5ο μέρος
Με τον Εκδρομικό Επιμορφωτικό Σύλλογο Ηρακλείου
Πατρίδα του ιδρυτού της αιγυπτιακής δυναστείας Μωχάμετ Άλυ, απόγονος του οποίου ήταν ο Φαρούκ που σαρώθηκε από τον Νάσερ μαζί με τον θρόνο του. Γεννήθηκε εδώ το 1769. Ηταν ισχυρή στρατιωτική προσωπικότητα, που κατόρθωσε να γίνει αντιβασιλιάς της Αιγύπτου, αφού έδιωξε τα στρατεύματα του Σουλτάνου. Αυτόν ήθελε να μιμηθεί ο Αλυ Πασάς των Ιωαννίνων.
Εδώ υπάρχουν οι τάφοι των γονέων του και το πατρικό του σπίτι.
Ίδρυσε το Ιμαρέτ, που ως το 1912 λειτουργούσε σαν Ιερατική Σχολή και ως φιλανθρωπικό ίδρυμα αργότερα, μέχρι το 1922. Σήμερα είναι Μουσείο.
Είναι ένα παράξενο κτίριο με περίτεχνους τρούλους, μπρούτζινα μισοφέγγαρα και αναρίθμητες καμάρες και στοές.
Το ίδιο παράξενο είναι και το σπίτι του Μωχάμετ Αλυ.
Δωμάτια μεγάλα, κάτασπρα, τετράγωνα με δοκάρια ρυτιδωμένα από το χρόνο, ντουλάπια και ράφια στους τοίχους, σοφάδες χτιστοί, μαγειρεία και λουτρά. Πορτραίτα στους τοίχους του ιδρυτή της δυναστείας και των διαδόχων του, και έξω από το σπίτι το άγαλμά του, που σήμερα έχει μεταφερθεί στο φρούριο.
Περπατώντας στην πόλη θα δούμε ότι η κάθε γωνιά έχει το δικό της χρώμα.
Τα σπίτια είναι μικρά και ακατάστατα, σκορπισμένα στους λόφους που φτάνουν ως το λιμάνι. Δίπλα τους τουριστικά ξενοδοχεία πανέμορφα και καταστήματα ευρωπαϊκού στιλ. Κοντά στους στενους δρόμους, τους ανηφορικούς και ανώμαλους, θα δούμε δρόμους και λεωφόρους άνετους, με την παραλιακή λεωφόρο που είναι πραγματικό στολίδι της πόλης. Τα παλιά κτίρια οπως και οι καπναποθήκες, έχουν ανανεωθεί και αναπαλαιωθεί σε πραγματικά κομψοτεχνήματα. Το παλιό Εργατικό Κέντρο των Καπνεργατών, είναι σήμερα αναπαλαιωμένο και φιγουράρει με καμάρι και θαυμασμό σε ρυθμό νεοκλασικό, πεντακάθαρο και πανέμορφο. Δίπλα είναι το Δημαρχείο της πόλης, ένα κομψοτέχνημα αρχιτεκτονικής νεοκλασικού και αυτού ρυθμού με αλέες δέντρων και λουλουδιών, που σε συναρπάζουν.
Το ίδιο περίτεχνο είναι και το μνημείο των πεσόντων στην παραλία, με θαυμάσια πλακόστρωτη πλατεία, αναβρυτήρια, λουλούδια και θαμνώδη περίτεχνα κλαδεμένα δέντρα. Ολα αυτά αποπνέουν το άρωμα της νοικοκυροσύνης, του σεβασμού του χώρου, της ευπρέπειας και της κοσμιότητας, αλλά και του ενδιαφέροντος που δείχνουν προς την πόλη άρχοντες και αρχόμενοι.
Ολα μπορεί λοιπόν να τα χαρεί κανείς στην Καβάλα, τα παλιά και τα νέα, τις γραφικές ταβέρνες της παραλίας και τα μοντέρνα κέντρα.
Το καλό φαΐ και τα φρέσκα ψάρια και τις ομορφιές του “Μπάτη” και το μυστήριο που αναδύει το Κάστρο μαζί με τις τεράστιες Καμάρες του Σουλεημάν του Μεγαλοπρεπούς που καμαρώνουν κάτω απ’ αυτό λες και θέλουν να συναγωνιστούν την δόξα και την ιστορία του. Εις μάτην όμως. Αυτό, ακουμπισμένο στη ράχη, υψώνει τα τείχη και τις επάλξεις του και χορταριασμένο στο πέρασμα του χρόνου αναθυμάται Βυζαντινούς, Γενοβέζους, Τούρκους που έζησαν σ’ αυτό.
Η ολιγόχρονη παραμονή μας στην πόλη δεν μας άφησε να την χαρούμε όσο έπρεπε. Ετσι, νωρίς το πρωί της Τρίτης του Πάσχα, αναχωρήσαμε για Ουρανούπολη Χαλκιδικής. Στην πορεία μας και λίγα χιλιόμετρα από την πόλη της Καβάλας, συναντήσαμε την κωμόπολη Πολύστυλο. Ενα χωριό απλωμένο γαλήνια στην αγκαλιά σκέπη και προστασία των πέντε Αγίων Μαρτύρων Αξεντίου, Ευστρατίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστη που με ευλάβεια, αυταπάρνηση και σεβασμό έφεραν μαζί τους στη “μητέρα” πατρίδα Ελλάδα και ειδικότερα στην φιλόξενη γη της Μακεδονίας από τις προαιώνιες εστίες τους, Ελληνες της Καπαδοκίας τα λείψανά τους. Στο μικρό αυτό χωριό, γνωρίσαμε έναν υπέροχο άνθρωπο που αποτελεί την ζείδωρο πνοή των κατοίκων του. Εναν άνθρωπο που σαν ιερέας που είναι, στο ιερό θυσιαστήριο του Ναού του δέεται υπέρ της υγείας και προκοπής του ποιμνίου, δια της μεσιτείας των πέντε Αγίων Μαρτύρων, ως δε δάσκαλος μεταλαμπαδεύει στις ψυχές των παιδιών του σχολείου του, τα νάματα για τα οποία οι Αγιοι Μάρτυρες μαρτύρησαν.
Τον Ιερό Ναό του χωριού θα ζήλευαν να έχουν όχι άλλα χωριά, αλλά έδρες Μητροπόλεων. Βυζαντινού ρυθμοί με δύο καμπαναριά, το ένα εξ αυτών εξαώροφο με δίλοβα παράθυρα και με τόξα κυκλικά, στον πέμπτο όροφο το ρολοϊ και στον έκτο εξαγωνικά δίλοβα. Σωστό καλλιτέχνημα.
Η εσωτερική όσο και και εξωτερική διακόσμηση του ναού, είναι μια πρόκληση για τον επισκέπτη από απόψεως καλλιέργειας και καλαισθησίας.
Το δε παρακείμενο του Ναού σχολείο, που ίσως είναι το μοναδικό στον ελλαδικό χώρο, ένα μουσιακό εργαστήρι που συνδιάζει την μοντεσόρειο διδασκαλία με την πεσταλότζιο θεωρία. Ούτε μια σπιθαμή του τριθέσιου κτιρίου των τριών αιθουσών διδασκαλίας και του γραφείου του σχολείου ως και των διαδρόμων δεν υπάρχει κενή, αλλά είναι καλυμμένη με αντικείμενα από την παράδοση, την Ιστορία, την μυθολογία του τόπου μας, αλλά και αντικείμενα που έχουν σχέση με τις δραστηριότητες τις κάθε είδους, των ανθρώπων του τόπου μας.
Τον χαρακτηρίζει όμως και το πνεύμα φιλοξενίας και προσφοράς. Μας συνόδευσε και μας ξενάγησε στην πανέμορφη περιοχή της πεδιάδος των Φιλίππων μέχρι τα υπέροχα λατομεία μαρμάρου που υπάρχουν στην περιοχή αυτή της Νικιθιανής του Παγγαίου.
Δεκατέσσερα επίπεδα εξαγωγής παραλληλόγραμμων και κυβικών όγκων μαρμάρου υπάρχουν στο ορυχείο.
Η πόλη των Φιλίππων, τις αρχαιότητες της οποίας είδαμε περνώντας αφού ο χρόνος δεν μας επέτρεπε να σταματήσουμε, βρίσκεται 17 περίπου χιλιόμετρα από την πόλη της Καβάλας. Σ’ αυτό το χώρο που τώρα είναι γεμάτος ερείπια, άνθισε μια ζωή από τα παλιά χρόνια, που εξακολουθούσε για αιώνες να τροφοδοτεί την ιστορία των ανθρώπων.
Η Ακρόπολη, τα τείχη, το Ιερό των Αιγυπτίων Θεών, τα κτίρια της Εξέδρας, το πολυγωνικό οικοδόμημα, το βαπτιστήριον της Λύδιας, με τα μαρμαροθετήματα του δαπέδου, την κολυμβήθρα σε σχήμα σταυρού Μάλτας, το κομμάτι της Εγνατίας, τα ψηφιδωτά δάπεδα της οκταγώνου βασιλικής ή παλαίστρα και τα λουτρά δείχνουν τη συνέχεια και τη δύναμη της ζωής που κύλησε σ’ αυτό το χώρο.
Το κτίσμα αυτής της πόλης αποδίδεται σε Θάσιους τον 4ο π.Χ. αιώνα και συγκεκριμένα το 360 π.Χ. και λεγόταν Κρηνίδες από τις πολλές κρήνες που είχε. Δεν χάρηκε όμως για πολύ την λευτεριά της και την ευμάρεια της, γιατί την απειλούσαν διάφοροι θρακικοί λαοί.
Ζήτησε τότε την βοήθεια του βασιλιά των Μακεδόνων Φιλίππου του Β’ ο οποίος διαβλέποντας την στρατηγική σημασία της πόλης την κατέλαβε και την οχύρωσε με ισχυρά τείχη και αύξησε τον πληθυσμό της με αποίκους.
Αποξήρανε τα γύρω έλη, έκανε νέους δρόμους, θέατρα, ναούς, λουτρά, κτίρια που σήμερα ζώζονται τα ερείπιά τους.
Ναυπήγησε πλοία που ναυλοχούσαν στο επίνειο της την Νεάπολην, την σημερινή Καβάλα, και εκμεταλλευόταν τα ορυχεία του Παγγαίου. Ιδρυσε το βασιλικό Νομισματοκοπείο και έκοψε νέα νομίσματα και τα ονόμασε Φιλίππους αντί τους Δαρεικούς που υπήρχαν μέχρι τότε, και τις έδωσε το όνομα Φίλιπποι.
Επί Ρωμαίων, η πόλη έγινε γνωστή εξαιτίας της μάχης των Φιλίππων που έγινε έξω από τα τείχη της, μεταξύ των πρωταιτίων της δολοφονίας του Ιούλιου Καίσαρα, Κάσσιου και Βρούτου από τη μια μεριά και Οκταβιανού και Μάρκου Αντώνιου (φίλου της Κλεοπάτρας της Αιγύπτου αργότερα) από την άλλη, το 42 π.Χ. τον Οκτώβριο με τη νίκη των δευτέρων.
Και ο μεν Κάσσιος διέταξε ένα απελεύθερο δούλο να τον φονεύσει, ο δε δεύτερος φεύγοντας και καταδιωκόμενος από τους νικητές αυτοκτόνησε.
Η μάχη αυτή θεωρείται σαν μια από τις σημαντικότερες της Ιστορίας, που καθόρισε την παραπέρα Ιστορία της Ρώμης στο χώρο της Ευρώπης, Μ. Ασίας και Αφρικής.
Ο Απόστολος Παύλος, με τους Σύλλα, Τιμόθεο και Λουκά, ήρθαν εδώ στους Φιλίππους το 50 μ.Χ. και δίδαξαν τον Χριστιανισμό. Ομως συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Αλλά Άγγελος Κυρίου, την νύχτα έσπασε τα δεσμά της φυλακής και τους ελευθέρωσε.
Εδώ ο Παύλος βάπτισε Χριστιανή την πρώτη Ευρωπαία γυναίκα, την Λυδία. Ετσι οι Φίλιπποι ήταν η πρώτη πόλη της Ευρώπης που άκουσε τον λόγο του αληθινού Θεού, τον Χριστιανισμό, και στην οποία ιδρύθηκε η πρώτη Χριστιανική Εκκλησία, με την οποια ο Παύλος διατήρησε άρρηκτο δεσμό μέχρι το θάνατό του.
Η παραθαλάσσια τώρα διαδρομή μας στη δυτική ακτή πέρα από την Καβάλα ανάμεσα σε δεντροφυτευμένες εκτάσεις με μηλιές, ροδακινιές και άλλα οπωροφόρα δέντρα, το όμορφο αυτό πασχαλινό πρωινό του Απρίλη, με τα πάσης φύσεως πολύχρωμα στολίδια του αγρού, είναι μια απερίγραπτου κάλλους ψυχική πανδαισία, με το κύμα ήρεμα να γλυκοφιλά τα αγιασμένα αυτά χώματα της πατρίδας μας. Στο δρόμο μας η Ηρακλίτσα, η περιοχή αυτή της Μακεδονικής Ριβιέρας.
Στην παραλία, ωραία αμμουδιά, και η θάλασσα βαθειά γαλάζια και πεντακάθαρη λαμποκοπά στο πέρασμά μας και μας χαμογελά, καθρέπτης κρυστάλλινος στα πρόσωπά μας. Στο βάθος δεξιά το Παγγαίο καμαρώνει χαμογελαστό λες και μας ειρωνεύεται για τους θησαυρούς του που τόσο ζηλιάρικα κρύβει στα βαθιά σπλάχνα του προκαλώντας μας να τους βρούμε. Τα πυκνά δάση, τα γάργαρα νερά, οι ρεματιές και τα φαράγγια του είναι μια πρόκληση για τον επισκέπτη που περνά δίπλα του, λες και ακούμε τις απόκοσμες ιαχές των Βάκχων στις Διονυσιακές γιορτές που έκαναν εδώ προς τιμήν του.
Στο μυχό του Στρυμονικού Κόλπου, είναι μια από τις πόλεις των Ηδωνών Θράκων.
Η περίφημη Αμφίπολη, χτισμένη στη συμβολή εννέα οδών, γι’ αυτό και λεγόταν η πόλη των Εννέα Οδών. Τη δύναμη και τη δόξα της, τη χρωστούσε στα πλούσια κοιτάσματα από χρυσό και ασήμι του όρους Παγγαίου που βρισκόταν δίπλα της. Πρώτοι οι Μιλήσιοι ανακάλυψαν νωρίς την αξία αυτής της παλιάς πόλης και έφεραν και εγκατέστησαν αποίκους με αρχηγό τον Αρισταγόρα.
Αυτοί όμως που πάτησαν γερό πόδι στην πόλη ήταν οι Αθηναίοι που την κατέλαβαν το 437π.Χ. και έφεραν και εγκατέστησαν 10 χιλιάδες αποίκους. Το 358 π.Χ. την καταλαμβάνουν οι Μακεδόνες με τον Φίλιππο και εγκατέστησαν ισχυρή φρουρά. Το 164 π.Χ. την καταλαμβάνουν οι Ρωμαίοι και την κάνουν πρωτεύουσα ενός από τα τέσσερα τμήματα των μακεδονικών επαρχιών που είχαν χωρίσει την Μακεδονία.
Η πορεία συνεχίζεται τώρα σ’ ένα κομμάτι της μακεδονικής γης, ξεχωριστό από τα άλλα. Θα μπορούσε κανείς να το παρομοιάσει με το κομμάτι του Μοριά που καταλαμβάνει τη Μάνη. Γεμάτο πέτρα, το χωρίζουν από το άλλο σώμα της Μακεδονίας τα βουνά, Χορτιά της και Χολομόντας . Κι αυτό απλώνεται κατά το νοτιά σαν να θέλει την απομόνωση. Ολη του την προσοχή την τραβάει η θάλασσα, κι αυτή άγρια, αμείλικτη, εχθρική το ροκανίζει, λες και θέλει να φτάσει στην καρδιά του. Δύο απέραντοι κόλποι, ο ένας της Κασσάνδρας και ο άλλος του Αγ. Όρους έγλυψαν το χώμα και σχημάτισαν τρεις μοναδικές σε σχήμα και διάταξη χερσονήσους, του Αγίου Όρους, της Σιθωνίας και της Κασσάνδρας, που σ’ αυτές χρωστάει τη φήμη του, ιδίως εκείνη του Αγ. Όρους.
Χαλκιδική είναι η γη που η Χαλκίδα έστειλε τους αποίκους ητς τον 8ο π.Χ. αιώνα για να την διαφεντέψουν και να της δώοσυν το όνομά της.
Αυτή η γνώση επικρατεί για τη ρίζα της ονομασίας της. Ισως όμως και ο χαλκός που έβγαινε από τα σπλάχνα της να της έδωσαν το όνομα. Σίθωνες, Βισάλτες, Ηδωνοί και άλλες θρακικές φυλές την κατοίκησαν μέχρι που Ελληνες από το Νότο ίδρυσαν εκεί περίπου 70 πολιτείες για να εκμεταλλευτούν τα ψηλόκορμα δέντρα των δασών της, για κατασκευή πλοίων, αλλά και τους ανεξάντλητους θησαυρούς της γης της.
Εκτός από την πυκνή της σήμερα βλάστηση, που φτάνει μέχρι τη θάλασσα, που είναι γκρεμοί και λιγοστά χαμόγελα αμμουδιάς, που βλέπει ο επισκέπτης, είδος τόσο γοητευτικό, θα βρει σπήλαια, μεταλλεία, θαυματουργό νερό, ζουμερά φρούτα, εξαίρετους καρπούς και άφθονο κυνήγι και ψάρεμα.
Αυτό όμως που την καταξιώνει σήμερα είναι τα πανέμορφα και πολυτελέστατα ξενοδοχεία που ξεφυτρώνουν κάθε λίγο σε κάθε αμμουδερή ακρογιαλιά και απάνεμο κολπίσκο.
Μεσημεράκι φτάνουμε στην Ουρανούπολη, μια πόλη που ιδρύθηκε από πρόσφυγες της Μ. Ασίας μετά το 1922 και δόθηκε το όνομα αρχαίας πόλης που βρισκόταν στη σημερινή Τρυπητή, που χτίστηκε το 315 π.Χ. στη θέση άλλης πόλης της Σάνης από τον Αλέξαρχο, αδελφό του Κάσσανδρου.
Ο πύργος που βρίσκεται στην είσοδο του λιμανιού, ο επονομαζόμενος Προσφορίου ή Ανδρόνικου, χτίστηκε πριν το 1344 για να εξυπηρετεί τα αυτοκρατορικά πρόσωπα, τα οποία θα ήρχοντο στο Αγ. Όρος ή κατά την αποχώρησίν τους.
Ηταν λένε ψηλότερος κατά 10 μέτρα από τον σημερινό. Είχε όμως και σκοπό να ενημερώνονται οι μοναχοί για την προσέγγιση εχθρικών ή πειρατικών πλοίων. Στα Ανατολικά της πόλης, βρίσκεται το Κάστρο, ή Φραγκόκαστρο στα όρια του Αγ. Όρους. Πριν καταλύσουμε στο ξενοδοχείο μας, επιβιβαστήκαμε πλοιαρίου και κάναμε τον Δυτικό γύρω των Μονών του Αγ. Όρους.
Μπροστά μας φάνταζε η επιβλητική μορφή του Άθωνα του κωνικού αυτού όρους με τα 2033 μέτρα ύψος που φέρει όπως λέει η μυθολογία μας το όνομα του μυθικού αυτού γίγαντα, γιου του Ουρανού και της Γης, που έλαβε μέρος στον πόλεμο που κίνησε η μητέρα του Γη εναντίον του Δία και των άλλων Θεών, γιατί ο Δίας είχε φυλακίσει τους Τιτάνες.
Ο γίγαντας λένε Άθως, άρπαξε το ψηλότερο βουνό της Θράκης και το εκσφεδόνισε κατά των Θεών, αυτό έπεσε στη θέση της Μακεδονίας και έλαβε το όνομα του Γίγαντα.
Άλλη παραλλαγή λέει ότι ο γίγαντας Άθως δεν πέταξε το όρος αλλά οχυρώθηκε πίσω απ’ αυτό και πολεμούσε τους Θεούς.
Άλλη παραλλαγή του μύθου λέει ότι το όρος το έρριψε ο Ποσειδώνας και σκέπασε τον Άθωνα. Στην κορυφή του λέγεται ότι υπήρχαν βωμοί διαφόρων Θεών που πίστευαν ότι ουδέποτε εβρέχοντο γιατί τα σύννεφα ήταν κάτω απ’ αυτούς. Ελεγαν ότι η σκιά του Άθω έπεφτε στη Λήμνο.
Τα ιστορικά χρόνια της εποχής του Μ. Αλέξανδρου, λέγεται ότι ο αρχιτέκτονας Δεινοκράτης έκανε πρόταση στον Μακεδόνα στρατηλάτη Μ. Αλέξανδρο να διασκευάσει ολόκληρο το βουνό σε ανδριάντα του.
Ο Σούτσος γράφει σε ποίημά του: “Κρυσταλλωμένε Άθωνα το ύψος σου θαυμάζω, και βλέπων σε την δεξιάν του Πλάστου σου δοξάζω. Το φως λαμβάνει τ’ ουρανού, η κορυφή του πρώτη, και εις του Άδη φτάνουσι οι πόδες τα σκότη...”.
Η κορυφή του δίνει την εντύπωση ότι λογχίζει τ’ άστρα.
Θαυμάζοντας λοιπόν το υπέροχο και μυθικό αυτό βουνό, συνεχίζουμε τον περίγυρο των Μονών. Η θάλασσα ευτυχώς ήταν ήσυχη και παρά το λιγοστό κρύο, όλοι βγήκαμε στην κουπαστή για να απολαύσουμε το μαγευτικό αυτό θέαμα αλλά και την εικόνα των μονών που διερχόμεθα.
Πρώτη μονή στην πορεία μας η εγκαταλειμμένη μονή της Θηβαΐδας - Ρωσική. Κοντά στην παραλία ανάμεσα σε πυκνά πεύκα.
Ακολουθεί το ακρωτήριο Γιοβάντζα με τον ορμίσκο και ο Ταρσανάς της Βουλγάρικης μονής Ζωγράφου. Τιμάται στον Αγ. Γεώργιο και έχει σήμερα 15 μοναχούς. Ο ανοιχτός κολπίσκος του Αγ. Όρους μέσα στον οποίο ξεχωρίζει το λιμανάκι της μονής Κασταμονίτσου και το λιμανάκι της Μονής Δοχειαρίου του 11ου αιώνος, τιμάται στη μνήμη των Αρχαγγέλων και έχει 30 μοναχούς.
Ακολουθεί η μονή του Οσίου Ξενοφώντος του 1125 με 50 μοναχούς. Τιμάται στη μνήμη του Αγ. Γεωργίου με τοιχογραφίες της Σχολής Θεοφάνη Κρήτης.
Στη συνέχεια, η Μονή του Αγ. Παντελεήμονος (κοινόβιο) Ρούσικο μοναστήρι, ιδρύθηκε το 1814 και είναι ένα τεράστιο σύνολο κτισμάτων που θα μπορούσε να στεγάζει μέχρι 2500 μοναχούς. Η τράπεζά του δέχεται 1000 συνδαιτημόνες. Στη μονή αυτή υπάρχει η μεγαλύτερη καμπάνα του κόσμου βάρους 13 τόνων με διάμετρο 8,7 μέτρα. Σήμερα έχει 50 μοναχούς.
Ψηλά στην πλαγιά του λόφου η Μονή Ξηροποτάμου με πολλούς Κρητικούς μοναχούς προετών. Χτισμένη τον 14ο αιώνα. Τιμάται στην μνήμη των 40 μαρτύρων. Σήμερα έχει περί τους 70 μοναχούς. Στο βάθος η μονή που έμεινε ο Καζαντζάκης. Στην παραλία η Δάφνη, επίνειο των Καρυών που υπάρχει Αστυνομία και Τελωνείο.
Στη συνέχεια, η Μονή Γρηγορίου, κτισμένη από τον Όσιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη τον 14ο αιώνα. Τιμάται στην μνήμη του Αγ. Νικολάου.
Αριστερά η Μονή Σίμωνος Πέτρας, πρότυπο από αρχιτεκτονική άποψη κτίσμα.
Ιδρύθηκε γύρω στο 1350 από τον Άγιο Σίμωνα.
Τρεις πύργοι που ένας ακουμπάει στον άλλο χαρακτηρίζουν το οικοδόμημα . Τιμάται στη Γέννηση του Χριστού. Σήμερα έχει 70 μοναχούς. Φτάσαμε μέχρι εδώ όπως μας είπε ο καπετάνιος του πλοιάριου, ο καιρός άρχισε να φουσκώνει όπως λένε οι ναυτικοί και έπρεπε να γυρίσουμε.
Πράγματι, ο Ποσειδώνας άρχισε να αγριεύει, η τρίαινά του να αναμοχλεύει τη θάλασσα και το καραβάκι να χορεύει τον κρητικό πεντοζάλη, ενώ τα γλαροπούλια αποσυρότανε στα απότομα βράχια της ακτής, που άρχισε τώρα να τα δέρνει ο Αίολος. Λίγο πολύ λοιπόν πήραμε μια γεύση της Ορθόδοξης αυτής Θηβαΐδας του Αγ. Όρους και από 20 μοναστήρια που σήμερα υπάρχουν, είδαμε περίπου τα 7-8 σε φωτογραφικό πλάνο. Εκτός όμως από τις Μονές υπάρχουν και οι Σκήτες, τα Κελιά, οι Καλύβες, τα Καθίσματα και τα Ησυχαστήρια όπως τα ονομάζουν.
Η μοναστική ζωή στο Άγιο Όρος επίσημα τουλάχιστον μετριέται από το 963μ.Χ. που ο Αγιος Αθανάσιος ίδρυσε την πρώτη μονή της Μεγίστης Λαύρας με τη βοήθεια του Νικηφόρου Φωκά επιστήθιου φίλου του συμβούλου του.
Λέγεται μάλιστα ότι η Μονή αυτή κτίστηκε από τα λάφυρα και τα χρήματα που ο Νικ. Φωκάς πήρε από τους Άραβες μετά την απελευθέρωση της Κρήτης, το 961.
Η μεγάλη μάλιστα θύρα της εισόδου του Καθολικού της Μονής, είναι δώρο του Φωκά από το ανάκτορο του Εμίρη του Χάνδακα, στολισμένη με σφυρήλατο σίδερο που την έστειλε δώρο στον Όσιο Αθανάσιο.
Τριακόσια λέγεται πλοία λάφυρα έφερε στην Κωνσταντινούπολη ο Φωκάς από τον Χάνδακα όταν τον κατέλαβε. Την ίδια βοήθεια πρόσφερε και ο κατόπιν αυτοκράτορας Ιωάννης Τσιμισκής στις Μονές του Αγ. Όρους, αλλά και άλλοι αυτοκράτορες και αυτοκρατόρισσες, αλλά και Τούρκοι όπως ο Σουλτάνος Σελήμ ο Α’ που ξανάχτισε την Μονή Ξηροποτάμου μετά την καταστροφή της από τους Άραβες.
Το Άγιο Όρος διοικείται από την Αγία Κοινότητα που εδρεύει στις Καρυές και αποτελείται από 20 αντιπροσώπους, έναν από κάθε Μονή που εκλέγονται κάθε Ιανουάριο. Απ’ αυτούς, 4 έχουν την επιστασία με την προεδρία ενός, του Πρωτοεπιστάτου του Αγ. Όρους, που εκλέγεται για 5 χρόνια.
Το Ελληνικό Κράτος εκπροσωπείται μ’ ένα διοικητή, με βαθμό νομάρχη και εξαρτάται από το Υπουργείο Εξωτερικών. Το καθεστώς αυτό καθορίστηκε με το Ελληνικό Σύνταγμα το 1926. Η ανεξαρτησία δε αυτή επιβεβαιώθηκε με τη συνθήκη του Λονδίνου το 1913. Στο Άγιο Όρος υπάρχουν δύο ειδών μοναστήρια. Τα Ιδιόρρυθμα και τα Κοινάβια. Κάθε λείο πρόσωπο απαγορεύεται να εισέλθει στο Όρος με κανονισμό από το 1060 επί αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Μονομάχου.
Εχουν το Ιουλιανό Ημερολόγιο, το λεγόμενο παλαιόν δηλ. 13 ημέρες πίσω από το νέο, και βυζαντινή ώρα που είναι 4,5 ώρες μπροστά από τη δική μας.
Επισκέψεις ομαδικές επιτρέπονται ανά 15θημερο και απαγορεύεται να πλησιάζουν τα πλοιάρια σε απόσταση λιγότερη των 500 μέτρων από την ακτή, όπως και να χρησιμοποιούν μεγαφωνικές συσκευές. Σας έδωσα μια μικρή εικόνα της κιβωτού αυτού της Ορθοδοξίας σε παράδοση, που είναι όπως λέγεται “το Περιβόλι της Παναγιάς μας”.
Η διαμονή μας σε υπέροχο ξενοδοχείο της πόλης με καμπάνες στην παραλία, μας άφησε άριστες εντυπώσεις , που συναποκομίσαμε φεύγοντας μαζί με τον Βυζαντινό Πύργο του Ανδρόνικου, λιαν πρωί της Τετάρτης της Διακαινησίμου.
Τη Δευτέρα το τελευταίο μέρος
Ο Μανόλης Σαβοϊδάκης είναι συνταξιούχος δάσκαλος
Αυτό το άρθρο έχει συνέχειες