«Π»: Διατηρείτε την ίδια ομάδα συνεργατών που έχετε κοντά σας πολλά χρόνια τώρα, τους κυρίους Γκουέρα και Μάρκαρη ως συμβούλους σεναρίου, τη συνθέτη Ελένη Καραΐνδρου, τον διευθυντή φωτογραφίας Αντρέα Σινάνο. Πώς διαχέετε το όραμά σας ανάμεσά τους και πώς φτάνετε όλοι μαζί στο τελικό αποτέλεσμα;
Θ.Α.: Όσον αφορά το σενάριο, εγώ το σκέφτομαι, το προτείνω, το γράφω. Εκείνοι είναι απλώς σύμβουλοι, εκφράζουν απορίες, παρατηρήσεις, αλλά συμβουλευτικά. Τη φωτογραφία την παρακολουθώ από κοντά, ξέρουν όλοι πόσο μανιακός είμαι με την τεχνική. Και τη σκηνογραφία επίσης. Αυτή τη φορά συνεργάστηκα με τον Αντρέα Κριζάντι ο οποίος έχει δουλέψει με Ταρκόφσκι, Ταβιάνι και άλλους, καθώς επίσης με τον Διονύση Φωτόπουλο, με τους οποίους είχα πολύ καλή συνεργασία. Ξέρουν όλοι τι εμμονή έχω με τα ντεκόρ, με την ανακάλυψη των χώρων, που τους βρίσκω μόνος μου κι αυτοί κάνουν τις επεμβάσεις που χρειάζεται. Η Καραΐνδρου είναι πια μια συνεργασία πάνω από 20 χρόνων, από το 1982.
«Π»: Σʼ αυτή την ταινία επιταχύνατε λίγο τους ρυθμούς ανάμεσα στα πλάνα, εγκαταλείποντας τα περιβόητα μονοπλάνα σας. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή;
Θ.Α.: Είναι μια αναζήτηση. Εγώ δεν έκανα καμιά αλλαγή, απλώς αισθάνθηκα ότι έτσι έπρεπε να γυριστεί η ιστορία. Επίσης, όταν κανείς έχει πολλαπλή προσφορά χώρων, πρέπει να επιλέξει και πρέπει να το εντάξει σʼ ένα πρόγραμμα. Δεν μπορούσα να κάτσω επʼ άπειρον στο Καζακστάν. Στο «Λιβάδι» είχα την ευχέρεια να παίζω με τον χρόνο επειδή ο χώρος και ο χρόνος ήταν στη διάθεσή μου. Ακόμη, είχα τέσσερις ηθοποιούς με ξεχωριστές υποχρεώσεις ο καθένας τους, υπήρχαν συμβόλαια που έπρεπε να τηρηθούν. Γιʼ αυτό πήρε πολύ χρόνο η προετοιμασία.
«Π»: Πώς προκύπτουν οι ιδέες σας;
Θ.Α.: Όταν βρίσκομαι, όπως λέω, σε περίοδο ʽειρήνηςʼ, ανάμεσα σε δυο ταινίες. Όταν ʽαπαλλαγώʼ από μια ταινία, απʼ ό,τι νομίζω ότι πρέπει να έχω κάνει γιʼ αυτήν και την αφήσω πίσω μου σιγά-σιγά, η επόμενη έρχεται με φράσεις ή με κάποια εικόνα. Δεν είναι απαραίτητο να κάθομαι σε ένα τραπέζι, όπως έλεγε ο Ρίτσος ότι “θα γράψω σήμερα ένα ποίημα” και το ʽγραφε. Είναι άλλος τρόπος, όχι καλός ή κακός, απλώς διαφορετικός. Έρχεται λοιπόν μια φράση, αργότερα κάτι άλλο, βλέπω κάτι, ακούω… Αυτό σημαίνει ότι είμαι ανοιχτός κι οτιδήποτε πια αρχίζει να μπαίνει σε μια επόμενη ταινία που είναι άμορφη ακόμη και που σταδιακά μορφοποιείται αλλά παίρνει χρόνο. Όλα μου τα ταξίδια βοηθούν πολύ αυτή την ιστορία, γιατί σʼ ένα ταξίδι αφήνεσαι, κι εκεί πια βγαίνουν πράγματα. Θυμάμαι ότι το «Βλέμμα του Οδυσσέα» γεννήθηκε μέσα σʼ ένα αεροπλάνο. Και μερικές φορές, πριν ξυπνήσω το πρωί, σʼ αυτό το μικρό διάστημα που υπάρχει λίγο πριν το ξύπνημα το οποίο δεν είναι ακριβώς ύπνος, μια ενδιάμεση κατάσταση όπου προκύπτουν εικόνες.

