Ο γενικός διοικητής Κρήτης Τίτος Γεωργιάδης, που είχε κληθεί επειγόντως στην Αθήνα μετά το μεγάλο συλλαλητήριο του Ηρακλείου και τις νέες κινητοποιήσεις που προκλήθηκαν, συναντήθηκε την Τρίτη 31 Ιανουαρίου με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο ίδιος Βενιζέλος ζήτησε τη συνάντηση προκειμένου να ενημερωθεί για τα γεγονότα της Κρήτης και συνέστησε στον Γεωργιάδη να μη χρησιμοποιηθούν βίαια μέτρα κατά των συμπατριωτών τους, «οίτινες», όπως δηλώνει σύμφωνα με όσα έγραψαν την επομένη οι εφημερίδες «αξίζουν καλυτέρας τύχης και δια τους αγώνας των κατά των Τούρκων, και διότι τέκνα αυτής εκυβέρνησαν την Ελλάδα κατʼ επανάληψιν». Η παρέμβαση αυτή του Βενιζέλου προκαλεί πάντως αντιδράσεις, καθώς οι αντιβενιζελικές εφημερίδες την ερμηνεύουν ως στήριξη των κινητοποιήσεων και εξώθηση των Κρητών σε έκτροπα και προσπάθεια να επιστρέψει στο πολιτικό σκηνικό. Μάλιστα η εφημερίδα «Εσπερινή» της 1ης Φεβρουαρίου έγραψε ότι «οι πολιτικοί κύκλοι ετόνιζον, ότι η συστηματική ανάμιξις του κ. Βενιζέλου εις την διοίκησιν των κοινών, καθώς επίσης η εν παντί αίτησις της γνώμης του παρά της κυβερνήσεως, επιτρέπουν να πιστευθή, ότι αύτη δεν είναι παρά εσκεμμένη και χρησιμεύει προς εξυπηρέτησιν διαφόρων σκοτίων σκοπών του».
Αυτή η παρέμβαση του Βενιζέλου δεν ήταν η μοναδική κατά την περίοδο της αντιφορολογικής εξέγερσης. Λίγες ημέρες αργότερα, την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου, αναχωρώντας για το Παρίσι θα στείλει τηλεγράφημα στη βενιζελική εφημερίδα του Ηρακλείου «Ανόρθωσις» με την οποία θα καλέσει τον κρητικό λαό να σταματήσει τις κινητοποιήσεις, καθώς, όπως έγραφε, θίγεται το κύρος του κράτους και διακινδυνεύει η οικονομική ανόρθωση της χώρας από τις αντιδράσεις! Αυτή η δεύτερη παρέμβασή και η αλλαγή της στάσης του θα γίνει δεκτή με θετικό τρόπο από τη μερίδα του Τύπου που χαρακτηρίζει «αναρχικές» τις μεγάλες διαδηλώσεις των Κρητικών... Στο τηλεγράφημα, όπως δημοσιεύτηκε στην «Ανόρθωσι», αναφερόταν:
«Συγκροτηθέντα συλλαλητήρια εις νομόν Ηρακλείου αποτελούν βεβαίως εξάσκησιν συνταγματικού δικαιώματος αλλʼ είνε λυπηρόν ότι η εξάσκησις του δικαιώματος τούτου έγινε κατά τρόπον θίγοντα το κύρος του Κράτους. Η επανάληψις τοιούτων συλλαλητηρίων μετά την αποδοχήν ιδίως εκ μέρους Κυβερνήσεως των αιτημάτων θα ήτο αδικαιολόγητος. Διότι θα έθετεν εις κίνδυνον την δημοσίαν τάξιν και θα εξέθετε την Κρήτην ως διακινδυνεύουσαν το έργον της οικονομικής ανορθώσεως, η εξασφάλισις της οποίας αποτελεί αναγκαίαν προϋπόθεσιν πάσης βελτιώσεως καταστάσεως. Η πολιτική ωριμότητα των συμπατριωτών εγγυάται ότι δεν θα θελήσουν να αναλάβουν τοιαύτην ευθύνην.
Eλ. Βενιζέλος
Αργότερα, όταν πλέον το κίνημα διαμαρτυρίας θα εξαπλωθεί σʼ όλη τη χώρα, ο Βενιζέλος θα κατηγορηθεί ανοικτά από τις αντιβενιζελικές εφημερίδες ότι υποκινεί τις αντιδράσεις, με στόχο να πέσει η κυβέρνηση και να επιστρέψει στην πρωθυπουργία. Χαρακτηριστικό είναι το κεντρικό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Εμπρός» την Παρασκευή 22 Ιουνίου 1928, λίγες μέρες πριν πέσει η κυβέρνηση Ζαΐμη. «Τας ταραχάς και τας απεργίας τας προκαλεί ο κ. Βενιζέλος δια να δημιουργήση αναρχίαν και να καταλάβη την αρχήν ως νέος σωτήρ», ήταν ο κεντρικός τίτλος. Μάλιστα η εφημερίδα έκανε αναφορά σε σχετικά δημοσιεύματα της βρετανικής “Daily Herald” που έκανε λόγο για υποκίνηση των ταραχών στην Ελλάδα από τη Μόσχα, μέσω των Ελλήνων κομμουνιστών, και αξιοποίησή τους από τον Βενιζέλο. Και μεν το σενάριο της πτώσης της κυβέρνησης, κάτω από το βάρος των λαϊκών αντιδράσεων που ξεκίνησαν από την Κρήτη, και της διαδοχής της από τον Βενιζέλο θα επιβεβαιωθεί, καθώς ο Ζαΐμης θα αναγκαστεί να παραιτηθεί στις 4 Ιουλίου 1928 και να αναλάβει ο Βενιζέλος, που δεν ήταν καν βουλευτής τότε (στις 19 Αυγούστου κέρδισε και τις εκλογές, που έγιναν με πλειοψηφικό σύστημα). Όμως η υποκίνηση των κινητοποιήσεων δεν φαίνεται ότι μπορεί να επιβεβαιωθεί ιστορικά, με τα στοιχεία τουλάχιστο που υπάρχουν. Πολύ περισσότερο που η τετραετία της τελευταίας πρωθυπουργίας Βενιζέλου (1928-32) ήταν η πιο συντηρητική στην πολιτική του καριέρα. Φυσικά ούτε επιβεβαιώνεται κάποια μορφή «κρυφής συνεργασίας» με τους κομμουνιστές, τους οποίους άλλωστε ο Βενιζέλος κυνήγησε πλέον με νόμο, καθώς θεσμοθέτησε το ιδιώνυμο (νόμος 4229 του 1929) το οποίο μετέτρεψε σε ποινικό αδίκημα την υποστήριξη και διάδοση των κομμουνιστικών και αριστερών ιδεών. Το ιδιώνυμο μάλιστα ίσχυσε μέχρι το 1974, όταν έπεσε η χούντα.
