Του Μανόλη Σαβοϊδάκη
1ο μέρος
Δέκα χαρούμενες μέρες γεμάτες κέφι, χαρά, τραγούδι και αισιοδοξία πέρασαν οι 50 φίλοι και μέλη του Εκδρομικού Μορφωτικού Συλλόγου Ηρακλείου στην ένδοξη χώρα του Μέγα Αλέξανδρου τη μαγευτική Μακεδονία μας και τη μυθική Θράκη εναρμονισμένες με το θείο πασχάλιον πνεύμα των ημερών του Πάσχα.
Με το πνεύμα και το νόημα αυτό, οι εκδρομείς χάρηκαν την ένδοξη χώρα του Μέγα Αλέξανδρου και τη μυθική Θράκη με τις “δαντελωτές” ακρογιαλές, τις καταπράσινες πεδιάδες και πλαγιές των λόφων, τα ελατοσκέπαστα βουνά, τις εύφορες κοιλάδες, τις απέραντες αμμουδιές με τους απάνεμους κόλπους, τα μεγάλα και μυθικά ποτάμια, μα και τις πανέμορφες Πολιτείες της, τα παραδοσιακά γραφικά ψαρολίμανα να τα “χαϊδεύει” το δροσερό μελτεμάκι του Αιγαίου, βάλσαμο δροσιάς και νιότης στην σκληρή ζωή τους.
Τι να πρωτογράψει κανείς για την πανέμορφη αυτή περιοχή της πατρίδας μας.
Αυτός ο τόπος είναι ένας ολόκληρος κόσμος, ένας κόσμος που “στεφανώνεται” με πανένδοξη ιστορία, παλιά και νέα, με παράδοση, μύθο, μαγεία, φως, θυσία και πολιτισμό. Αξεπέραστες σε ομορφιά, παράδοση, μύθο, ιστορία, δόξα, και θαυμασμό. Αξεπέραστες αρχαίες και νέες Πολιτείες, κάστρα φρούρια και αγιασμένα Μοναστήρια στο διάβα των αιώνων.
Ενα τεράστιο τελικό σίγμα 1300 και πλέον χιλιομέτρων ήταν η όλη διαδρομή μας, από τον Πειραιά μέχρι τις Καστανιές του Εβρου, τελευταίο σταθμό του οδοιπορικού μας, όπου και το συνοριακό φυλάκιο του στρατού μας με την Τουρκία.
Ετσι, αφήνοντας πίσω μας το κλεινό Άστυ της Παλλάδας Αθηνάς, αρχίσαμε να “ροκανίζουμε” σιγά - σιγά τα χιλιόμετρα της διαδρομής μας. Η πανέμορφη Κηφισιά που έγινε θέμα συγγραφής του περίφημου έργου του Ρωμαίου συγγραφέα Άουλο Γάλλιο με τον τίτλο: “Αττικές νύχτες”, εμπνευσμένο από το “άρωμα” και τη μαγεία της περιοχής. Στο χώρο αυτό διέμεναν από τα πανάρχαια χρόνια, όπως και τώρα, οι έχοντες και κατέχοντες όχι μόνο του πλούτου αλλά και της πολιτικής. Εδώ οι τάφοι της οικογένειας του Ηρώδου του Αττικού αλλά και του ίδιου.
Το Ψυχικό , μια πανέμορφη περιοχή που η παράδοση θέλει το όνομά του στην “ανάσα”, την “αναψυχή” που πήρε για μια στιγή ο Μαραθωνοδρόμος Φειδιππίδης πριν φέρει στους Αθηναίους το χαρμόσυνο μήνυμα του “Νενικήκαμεν” και εξέπνευσεν.
Η Εκάλη “πνιγμένη” μέσα στο πράσινο του πεύκου και του έλατου, θυμίζει την ταπεινή κοπέλα που φιλοξένησε τον Θησέα βαδίζοντας στον Μαραθώνα, για να σκοτώσει τον φοβερό Μαραθώνιο Ταύρο.
Ελικώνας και ο Κιθαιρώνας, τα μυθικά αδέλφια που οι Θεοί τα έκαναν βουνά γιατί ο κακός Κιθαιρώνας σκότωσε από φθόνο και ζήλεια τον καλό Ελικώνα και στις πλαγιές και τα σπήλαια τους αντίστοιχα κατοικούσαν οι Μούσες και Ερινίες.
Στο 55ο χιλιόμετρο φτάνουμε στο νομό της Βοιωτίας, με άφθονα μυθολογικά και ιστορικά μέρη. Βουνά κατάφυτα από δάση και πεδιάδες πλούσιες και καρπερές. Η καταπράσινη πεδιάδα της Κωπαΐδας, η μεγαλύτερη άλλοτε λίμνη της Ελλάδας αποξηρανθείσα το 1923-1931 που έδωσε 25 χιλ. στρεμ. καλλιεργήσιμη γη στους κατοίκους της περιοχής, από τις ευφορότερες της Ελλάδας στην πορεία μας.
Πρώτη προσπάθεια αποξήρανσης έγινε την αρχαιότητα από τους αρχαίους Μινύες κατοίκους του Ορχομενού οι οποίοι και έγιναν πάμπλουτοι από τα πλούσια προϊόντα της. Τους φθόνησαν όμως οι Θηβαίοι και κατάστρεψαν τα αποχετευτικά έργα με αποτέλεσμα να γίνει και πάλι λίμνη.
Επί της εποχής του Μ. Αλέξανδρου, έγινε νέα προσπάθεια να καθαριστούν οι καταβόθρες αλλά απέτυχε. Νέες προσπάθειες έγιναν μετά την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Το 1844, το 1886, το 1897.
Σήμερα υπάρχει διώρυγα μήκους 34 χλμ. η οποία φέρνει τα νερά στη λίμνη Υλίκη. Το μήκος των αποστραγγιστικών διωρύγων φτάνουν τα 1000 χιλιόμετρα.
Η λίμνη Υλίκη ή Άρμα, δεξιά μας, που τροφοδοτεί με νερό τη λίμνη του Μαραθώνα από την οποία υδρεύεται η Αθήνα. Η λίμνη δεν έχει ψάρια. Η Παραλίμνη επικοινωνεί υπόγεια με τον Ευβοϊκό Κόλπο.
Η Θήβα, η Λιβαδιά, τα Λεύκτρα, οι Πλαταιές, η Χαιρώνεια, η Αράχοβα, οι Θεσπιές, το Δίστομο, η Μονή Οσίου Λουκά, χοροπηδούν στο ιστορικό γίγνεσθαι της περιοχής αυτής, της Βοιωτίας.
Η Θήβα που στους ηρωικούς χρόνους υπήρξε σκηνή αμέτρητων δραματικών μύθων οι περιπέτειες των οποίων ενέπνευσαν τους διασημότερους αρχαίους τραγωδούς (Αισχύλος, Σοφοκλής) μα και πατρίδα διασήμων ανδρών Πελοπίδα, Επαμεινώνδα, Πίνδαρου και μυθικών βασιλέων, Κάδμου, Λάιου, Οιδίποδα.
Τα Λεύκτρα στη μάχη του 371 π.Χ. που οι Θηβαίοι νίκησαν τους Σπαρτιάτες με τους στρατηγούς Πελοπίδα, Επαμεινώνδα και για 10 χρόνια είχαν την ηγεμονία της Ελλάδας.
Πλαταιές. Τόπος της περήφανης νίκης των Ελλήνων εναντίον του Μαρδόνιου το 479 π.Χ. που απάλλαξε για πάντα την Ελλάδα από τον περσικό κίνδυνο.
Χαιρώνεια. Μάχη και νίκη του Φιλίππου του Β’ της Μακεδονίας το 338 π.Χ. εναντίον των υπολοίπων Ελλήνων στην προσπάθειά του να ενώσει όλους τους Ελληνες σ’ ένα κράτος και να εκστρατεύσει εναντίον των Περσών, πράγμα που πραγματοποίησε ο γιος του Αλέξανδρος αργότερα.
Αράχοβα: Περήφανη νίκη του στρατάρχη της Ρούμελης Καραϊσκάκη εναντίον του Μουσταφάμπεη το 1826 διαλύοντας την με 2000χιλμ. στρατιά του.
Λιβαδειά: Ξακουστή για το περίφημο Μαντείο της Λήθης και της Μνημοσύνης το Τροφώνειο στην αρχαιότητα, μα και πατρίδα του Τουρκομάχου Λάμπρου Κατσώνη.
Θεσπιές. Πατρίδα της περίφημης και διάσημης εταίρας Φρύνης η οποία έγινε το σύμβολο έμπνευσης διασήμων γλυπτών της αρχαιότητας για να δημιουργήσουν τα καλλιτεχνήματα της Αναδυόμενης Αφροδίτης, ο Πραξιτέλης και της Κνιδίας Αφροδίτης ο Απελλής. Εγινε τόσο πλούσια που προσεφέρθη να ανοικοδομήσει την πόλη των Θηβών, την οποία κατέστρεψε ο Αλέξανδρος, εάν ανεγράφετο το όνομά της σε μαρμάρινη πλάκα. Πράγμα που οι Θηβαίοι της αρνήθηκαν.
Λέγεται ότι ουδείς μπορούσε να αντισταθεί στα θέλγητρά της. Νικήθηκε όμως μόνο από τον φιλόσοφο Ξενοκράτη, λέγουσα: “Στοιχημάτισα να νικήσω άνθρωπο, όχι άγαλμα”. Πατρίδα των 700 Θεσπιέων που πολέμησαν και έπεσαν με τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, το 480 π.Χ.
Μονή Οσίου Λουκά του 11ου μ.Χ. αιώνα. Μνημείο του Β’ χρυσού αιώνα της Βυζαντινής Τέχνης με ολόχρυσα πολύχρωμα ψηφιδωτά και τοιχογραφίες.
Ιδρύθηκε από τον Όσιο Λουκά Στειριώτη που προέβλεψε την απελευθέρωση της Κρήτης από τους Σαρακηνούς το 961 μ.Χ. από τον Οίκο των Ρωμανών αυτοκρατόρων. Η Φθιώτιδα με βουνά δοξασμένα και τραγουδισμένα από κλέφτες και αρματωλούς, μα και από γλαφυρές φλογέρες, με πλούσια χλοερά λιβάδια, γραφικές στάνες και φιλόξενα χειμαδιά, μέσα σε σκιερά δάση και γάργαρες πηγές, ποτάμια δοξασμένα σαν τον Σπερχειό και τον Γοργοπόταμο, γέφυρες δόξας και θυσίας σαν την Αλαμάνα. Στενά πανανθρώπινης θυσίας και προσφοράς στο βωμό της Ελευθερίας σαν τις Θερμοπύλες, μα και κοσμοπολίτικα κέντρα παγκοσμίου φήμης, σαν τα ιαματικά λουτρά των Καμένων Βούρλων με την περίφημη πηγή της Αφροδίτης που δίνει δέρμα βελούδινο και απαλό, είναι η ταυτότητα της περιοχής αυτής που σφραγίζεται με την πόλη της Λαμίας, το Ζητούνι της Τουρκοκρατίας , με την περίφημη πλατεία του λαού με τα κρύα και γάργαρα νερά του Γοργοπόταμου και τον τάφο του μαρτυρικού Διάκου, τους περίφημους κουραμπιέδες και το κοκορέτσι.
Ωριαία στάση στο Κέντρο - Μοτέλ - Λεβέντη για πρωινό καφέ και ανάπαυση και συνεχίζουμε την πορεία μας αφήνοντας στην διαδρομή μας την Αρκίτσα, πορθμείο για την Εύβοια, την Αταλάντη αρχαία πόλη του 431 π.Χ. αποικία των Αθηναίων με τις περίφημες σήμερα επιτραπέζιες ελιές, τους Λιβανάντες πατρίδα του Οδυσσέα Ανδρούτσου, την Αρχαία Ελάτεια, το Κυπαρίσσι πατρίδα του Αίαντα κατά τον Όμηρο.
Τα Καμμένα Βούρλα με τις περίφημες ιαματικές πηγές, παραθαλάσσιο παγκοσμίου φήμης κοσμοπολίτικο κέντρο με 4 ιαματικές πηγές και 100 λουτήρες. Τον Αγ. Κωνσταντίνο και τέλος τις Θερμοπύλες με τις ιαματικές πηγές που λέγεται ότι τις κατασκεύασε ο Ήφαιστος κατά παραγγελία της Θεάς Αθηνάς για να ξεκουράζεται ύστερα από κάθε άθλο του ο ημίθεος Ηρακλής.
Μικρή στάση για να τιμήσουμε το χώρο αυτό που έπεσε πολεμώντας ο Λεωνίδας με τους 300 του στις 4 Ιουλίου το 480 π.Χ. μαχόμενος κατά τον Ηρόδοτο με την στρατιά του 1.700.000 ανδρών του υπερφίαλου Πέρσου μονάρχου Ξέρξη. Το άγαλμα του Λεωνίδα έχει ύψος 7,30 μέτρα και το μήκος της βάσης 23 μέτρα.
Λίγες εκατοντάδες μέτρα και αφήνουμε δεξιά μας το ιστορικό γεφύρι της Αλαμάνας με τον ανδριάντα του Αθανασίου Διάκου που πολεμώντας τις ορδές του Ομέρ Βρυώνη στις 23 Απριλίου του 1821, αφού σκοτώθηκαν οι λιγοστοί σύντροφοί του πιάστηκε ζωντανός, αφού έσπασε το σπαθί του, μεταφέρθηκε στο Ζητούνι - Λαμία και αφού δεν δέχθηκε να αλλάξει την πίστη του και τον Ελληνισμό του λέγοντας: “Εγώ γραικός γεννήθηκα γραικός θε να πεθάνω”, σουβλίστηκε ζωντανός, χωρίς να δακρύσει λέγοντας μόνο ένα μικρό παράπονο: “Για ιδές καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει τώρα που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γη χορτάρι”, εννοώντας την άνθιση της Λευτεριάς του Εθνους που ερχόταν.
Στην ίδια θέση που πολέμησε ο Διάκος, το 995 μ.Χ. ο Στρατηγός του Νικ. Φωκά Νικηφόρος Ουρανός κατατρόπωσε τους Βουλγάρους, μια χειμωνιάτικη νύχτα που ο Σπερχειός είχε φουσκώσει τα νερά του.
Το μήκος του ποταμού φτάνει τα 82 χιλιόμετρα και στις όχθες του κατοικούσαν οι αρχαίοι Αινιάνες. Ολη αυτή η περιοχή κατά τον Ομηρο ήταν το κράτος των Μυρμιδόνων ή Αχαιών, όπως τους ονομάζει με αρχηγό τους τον Αχιλλέα.
Δεξιά στο βάθος κοντά στην παραλία ο δορυφορικός σταθμός της Ελλάδας.
Ολη αυτή την περιοχή την αγκαλιάζουν σαν μυθικοί γίγαντες τα βουνά Βαρδούσια, Βελούχι, Οίτη, Καλλίδρομον και Ορθρυς.
Μόνο το 1/5 περίπου του εδάφους είναι πεδινό. Το τοπίο σιγά - σιγά αλλάζει.
Λόφοι ταπεινοί και πλαγιές “φτωχοντυμένες” με θάμνους παίρνουν τη θέση του περήφανου βουνού. Η ματιά μας σιγά - σιγά διανεμίζεται στην απέραντη θεσσαλική πεδιάδα. Η τραχύτητα της ρουμελιώτικης γης δίνει τώρα τη θέση της στο πλατύστηθο θεσσαλικό τοπίο.
Ο πολύβουος και τραχύς Γοργοπόταμος που έγινε το σύμβολο της Ενωμένης Εθνικής Αντίστασης με την ανατίναξη της γέφυρας του τον Νοέμβριο του 1942 ανακόπτοντας τον εφοδιασμό των Γερμανικών και Ιταλικών στρατιών του Ρόμελ στην Αφρική, παραχωρεί τη θέση του στο νωχελικό και αργόσυρτο Πηνειό.
Η θεσσαλική γη που η έκτασή της φτάνει τα 13.984 τ.χ. και τους 700 χιλιάδες κατοίκους ήταν πριν από χιλιάδες χρόνια όπως παραδέχεται η Γεωλογία, μια τεράστια λίμνη νερού από τα νερά των γύρω βουνών που είτε από κάποιο φοβερό σεισμό, είτε από διάβρωση του εδάφους, τα νερά άνοιξαν δίοδο στην κοιλάδα των Τεμπών και ξεχύθηκαν στο Αιγαίον Πέλαγος.
Απομεινάρια της οι λίμνες και τα ποτάμια και οι κυκλώπειου μεγέθους βράχοι των Μετεώρων, από τα ωραιότερα φυσικά δημιουργήματα του κόσμου.
Η μυθολογία μας λέει ότι οι μόνοι άνθρωποι που σώθηκαν μετά τον κατακλυσμό εδώ ήταν ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα, που ρίχνοντας πίσω τους πέτρες ενώ προχωρούσαν δημιουργούσαν ο μεν Δευκαλίων άνδρες η δε Πύρρα γυναίκες.
Τον 10ο π.Χ. αιώνα ήρθαν οι Θετταλοί που έδωσαν και το όνομα στην περιοχή. Το 1420 ήρθαν οι Τούρκοι και το 1881 απεχώρησαν. Στην περιοχή της Θεσσαλίας γεννήθηκε ο Εθνομάρτυρας και κήρυκας της ελευθερίας Ρήγας Φερραίος ή Βελεστινλής, ο Ιάσονας ο αρχηγός των Αργοναυτών, ο Γεώργιος Ολύμπιος, ο Ανθιμος Γαζής, ο Φαρμακίδης και άλλοι. Στη Θεσσαλία βρίσκεται το Πήλιο το γραφικό και πανέμορφο αυτό βουνό της Ελλάδας κατάφυτο από λογής λογής οπωροφόρα δέντρα, λουλούδια, πεύκα και έλατα μα και πανέμορφα γραφικά χωριά που δροσίζονται με γάργαρες δροσερές πηγές νερού. Η μυθολογία μας λέει ότι εκεί κατοικούσαν οι Κένταυροι που τρέφονταν με κρέας λιονταριών, μα και ο περίφημος Κένταυρος Χείρων σοφός δάσκαλος μυθικών ηρώων, Ιάσωνα - Αχιλλέα μα και μεγάλος ιατρός που θεράπευε όλες τις αρρώστιες με βότανα του πανέμορφου βουνού.
Στην κορυφή του εξάλλου έγιναν οι γάμοι των γονέων του Αχιλλέα, Θέτιδας και Πηλέα. Η μυθολογία ακόμη μας λέει ότι τον καιρό των γιγαντομαχιών, οι γίγαντες προσπάθησαν να το ξεσηκώσουν και να το τοποθετήσουν πάνω στον Κίσαβο για να φτάσουν στον Ολυμπο και να εκθρονίσουν τους 12 Θεούς του Ολύμπου.
Περίφημα εξάλλου ήταν και είναι τα μεταξωτά του, οι ελιές και τα μήλα του. Στην περιοχή αυτή εξάλλου θα βρούμε τα παγκοσμίου φήμης προϊστορικά χωριά Σέσκλο και Διμήνι.
Η γραφική κοιλότητα των Τεμπών με τα πανύψηλα και αιωνόβια πλατάνια να δροσίζονται στα πλούσια νερά του Πηνειού και ν’ αγιάζονται από τη χάρη και το αγίασμα της μικρής και γραφικής εκκλησίας της Αγ. Παρασκευής με τη κρεμαστή γέφυρα στη θέση που άλλοτε υπήρχε το ιερό του Θεού Απόλλωνα, που το αγκάλιαζαν οι ιερές δάφνες του, που στεφάνωναν τους νικητές των Πυθίων Αγώνων στο Μαντείο των Δελφών, και που οι Θεοί κατέβαιναν από τον Ολυμπο να δροσιστούν, είναι από τα μέρη που κανείς δεν θα περάσει χωρίς να σταματήσει και να επισκεφθεί. Τα οκτώ χιλιόμετρα περίπου φτάνει το μήκος της γραφικής και δροσερής αυτής κοιλάδας και 50 περίπου μέτρα το πλάτος της, το δε ύψος των κοφτών βράχων τα 500 μέτρα.
Ο μυθικός Ολυμπος με τα 2917 μέτρα ύψος του, το πιο φημισμένο και δοξασμένο βουνό της πατρίδας μας που η ασύγκριτη Ελληνική Μυθολογία τοποθέτησε στην κορυφή του την κατοικία των Θεών, και τα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς ήταν το καταφύγιο αρματωλών και κλεφτών και που συμβόλιζε τη δύναμη και το μεγαλείο του λαού μας υψώνεται περήφανος, αγέρωχος, γιγάντιος, πάνω από τη γραφική κοιλάδα. Ο λαός μας τον τραγούδησε απλά, μα ζωντανά... “Εγώ είμαι ο γέρο Ολυμπος στον κόσμο ξακουσμένος, π’ έχω σαράντα δύο κορφές και εξήντα δύο βρυσούλες. Κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε κλαρί και κλέφτης. Κι όταν παίρνει η Ανοιξη κι ανθίζουν τα κλαράκια, γεμίζουν οι κορφές κλεφτιά και τα λαγκάδια σκλάβους...
Σε τρεις ζώνες χωρίζεται η βλάστηση του ιερού βουνού. Μέχρι τα 800 μέτρα είναι η πρώτη ζώνη των πλατύφυλλων και οπωροφόρων δέντρων (πλατάνια, πουρνάρια, κουμαριές, δρυς). Η δεύτερη ζώνη στα 1800 μέτρα, με δάση από πεύκα οξυές, έλατα και η τρίτη η Αλπική, με νανώδη και ποώδη βλάστηση, αλλά και τελείως γυμνή. Η ανάβαση για την κορυφή του Ολύμπου τον Μύτικα ή Πάνθεον, γίνεται από δύο προσβάσεις, από την Ελασσώνα και τον Λιτόχωρο.
Πρώτος ο οποίος αποπειράθηκε να ανεβεί στην κορυφή του Ολύμπου ήταν ο Σουλτάνος Μεχμέτ ο Δ’ μανιώδης κυνηγός, ο οποίος όμως δεν τα κατάφερε.
Το 1780 δοκίμασε ν’ ανέβει ο Γάλλος αξιωματικός του Ναυτικού Σονινί αλλά σταμάτησε στη Μονή του Αγ. Διονυσίου.
Το 1806 ο Αγγλος περιηγητής Λικ, αλλά και αυτός χωρίς αποτέλεσμα.
Τέλος, το 1913 οι Ελβετοί Μποβί και και Μπουασονά, με οδηγό τον Ελληνα κυνηγό από το Λιτόχωρο Καράκαλο, κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή του Ολύμπου τον Μύτικα από τον δρόμο του Λιτόχωρου.
Εκτοτε ξαναβγήκαν στα 1919 και 1927. Το όνομα του Ολύμπου προέρχεται από τη ρίζα λαμπ (δηλαδή λάμπω) και το όλος, δηλαδή λάμπω ολόκληρος ή είμαι ολόλαμπρος. Οι αρχαίοι τον έλεγαν Αιγλήεντα δηλαδή λαμπρόν.
Σε αντίθεση του περήφανου Ολύμπου βρίσκεται ο Κονιαροπάτητος Κίσαβος, το σύμβολο των προσκυνημένων ραγιάδων στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Ο Πηνειός ποταμός ο οποίος διαρρέει την κοιλάδα των Τεμπών φτάνει το μήκος των 217 χιλιομέτρων , ο δε παραπόταμος του Ενιπέας το μήκος των 110 χιλιομέτρων στις όχθες του οποίου έγινε η περίφημη μάχη των Φαρσάλων, μεταξύ του Καίσαρα και του Πομπηίου Ρωμαίων στρατηγών και αυτοκρατόρων το 50 π.Χ. με νίκη του δεύτερου, αλλά και Ελλήνων και Τούρκων, φονική μάχη στα 1897.
Μικρή ωριαία στάση στην κοιλάδα των Τεμπών σε ωραία εστιατόρια για φαγητό, και προσκύνημα στη θαυματουργή εκκλησούλα της Αγ. Παρασκευής θαυμάζοντας συγχρόνως και τη γραφικότητα του δροσερού τοπίου και αναχωρούμε για Θεσσαλονίκη όπου και θα διανυκτερεύσουμε.
Η διαδρομή μας τώρα στη σκιά του Ολύμπου και των Πιερίων βουνών στην περιοχή των αρχαίων Πιέρων και Πιερίδων Μουσών που τις είχαν να κατοικούν οι πρόγονοί μας, στα δυσπρόσιτα και δασώση βουνά των Πιερίων.
Στη μέση του πλούσιου παραλιακού κάμπου, του κατάφυτου από μηλιές, αχλαδιές και ακτινίδια, βρίσκεται η όμορφη πόλη της Αικατερίνης, κτισμένη πριν 300 χρόνια από ευσεβείς Χριστιανούς του Θεοβάδιστου Ορους του Σινά, που τις έδωσαν και το όνομα της θαυματουργού Πολιούχου του όρους Αγ. Αικατερίνης.
Συνεχίζεται
* Ο Μανόλης Σαβοϊδάκης είναι συνταξιούχος δάσκαλος

