«Έχετε κάποια διαδικασία που ακολουθείτε όταν γράφετε;»
Ένα βιβλίο γεννιέται μέσα μου, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθώ να ρουφήξω κάθε τι γύρω μου, να αφουγκραστώ αξίες ζωής. Κι ύστερα ο κόσμος ο πραγματικός ενώνεται με τη φαντασία, τις εμπειρίες, τις χαρές και τους πόνους της ζωής μου. Κάπως έτσι αρχίζει να δημιουργείται σιγά σιγά το μυθιστόρημά μου.
Πιστεύω πως όταν γράφεις ρουφάς τα θαύματα της ζωής, τα μετουσιώνεις και τα προσφέρεις με τη δική σου προσωπική σφραγίδα, με τη δική σου ανάσα ψυχής. Μου αρέσει να γράφω σε πρώτο πρόσωπο, για να μεταμορφώνομαι στον ίδιο τον ήρωα, για να «ζω» για λίγο τη ζωή του. Και τρελαίνομαι να «σκαλίζω» τη ζωή των ηρώων μου από τη στιγμή που γεννήθηκαν. Έτσι τους δικαιολογώ, έτσι τους καταλαβαίνω. Αναζητώ πάντα ένα στόχο. «Τι είναι η αγάπη;» σκέφτηκα, κάποια στιγμή. Κι αν δεν έχουμε αγαπήσει κι αν δε μας έχουν αγαπήσει ποτέ, πώς θα καταντήσει η ζωή μας; Κάπως έτσι γεννήθηκε το «Αγαπώ θα πει χάνομαι».
Υπάρχει άραγε αγάπη χωρίς αλήθεια; Κι είναι η αλήθεια τόσο σημαντική κι είναι η εποχή που ζούμε που τη χρειάζεται αφόρητα. Έτσι γεννήθηκε το «Κόκκινο Κοράλλι».
Κι ύστερα συνειδητοποίησα πως έχουμε απόλυτη ανάγκη την προσφορά των συνανθρώπων μας κι ένα αχνό χαμόγελό τους ακόμα. Έτσι γεννήθηκαν οι «Μικροί Άγγελοι», ένα μυθιστόρημα που παλεύει να ανακαλύψει το μυστικό της ευτυχίας. Γιατί πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι είναι μικροί άγγελοι.
Εμπνέομαι από το κάθε τι, όμως τα τελευταία χρόνια δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια και τα αυτιά σε αυτά που ζούμε. Ουρλιάζουν μέσα μου και γίνονται λέξεις, προτάσεις, μυθιστορήματα, προσπαθώ κι εγώ να ανακαλύψω, σε μια Ελλάδα που άλλοτε μας κανακεύει κι άλλοτε μας πληγώνει, αιτίες, λάθη, κρυμμένα μυστικά ευτυχίας.

