Και εγένετο διάγγελμα εν τω μέσω της νυκτός.
Όχι πως πιαστήκαμε στον ύπνο, ως άλλες μωρές παρθένες.
Μάλλον οι έξω ξαφνιάστηκαν περισσότερο από εμάς τους έσω.
Εμείς, όσο να πεις, μετά από πέντε μήνες επαφών, δηλώσεων και άσκοπων ταξιδιών το καταλάβαμε πως εκεί πήγαινε το πράγμα.
Ήταν φανερό άλλωστε, από την στάση του πρωθυπουργού και των διαπραγματευτών απέναντι στους δανειστές ότι πήγαιναν με άνεση και τσαμπουκά στις διαπραγματεύσεις γιατί επί της ουσίας δεν προβληματίζονταν για το αποτέλεσμα.
Υπήρχε πάντα η πολιτική ασφάλεια του δημοψηφίσματος, το αποκούμπι, όπως το αποκάλεσε κι ο αγωνιστής πρωθυπουργός μας. Ένα δημοψήφισμα το 2011 ήταν για τη χώρα συνώνυμο της χρεοκοπίας και ο πρωθυπουργός που τόλμησε να το προτείνει χαρακτηρίστηκε τρελός, ανίκανος και διάφορα άλλα επίθετα ενώ το 2015 το Δημοψήφισμα είναι η απόλυτη έκφραση της Δημοκρατίας και μεταξύ των άλλων επαίνων που δέχεται ο σημερινός Πρωθυπουργός συγκαταλέγεται και εκείνος που αφορά τα «προσόντα» του «από δω μέχρι την Συγκαπούρη», όπως μας πληροφορεί ο σύζυγος της Προέδρου της Βουλής! Ουάου!
Η αλήθεια όμως είναι ότι στο δημοψήφισμα αυτό σύρεται ένας ολόκληρος Λαός, μετά από πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας και θυσιών, εξαιτίας της ευθιξίας του κου Τσίπρα, ο οποίος τώρα που οι δανειστές δεν χορεύουν στους ζουρνάδες και τις λύρες του και δεν σκιάχτηκαν από την απειλή του Grexit, μιλάει για αμφισβήτηση του πολιτικού βάρους της κυβέρνησής του και προσπάθεια υπονόμευσής του από τους κακούς δανειστές που τον υποχρεώνουν να λάβει μέτρα για να φανεί αφερέγγυος στους ψηφοφόρους του, στους οποίους έταξε προεκλογικά λαγούς με πετραχήλια παρά το ότι γνώριζε ότι ήταν αδύνατον να υλοποιήσει τις δεσμεύσεις του.. Εμπρός λοιπόν, για την τιμή του πρωθυπουργού μας!
Που δεν είναι και παντός καιρού ο άνθρωπος μας είπε, το φόρτε του είναι η ρήξη. Στην διαπραγμάτευση δεν το ʽχει και θα φύγει αν το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος είναι ΝΑΙ.
Αφού πρώτα τιμωρήσει όσους ψηφίσουν ΝΑΙ, διότι η πρόταση της 25ης Ιουνίου, επί της οποίας καλούμαστε να αποφασίσουμε, έχει ήδη βελτιωθεί από τους δανειστές με μεταγενέστερη πρόταση στις 26 Ιουνίου. Αν όμως εμείς ψηφίσουμε ΝΑΙ, θα τιμωρηθούμε γιʼ αυτό αφού θα υποχρεωθούμε να υποστούμε τα δυσμενέστερα μέτρα!!
Αν μη τι άλλο, μετά από πέντε μήνες καλοστημένου σχεδίου και ενός θιάσου που πηγαινοερχόταν χαλαρά στις διαπραγματεύσεις, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ας έχουν τουλάχιστον την ειλικρίνεια και την αξιοπρέπεια (μια και όλο για αξιοπρέπεια γίνεται λόγος) να μας πουν, μετά το δημοψήφισμα τι;
Τα αξιοπρεπέστατα στελέχη του μας κατευθύνουν ανοιχτά και με χαμόγελο προς το ΟΧΙ αποφεύγοντας εντέχνως να μιλήσουν για την επόμενη μέρα. Για το ΝΑΙ βέβαια είναι λαλίστατοι.
Αλλά το ΝΑΙ είναι ξεκάθαρο. Εγκρίνεται η πρόταση των θεσμών; Ναι. Ηλίου φαεινότερον. Συνεχίζουμε με νέο πρόγραμμα, όποιο και να ναι αυτό, με τη λιτότητά μας, τους φόρους μας, τον ΕΝΦΙΑ μας, τον ΦΠΑ μας, τον ΦΑΠ μας και τις φάπες μας.
Το όχι όμως πού μας πάει; Όλο μας λένε για μια άλλη πορεία. Για τον άλλο δρόμο, τον δρόμο της αξιοπρέπειας (πάλι αξιοπρέπεια) αλλά αποφεύγουν να μας πουν ποια είναι αυτή η πορεία. Πού καταλήγει ο νέος δρόμος;
Μήπως η αξιοπρέπεια περνάει από μεγαλύτερη λιτότητα, μεγαλύτερη φτώχεια; Στην απομόνωση; Γιατί το όχι μας πάει μάλλον εκτός Ευρώπης, έξω από την Ευρωζώνη, γιατί δεν γίνεται να λες «δεν συμφωνώ μαζί σας αλλά θα κάτσω εδω μέχρι να μου δώσετε μια συμφωνία που θα μου αρέσει». Δεν μπορεί να λες «δεν σας θέλω, δεν συμφωνώ μαζί σας, δεν συνεργάζομαι αλλά εδώ θα μʼ έχετε μέχρι να πάρω τα λεφτά με τη συμφωνία που θέλω εγώ».
Ε δεν γίνεται βρε αδελφέ. Αμα πεις όχι, τότε παίρνεις τον Βαρουφάκη σου και φεύγεις. Άλλο που δεν ήθελε κι αυτός, ο ζεν πρεμιέ του θεάτρου που λέγαμε. Φεύγεις. Και το φεύγεις σημαίνει μένεις μόνος. Απορρίπτεις την Ευρώπη και ό,τι σημαίνει αυτό για σένα. Συμμαχίες, προστασία, πολιτισμός, πρόοδος, ασφάλεια. Σημαίνει ελεύθερη μετακίνηση, σε κάθε κράτος-μέλος της μόνο με την ταυτότητά σου, χωρίς συνάλλαγμα, χωρίς βίζα, παίρνεις τα ευρώ σου και ξεκινάς χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εχεις τα ΕΣΠΑ σου, τα Κοινοτικά Προγράμματα σου, τα Ευρωπαϊκά πακέτα σου, τα laptop σου, τα κινητά σου τηλέφωνα, τα tablet σου τελευταίας τεχνολογίας, τα φάρμακά σου, την νοσηλεία σου σε όποια χώρα της Ευρώπης θέλεις, έχεις, έχεις, έχεις όλα όσα απολαμβάνεις τα τελευταία 40 χρόνια και που μέχρι τώρα τα θεωρούσες δεδομένα, γιατί μʼ αυτά μεγάλωσες και εξελίχθηκες, αυτά είναι δεδομένα.
Ο δρόμος όμως του ΟΧΙ πού καταλήγει; Στη Ρωσία πάντως ΟΧΙ, γιατί μας αγνόησε και μας έδιωξε. Ούτε στην Κίνα, γιατί κι αυτή ΟΧΙ μας είπε, απέφυγε την συναναστροφή μαζί μας και δήλωσε ότι επιθυμεί να παραμείνουμε στο ευρώ. Οπότε, κάπως έτσι εξανεμίζονται οι προσδοκίες ορισμένων και το «τί είχαμε τι χάσαμε, θα βρούμε άλλους συμμάχους».
Τέρμα οι σύμμαχοι-υπερδυνάμεις, θα μείνουμε Βαλκάνια. Με την Αλβανία, τα Σκόπια και το Κόσσοβο.
Όσα παλέψαμε εδώ και σαράντα χρόνια για να κερδίσουμε, θα τα πετάξουμε σε μια στιγμή. Και μετά; Τι σχέδιο έχει η κυβέρνηση; «Θα δούμε».
Μέχρι να δούμε εμείς όμως, μην δουν και οι γείτονες χώρες ότι είμαστε μόνοι και πεινασμένοι και μας φάει ο κακός ο λύκος. Διότι δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται.
Στην πραγματικότητα, το αποτέλεσμα αυτού του Δημοψηφίσματος δεν θα έχει αντίκτυπο μόνο στην τσέπη μας αλλά και στην οντότητά μας σαν χώρα.
Αλλο φτωχός με την προστασία και ασφάλεια της Ευρώπης και άλλο φτωχός, μόνος υπό την απειλή των Βαλκανίων.
Εύκολα τα μεγάλα λόγια του τύπου «τι να πεινάμε με ευρώ τι να πεινάμε με δραχμή» όμως οι γενιές των σημερινών εικοσάρηδων, τριαντάρηδων και σαραντάρηδων δεν έζησαν εκτός Ευρώπης.
Οι μεγαλύτεροι θυμούνται πως ήταν η Ελλάδα πριν μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αρκεί να δει κανείς τις ελληνικές ταινίες, και θα καταλάβει τι είδους ζωή έκαναν οι Έλληνες το ʽ60 και το ʽ70.
Με την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, της δόθηκε η ευκαιρία για πρόοδο και ευημερία και η ευκαιρία να συμβαδίσει με την ανάπτυξη της Ευρώπης, την οποία είχε στερηθεί εξαιτίας της Τουρκοκρατίας.
Ας μην χαθεί ξανά η δυνατότητα αυτή από το πείσμα και την ξεροκεφαλιά κάποιων οπισθοδρομικών που μας προτιμούν απομονωμένους.
Η κα Δούρου, λίγο πριν τα γνωστά χαστούκια στην Λιάνα Κανελλη φώναζε στον Κασιδιάρη «Θα στείλετε την χωρα 500 χρόνια πίσω». Εδώ γελάμε γιατί τώρα ΣΥΡΙΖΑ και ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ πανε μαζι χέρι χέρι την χώρα πίσω. Ίσως όχι πεντακόσια χρόνια αλλά πενήντα χρόνια σίγουρα. Τζάμπα έφαγε τα χαστούκια η Κανέλλη…
Σύμφωνοι, τα μέτρα που έχουν επιβληθεί δυσβάσταχτα, όπως θα είναι και αυτά που θα επιβληθούν.
Όμως, τα παιδιά μας όταν ξενιτεύονται για μια καλύτερη ζωή πάνε στη Γερμανία, στην Αγγλία, στην Σουηδία. Δεν πάνε ούτε στην Τουρκία, ούτε στην Αλβανία, ούτε στη Ρουμανία, ούτε καν στη Ρωσία. Πάνε εκεί που είναι η πρόοδος και η ασφάλεια. Εκεί που θα ζήσουν την ζωή του 21ου αιώνα και όχι στον Μεσαίωνα.
Ο νέος Μεσαίωνας δεν αρμόζει στη χώρα μας και τον λαό. Δεν υπάρχει δίλημμα στο δημοψήφισμα.
Ο μόνος δρόμος είναι το Ναι στην ελπίδα (όχι αυτήν που έταξε ο κος Τσίπρας), στην πρόοδο, στην ασφάλεια και στο μέλλον της χώρας μας μεταξύ των χωρών που βαδίζουν το δρόμο του 21ου αιώνα.
Η δραχμή τέλειωσε για την Ελλάδα, η επαναφορά ενός νεκρού νομίσματος μόνο δεινά θα φέρει.
Σε εποχές οικονομικής κρίσης δεν χάνουν οι πλούσιοι και ειδικά σε αυτήν δεν θα είναι αυτοί οι χαμένοι.
Εκείνοι έχουν ήδη προνοήσει να στείλουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, σε ευρώ. Και έτσι θα γίνουν ακόμα πιο πλούσιοι όταν έρθει η υποτιμημένη δραχμή. Οι φτωχοί όμως σίγουρα θα γίνουν φτωχότεροι γιατί εκτός Ευρώπης ούτε οι φόροι ούτε η ανεργία θα μειωθούν. Αντίθετα την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων θα αποτελούν οι άνεργοι και οι φτωχοί.
Τις προηγούμενες κυβερνήσεις τις καταδικάσαμε στο πυρ το εξώτερον διότι απέτυχαν να μας κάνουν όλους πλούσιους.
Την τωρινή που πυρετωδώς εργάζεται για να γίνουμε όλοι φτωχοί, πρέπει να την επιβραβεύσουμε;
* Η Ελένη Παπαδοπούλου-Αστρινάκη είναι ιατρός Αναισθησιολόγος-Εντατικολόγος, Δ/ντρια Εντατικής Μονάδος Βενιζελείου ΓΝΗ
