«Π»: Είναι η πρώτη φορά που συγκεντρώνετε σε μία ταινία σας τόσα πολλά μεγάλα διεθνή ονόματα. Πάντα είχατε ένα ή δύο το πολύ, αλλά τώρα έχετε τέσσερα. Πώς συμβιβάσατε τις διαφορετικές μεθόδους εργασίας τους;

Θ.Α.: Τα πράγματα ήταν πολύ απλά, εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα. Ο Μπρούνο Γκαντς είναι ο μεγαλύτερος ηθοποιός στην Ευρώπη, τουλάχιστον έτσι λένε όλοι, και μου θύμισε την απάντηση που έδωσε ο Ηλία Καζάν όταν τον ρώτησα κάποτε πώς δούλεψε με τον Μάρλον Μπράντο, λέγοντας “μου έλεγε πες μου τι θέλεις κάνω, κι άσε με να το κάνω. Αν δεν σʼ αρέσει το διορθώνεις”, όπου βέβαια ο Καζάν δε διόρθωνε τίποτα γιατί έπαιρνε παραπάνω απʼ όσα ζητούσε. Περίπου αυτό θέλω να πω για τον Γκαντς. Ήταν πολύ αυστηρός στα ωράρια κτλ, πολύ ʽτευτονικόςʼ. Ο Γουίλεμ Νταφό ήταν κύριος, γλυκύτατος, χαίρεσαι να δουλεύεις μαζί του, όπως και με την Ιρέν Ζακόμπ που ήταν πραγματική κυρία. Εγώ κρατάω επαφή συνέχεια με τους ηθοποιούς, ακόμη και με τους προηγούμενους. Ακόμη με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ τηλεφωνιόμαστε, παλιότερα με τον Μαστρογιάννι. Η μόνη περίπτωση που είχα πολύ καλή συνεργασία στο γύρισμα αλλά μετά δεν είχα επαφή, ήταν με τον Μισέλ Πικολί. Πικράθηκε πάρα πολύ από το γεγονός ότι ένας άλλος ηθοποιός θα έπαιζε τον χαρακτήρα του νέο, που δεν κατάφερε να τον ζήσει σε όλες τις φάσεις του.

«Π»: Μου κάνει εντύπωση η σχέση σας με τα βραβεία, ο τρόπος με τον οποίο για παράδειγμα διαμαρτυρηθήκατε στις Κάννες το 1995, χάνοντας τον Χρυσό Φοίνικα. Ήταν μια διαμαρτυρία για την πολιτική των βραβείων;

Θ.Α.: Ήξερα τι έγινε από μέσα. Δε θα ήθελα όμως να πω ακριβώς, για να μην εκθέσω ανθρώπους, μια γυναίκα κι έναν παραγωγό, οι οποίοι τελικά μού είπαν ότι δε μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Να φανταστείς ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ήταν να γίνει μοιρασιά, να δοθεί εξ ημισείας. Στην «Αιωνιότητα» δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, ο Σκορσέζε μʼ αγαπούσε πάρα πολύ ώστε δεν υπήρχε περίπτωση... Μου είχε πει ότι φεύγοντας από τη Νέα Υόρκη ξαναείδε τον «Θίασο».

«Π»: Παρότι έχετε απολαύσει τόση αναγνώριση, εξακολουθείτε να υποστηρίζετε τις ταινίες σας στις πόλεις όπου προβάλλονται, σε διάλογο κατευθείαν με το κοινό.

Θ.Α.: Ναι, γιατί ξέρω πολύ καλά από την εποχή που ήμουνα δημοσιογράφος και μετά, πόσο υπάρχει ανάγκη διαλόγου καμιά φορά πάνω σε μια ταινία. Δεν είναι απλώς ότι πάει κάποιος που είναι γνωστός και πάνε για να τον δούνε. Υπάρχουν ερωτήματα. Επίσης, το σινεμά ξέρεις πολύ καλά ότι δεν έχει την άνεση που είχε παλιότερα. Μάλιστα υπάρχει ένας φόβος ότι τώρα με την κρίση τα πράγματα θα γίνουν δύσκολα για τον κινηματογράφο, γιʼ αυτόν που δε χωράει στην κατηγορία του λεγόμενου mainstream, και κυρίως για τους νέους δημιουργούς. Έπειτα, έχω κάνει ταινίες σʼ όλη την Ελλάδα, δεν έχω κάνει ταινίες στην Αθήνα. Είναι δυνατόν να μην πάω στη Θεσσαλονίκη; Έκανα ήδη μια πρεμιέρα εκεί και πολλοί έμειναν απʼ έξω. Τώρα που θα ξαναπάω εκεί θα μείνω μαζί τους δύο βράδια και ξέρω πως το θέλουνε πολύ. Το ίδιο και στη Λάρισα.