«Π»: Τα δύο πιο προφανή συνδετικά στοιχεία, ανάμεσα στις δύο πρώτες ταινίες της τριλογίας, είναι αφενός το όνομα της πρωταγωνίστριας, Ελένη, αφετέρου η συνέχιση του ιστορικού χρόνου από το σημείο που τελείωσε το «Λιβάδι που δακρύζει». Η επόμενη ταινία, το «Αύριο» όπως την έχετε ανακοινώσει, θα συνεχίσει μέχρι το σήμερα; Καταρχάς, είναι οριστικός ο τίτλος;
Θ.Α.: Τίποτα δεν είναι τελικό ώσπου να γίνει. Η τρίτη ταινία της τριλογίας θα είναι ένα κοντινό αύριο. Χωρίς να είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, θα είναι μια πραγματικότητα που αγγίζει το σήμερα και το αύριο, αντί το πριν και το σήμερα. Πρώτα όμως, θα ήθελα να κάνω μια άλλη ταινία που θα είναι μια πιο απλή, ασπρόμαυρη ταινία, να ξαναδώ λίγο το ασπρόμαυρο.
«Π»: Μετά από σαράντα χρόνια, από την «Αναπαράσταση».
Θ.Α.: Ναι. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι φωτογράφοι σήμερα κάνουν ασπρόμαυρη φωτογραφία, από τον Κουντέλκα μέχρι τον οποιονδήποτε. Υπάρχει μια μαγεία στο ασπρόμαυρο, κάτι το ξεχωριστό. Θα ήθελα να ξαναγυρίσω εκεί, θα δω κατά πόσο είναι εφικτό ή όχι, σε μια ιστορία που θα είναι πιο προσωπική, όχι δική μου, αλλά θα συγγενεύει λίγο με την «Αναπαράσταση».
«Π»: Μιλώντας για το προσωπικό στοιχείο, μία από τις βασικές υπο-πλοκές της «Σκόνης» είναι η σχέση του σκηνοθέτη με την κόρη του. Πρόκειται για αυτοβιογραφική σας αναφορά;
Θ.Α.: Ναι, είχα μια μικρή ιστορία με την κόρη μου με την οποία κάποια στιγμή είχαμε χάσει επαφή, κάτι που με είχε προβληματίσει πάρα πολύ, και όταν ξαναβρεθήκαμε ήταν σα να φεύγουμε μαζί έξω από την Πύλη του Βραδεμβούργου.

