Όταν ασχολούμαι με την παιδική λογοτεχνία, ακούω τα παιδιά, μιλάω τη γλώσσα τους, απευθύνομαι στις ανάγκες τους. Κάθε βιβλίο γεννιέται μέσα από τις επιθυμίες και τα θέλω τους.

Ως συγγραφέας ενηλίκων, χρειάζομαι μια πρόταση, μια ιδέα, κάτι να με βοηθήσει να ξεκινήσω το ταξίδι.


«Το τελευταίο σας βιβλίο έχει “Άρωμα Βανίλιας”. Δώστε μας… μια γεύση για το τι πραγματεύεται κι από πού εμπνευστήκατε την ιστορία».

Το 2012 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός το βιβλίο μου, «Μικροί Άγγελοι». Ένα μυθιστόρημα για μια κοπέλα, με ψυχή αλλά και με μορφή αγγέλου που θυσίασε την ίδια της την ευτυχία για χάρη της φιλίας και για ένα αγόρι με ένα θεϊκό μουσικό ταλέντο. Για αρώματα και χρώματα, συναισθήματα και γεύσεις… Μαζί με τους «Μικρούς Αγγέλους», τη Σοκολάτα, τη Βανίλια, την Κανέλα, γεννήθηκε κι ένα μωρό, ένα κοριτσάκι, που μεγάλωσε ανάμεσά τους. Έτσι ακριβώς γεννήθηκε το «Άρωμα Βανίλιας».

Η ηρωίδα του, η Άρτεμη, είναι, όπως συνηθίζουν να λένε, ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας. Ένα συνηθισμένο κορίτσι. Οι γονείς της κι ο αδελφός της διαθέτουν άπλετο ταλέντο κι ομορφιά, ένα σωρό ψυχικά και σωματικά χαρίσματα, ενώ εκείνη νιώθει ασχημόπαπο, πιστεύει πως δεν αξίζει τίποτα, πως δεν μπορεί να τους συναγωνιστεί.

Γιατί προσπαθεί να καταλάβει τον εαυτό της. Και να τον αποδεχτεί. Είναι άραγε εύκολο να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να τον αγαπήσουμε; Μήπως τον ψάχνουμε μια ολόκληρη ζωή;

Το «Άρωμα Βανίλιας» είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Ένα ταξίδι στον εαυτό κάθε γυναίκας, που ερωτεύεται για να αποδείξει τη γυναικεία της ταυτότητα, που πληγώνει και πληγώνεται καθώς μεγαλώνει, που γεμίζει εμπειρίες και παλεύει να χτίσει την προσωπικότητά της, να καταλάβει τον εαυτό της και να τον αποδεχτεί.

Σύντροφός της αχώριστος, στα δύσκολα, αλλά και στα εύκολα μονοπάτια της ζωής της ηρωίδας του βιβλίου μου, μια μυρωδιά που την πλημμυρίζει συναισθήματα ασφάλειας, μια μυρωδιά που τη μαγεύει, το άρωμα της βανίλιας…

Παρέα με την Άρτεμη αναζητάει την ταυτότητά της και η Ελλάδα. Σε μια εποχή που χαίρεται, μπερδεύεται, αλλάζει, ανακουφίζεται, πληγώνεται, αποπροσανατολίζεται. Στην εποχή του προσδιορισμού της ευρωπαϊκής της ταυτότητας, στα χρόνια του Ευρώ.

Η Άρτεμη είναι το παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο. Λατρεύει έναν ποιητή. Τον αποκαλεί φίλο της. Η Άρτεμη λατρεύει τον Οδυσσέα Ελύτη. Τον ποιητή του Ήλιου του Ηλιάτορα και της αλμύρας του Αιγαίου. Του ποιητή των αισθήσεων. Συντροφιά του τη μεθάει ο χυμός του Ήλιου, δέχεται να γίνει σιγά σιγά η μικρή Πορτοκαλένια. Συντροφιά του αφήνεται σε ένα φιλί, γίνεται Γυναίκα…

«Πόσο εύκολο είναι να περνάς από βιβλία για παιδιά σε βιβλία για ενηλίκους;»

Είναι εύκολο, μοιάζει φυσική συνέχεια της συγγραφικής μου πορείας. Γράφω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το πρώτο μου βιβλίο για παιδιά κυκλοφόρησε όταν ήμουν είκοσι πέντε χρονών. Τα παιδιά είναι εκείνα που με έμαθαν να γράφω με το μελάνι της καρδιάς μου. Να γράφω με άπειρες ανατροπές, προσπαθώντας να καταλάβω απόλυτα τον ήρωα, αφού «γεννιέται» στις σελίδες κάθε μυθιστορήματος και μεγαλώνει παρέα με τους αναγνώστες μου. Σπούδασα παιδαγωγική και παιδική ψυχολογία κι οι σπουδές αυτές πιστεύω πως με έχουν βοηθήσει στην κατανόηση των ηρώων μου. Όμως δεν αρκούν μόνο οι σπουδές, αλλά η εμπειρία κι η επαφή μου με τα παιδιά. Τα παιδιά που αντικρίζω τόσο συχνά σε σχολεία και βιβλιοπωλεία και δεν σταματούν να χαμογελούν. Ρουφάω την ενέργειά τους, μιμούμαι την αισιοδοξία τους, την αθωότητα με την οποία αντικρίζουν τον κόσμο και τη μεταφέρω στα βιβλία των ενηλίκων. Χρειάζομαι την ενέργεια των παιδιών για να γράψω, χρειάζομαι το χαμόγελό τους, την αθωότητά τους. Το πολύτιμο μυστικό είναι να ξέρεις πως ακόμα και οι ενήλικες είναι «μεγάλα παιδιά», πως πρέπει κάποιος να τους θυμίσει την χαμένη, αλλά τόσο πολύτιμη αθωότητά τους, το ξεχασμένο τους χαμόγελο…

Κάθε ρόλος μου με ενθουσιάζει, παρόλο που χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση.

Όταν ασχολούμαι με την παιδική λογοτεχνία, ακούω τα παιδιά, μιλάω τη γλώσσα τους, απευθύνομαι στις ανάγκες τους. Κάθε βιβλίο γεννιέται μέσα από τις επιθυμίες και τα θέλω τους.

Ως συγγραφέας ενηλίκων, χρειάζομαι μια πρόταση, μια ιδέα, κάτι να με βοηθήσει να ξεκινήσω το ταξίδι. Παρέα με τους ήρωες βιώνω καταστάσεις, γίνομαι κομμάτι τους. Προσπαθώ να «μιλήσω» στις καρδιές των αναγνωστών, καταθέτω την ψυχή μου…