλο που δεν καταλαβαίνει η ομάδα του «Σινεμά» και τα διάφορα έντυπα στα οποια έχει διασκορπιστεί, είναι ότι έχοντας κάνει 145 συνεντεύξεις με δημοσιογράφους απʼ όλο τον κόσμο, διαπιστώνω ότι η αποδοχή της ταινίας είναι τελείως στην άλλη άκρη. Η Monde, η Figaro, η Unit΅ είναι τελείως αλλού, ενώ εδώ οι αριστερές εφημερίδες με χτυπήσανε. Φανερά περισσεύω σʼ αυτό τον τόπο.