Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες δυστυχώς αποτελούν πλέον μέρος του κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού «Ελληνικού Παραλόγου», οδηγούν τη χώρα μας σε μια προδιαγεγραμμένη έξοδο από το ευρώ, την Ευρωζώνη και τελικά και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Συνεπώς κανένας πολίτης δεν δικαιούται να παραμείνει σιωπηλός και ουδέτερος στην επερχόμενη καταστροφή που πάει να πραγματωθεί με το επερχόμενο αβέβαιης νομιμότητας και αμφιβόλου σκοπιμότητας δημοψήφισμα. Και τούτο διότι:
Κανένας λογικός άνθρωπος, πολύ περισσότερο οικονομολόγος ή πρωθυπουργός, δεν θα προέβαινε σε αναγγελία δημοψηφίσματος πριν εξασφαλίσει, με οποιονδήποτε τρόπο, την εξακολούθηση της λειτουργίας των τραπεζών.
Αντίθετα ο κ. Τσίπρας, παρʼ ότι ήταν πλήρως ενημερωμένος για το τι θα επακολουθούσε και παρόλο που κλήθηκε από σύσσωμο τον διεθνή παράγοντα (Μέρκελ, Ολάντ, Γιούγκερ, Λιού κ.λπ.), προτίμησε να θυσιάσει τη χώρα του έναντι των ιδεοληψιών του κόμματός του.
Κανένας ηθικός άνθρωπος, πολύ περισσότερο πολιτικός ή πρωθυπουργός, δεν θα προκαλούσε ηθελημένα την καταρράκωση της χώρας του, για να χρησιμοποιήσει τα ράκη της, σαν διαπραγματευτικό χαρτί έναντι των πιστωτών. Είναι βαθιά, κοινωνικά και πολιτικά, ανήθικο αυτό που έκανε ο κ. Τσίπρας, αλλά και κωμικοτραγικό αφού θυμίζει έντονα αυτόν που σκότωσε τον πατέρα του, για να παρουσιαστεί την επόμενη ημέρα στο δικαστήριο και να ζητήσει την κατανόηση των δικαστών γιατί είναι πλέον ορφανός.
Ο κ. Τσίπρας όμως δεν δίστασε να κουρελιάσει τη χώρα του, για να την παρουσιάσει έπειτα κουρελιασμένη στο Συμβούλιο των Βρυξελλών επικαλούμενος δυό «επιχειρήματα»: Πρώτον, κύριοι δανειστές, δώστε μου μια καλύτερη συμφωνία, γιατί αλλιώς θα την αφήσω να πεθάνει! Ενδεχόμενο που είναι μεν αληθινό - αφού προς τα εκεί βαδίζουμε και μάλιστα γοργά- εκ των πραγμάτων όμως έχει μικρή διαπραγματευτική αξία σαν επιχείρημα, αφού είναι κάτι που οι καταστροφικές συνέπειές του επηρεάζουν απείρως περισσότερο εμάς τους Έλληνες από τους ευρωπαίους «αντιδίκους» μας (για τον ΣΥΡΙΖΑ βέβαια για έναν απολύτως (ακατ)ανόητο λόγο φαίνεται ότι ισχύει το αντίθετο).
Και δεύτερο επικαλούμενος το βιβλικό επιχείρημα «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», ότι δηλαδή «κύριοι δανειστές, εάν τελικά πεθάνουμε εμείς, θα σας πάρουμε μαζί μας στην κόλαση». Μόνο που και εκεί έπεσε έξω ο κ. Τσίπρας. Αποδείχτηκε τελικά ότι οι Ευρωπαίοι είναι πολύ σκληροί για να πεθάνουν (σκέψου ότι οι κουτόφραγκοι δώσανε στον Ντράγκι μόνο ένα ψωροτρισεκατομμυριάκι ευρώ για να απορροφήσει τους όποιους οικονομικούς κραδασμούς στην Ευρωζώνη), καθιστώντας έτσι και το κύριο διαπραγματευτικό χαρτί του ΣΥΡΙΖΑ άσφαιρο, απρόσφορο και εντελώς αναίμακτο για τους Ευρωπαίους, αφήνοντάς μας εν τέλει μόνους-καταμόναχους στον προθάλαμο της κόλασης.
Έτσι η πρόσφατη δήλωση πρωτοκλασάτου υπουργού, του κ. Στρατούλη αν δεν κάνω λάθος (σε ερώτηση δημοσιογράφου «τι θα κάνουμε τη Δευτέρα -29 Ιουνίου- κ. υπουργέ;»), ότι «Τη Δευτέρα θα καθόμαστε στους καναπέδες μας να παρακολουθούμε τα ομόλογα των ευρωπαίων να κατρακυλούν!» διαψεύστηκε παταγωδώς (όπως άλλωστε και όλα όσα έχει επαγγελθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα), επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα το οριστικό διαζύγιο του ΣΥΡΙΖΑ με την πραγματικότητα και τη λογική.
Διότι αυτά που τελικά κατρακύλησαν τη Δευτέρα δεν ήταν τα ομόλογα των Ευρωπαίων, αλλά το Ελληνικό τραπεζικό σύστημα, οι περιουσίες των Ελλήνων τις οποίες ο κ. Τσίπρας έπαιξε σε μια ζαριά (και οι χαρτοπαίκτες παίζουν σε μια ζαριά, αλλά τη δική τους περιουσία και όχι των άλλων), και η αξιοπρέπεια των Ελλήνων συνταξιούχων, που σέρνεται τα τελευταία εικοσιτετράωρα στις αέναες ουρές των ΑΤΜς. Εικόνες που είχαμε να δούμε από την Ρουμανία του 1989 και εσχάτως βλέπουμε στη Βενεζουέλα του 2015.
Τώρα λοιπόν που περιμένουμε ολομόναχοι στον προθάλαμο της κόλασης, θα κόψουμε μόνοι μας με τα ίδια μας τα χέρια το εισιτήριο για τα ενδότερα, όπως μας το ζητάει ο κ. Τσίπρας μαζί με τον κ. Καμένο και τη Χρυσή Αυγή, ή αντιστεκόμενοι στον παραλογισμό της αυτοχειρίας μας θα πούμε ένα μαζικό και βροντερό ΝΑΙ στο μέλλον των παιδιών μας;
* Ο Θανάσης Καραγιάννης είναι δικηγόρος Ηρακλείου
