Την επομένη του μεγάλου συλλαλητηρίου του Ηρακλείου, 10 βουλευτές απʼ όλους τους νομούς της Κρήτης καταθέτουν επερώτηση στη Βουλή. Οι βουλευτές των κομμάτων του κέντρου και της δεξιάς, επερωτούν την κυβέρνηση:
-Γιατί δεν έλαβε μέτρα ώστε να γίνει πιο ήπια η είσπραξη των άμεσων φόρων στην Κρήτη, «αφού είνε γνωστόν ότι και, λόγω της γενικής οικονομικής καχεξίας, αλλά και διʼ ειδικούς λόγους ως π.χ. η καταστροφή των προϊόντων της νήσου κατά τα τρία τελευταία έτη, οι φορολογούμενοι Κρήτες αδυνατούν να καταβάλουν τα ζητούμενα ποσά».
-Γιατί εγκατέλειψε τα συγκοινωνιακά έργα του νησιού, που έχει έλλειψη περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή της χώρας.
-Γιατί δεν εισακούει τα δίκαια παράπονα των Κρητών που ζητούν φορολογική ισότητα ως προς τους εξαγωγικούς δασμούς της σταφίδας.
-Γιατί δεν έθεσε σε εφαρμογή τον αγροτικό νόμο στην Κρήτη, ώστε να διασφαλιστεί η στοιχειώδης ασφάλεια της υπαίθρου.
-Γιατί δεν έλαβε μέτρα για τη δημόσια ασφάλεια και κατά της ζωοκλοπής.
Το κείμενο της επερώτησης υπογράφουν οι Φωτάκης, Μοδάτσος, Μεϊμαράκης, Ζερβός, Σκουλάς, Περδικογιάννης, Κοκκινάκης, Πολυχρονίδης, Κοθρής και Μαρής, που μετά από λίγες ημέρες θα υπουργοποιηθεί και θα αναφέρει εντελώς διαφορετικά πράγματα απʼ αυτά για τα οποία υπέγραψε την επερώτηση...
Πάντως, η κατάθεση της επερώτησης δεν θα αλλάξει τις διαθέσεις των Κρητών απέναντι στον πολιτικό κόσμο και ιδίως στους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του. Η αποκήρυξή τους, με τα ψηφίσματα του Ηρακλείου και της Νεάπολης, είναι χαρακτηριστική των διαθέσεων του απλού κόσμου και της κοροϊδίας που αισθανόταν ο Κρητικός. Του υπόσχονταν προεκλογικά στήριξη οι πολιτικοί, αλλά στη συνέχεια, μόλις εκλέγονταν, άλλα έκαναν… Κάτι σαν και σήμερα, δηλαδή…
Τη στάση και τις ευθύνες των βουλευτών για την οικτρή κατάσταση του κρητικού λαού, και ιδίως του αγροτικού κόσμου, επεσήμανε με πολλά άρθρα της η εφημερίδα του Ηρακλείου «Νέα Γενεά» του Δ. Βεργετάκη, στην οποία υπήρξε αρθρογράφος ο μεγάλος ιστοριοδίφης Στέργιος Σπανάκης, στα μέσα της δεκαετίας του 1920. Η εφημερίδα με συνέπεια στήριξε τις κινητοποιήσεις του κρητικού λαού σʼ όλη τη διάρκειά τους κι ανέδειξε τα πολιτικά ζητήματα που προέκυπταν απʼ τον ξεσηκωμό των Κρητικών. Μάλιστα στις 11 Φεβρουαρίου 1928 σε κύριο άρθρο της ανέδειξε την ευθύνη των βουλευτών και του πολιτικού συστήματος. Αφορμή ήταν μια δήλωση του βουλευτή Ηρακλείου Γεωργίου Κοκκινάκη, από την Πεδιάδα, στις 8 Φεβρουαρίου στην επίσης ηρακλειώτικη εφημερίδα «Ίδη». Ο Κοκκινάκης αλλά και οι υπόλοιποι Κρήτες βουλευτές είχαν κατέβει στο νησί, μετά από εντολή της κυβέρνησης, αμέσως μετά τα γεγονότα του Ηρακλείου, προκειμένου να πείσουν τον κόσμο να σταματήσει να συμμετέχει σε κινητοποιήσεις. Στη δήλωσή του στην «Ίδη», αντιβενιζελική εφημερίδα, που αργότερα στήριξε το Μεταξά, υποστήριζε ότι «κατήλθεν ίνα προλάβη πάσαν τυχόν έκνομον ενέργειαν των κατοίκων», απαριθμώντας παράλληλα τις δικές του ενέργειες για το καλό του τόπου…
«Είναι γνωστόν ότι πάντες οι εκλεγέντες αντιπρόσωποι και ο κ. Κοκκινάκης υπεσχέθησαν εις τον Λαόν ότι θα εφρόντιζον περί της ανακουφίσεως αυτού διʼ έργων Συγκοινωνίας και δια του περιορισμού των σπαταλών και δια της πατάξεως της αγροτικής αναρχίας και των καταχρήσεων, των κλοπών κλπ», έγραφε η «Νέα Γενεά». «Επί 15 μήνας ήδη ους αριθμεί ο βίος της Βουλής ο κ. Κοκκινάκης και οι πλείστοι συνάδελφοί του κατά το πλείστον χρονικόν διάστημα ευρίσκονται ενταύθα καταγινόμενοι εις εξυπηρέτησιν των ιδίων συμφερόντων. Εν τη ολιγοχρονίω δε παραμονή των εν Αθήνας οι αυτοί ασχολούνται εις ενεργείας προς εξυπηρέτησιν των προσκειμένων εις αυτούς». Η «Νέα Γενεά» υποστήριζε ότι δεν έκαναν το παραμικρό για την οικονομική ανακούφιση του τόπου και των κατοίκων, δεν αγόρευσαν για την άδικη φορολογία, δεν προώθησαν το παραμικρό πέραν των ιδιοτελών συμφερόντων των ίδιων και των κομματαρχών τους. «Ολόκληρος ο βίος της βουλευτικής ταύτης περιόδου – συμπλήρωνε- ουδέν το ανακουφιστικόν γενικώς δια τον Λαόν αριθμεί. Ίσως να εφρόντισαν να χορηγηθούν προσωπικαί παροχαί εις ευνοομένους των κκ Βουλευτών και να εκδοθούν διατάγματα προς μεταβίβασιν Εθνικών περιουσιών εις οικείους και μπράβους των. Εάν τα τοιαύτα έργα τα θεωρούν υποστήριξιν των Λαϊκών συμφερόντων αλλάζει το πράμμα. Ενθυμούμεθα την συμπεριφοράν των βουλευτών όπου υπογείως και λάθρα επεχείρουν την αύξησιν επιχορηγήσεως και κατόπιν επέτυχον την παροχήν 14 χιλ. δρ. εις έκαστον των μελών διαφόρων επιτροπών. Εις αυτά περιορίζετο το ενδιαφέρον υπέρ του Λαού».
Ενώ την επομένη ημέρα, στο φύλλο της 13ης Φεβρουαρίου, σχολιάζοντας τις υποσχέσεις της κυβέρνησης προς τους Κρήτες, αλλά και το διορισμό του Γ. Μαρή ως υπουργού Εσωτερικών προκειμένου να αντιμετωπίσει τις κινητοποιήσεις των συμπατριωτών του, η «Νέα Γενεά» δημοσίευε κύριο άρθρο με τον τίτλο «Ο Λαός εξηπατήθη», στο οποίο ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι ο λαός ζήτησε ουσιαστική αλλαγή της οικονομικής πολιτικής και του υποσχέθηκαν δόσεις στους φόρους! «Η Κυβέρνησις των αχρείων πολιτικών, η Κυβέρνησις των ανθρώπων της εκμεταλλεύσεως, η Κυβέρνησις των καταχρήσεων και της σπατάλης, τέλος η ανήθικος σπείρα ήτις τον Κυβερνά, επέτυχε να τον δελεάση δια υποσχέσων», έγραφε σε πολύ σκληρό ύφος. Και σχολίαζε ακόμη, για το διορισμό Μαρή: «Και δια να τυφλωθή περισσότερον ο λαός η Κυβέρνησις σπεύδει, ασεβούσα προς αυτόν, να χρήση Υπουργόν ένα εκ των αποκηρυχθέντων πληρεξουσίων του! Διατί όχι; Ο άνθρωπος έχει δύναμιν, κομματικήν επιρροήν, κύρος! Τι έγινε εάν απεκηρύχθη υπό του λαού;» Και συμπέραινε ότι «ο λαός δεν λαμβάνεται υπʼ όψιν».
Το άρθρο κατέληγε: «Κάποιος διεθνούς φήμης πολιτικός είπεν: “Όταν οι πολιτικοί καταφεύγουν εις την απάτην, ο λαός είναι υποχρεωμένος και έχει καθήκον να καταφύγη εις την βίαν”. Και είχε δίκαιον. Διότι εν τοιαύτη περιπτώσει ο λαός αμύνεται. Και η άμυνα απορρέει εκτός των άλλων και εκ των φυσικών δικαιωμάτων του ανθρώπου».
Με ανάλογο τρόπο αντιμετώπισε τις προσπάθειες της κυβέρνησης να συκοφαντήσει ως υποκινούμενο το κρητικό κίνημα ή να το μεταφέρει στην κοινή γνώμη την άποψη ότι οι Κρήτες αρνούνται να πληρώσουν τους φόρους τους. Χαρακτηριστικοί ήταν οι τίτλοι της εφημερίδας, σε ανάλογα ολοσέλιδα άρθρα: Στις 25 Φεβρουαρίου είχε τον τίτλο «Οι άτιμοι», τονίζοντας ότι τρομοκρατούν το λαό, για να μη διεκδικήσει τα δίκαιά του, την ώρα που τα μέλη του πολιτικού συστήματος μεγάλωναν τις περιουσίες τους. «Ο Λαός αξιεί (sic) την αποχώρησίν σας χάριν της σωτηρίας του», ήταν ο τίτλος της 9ης Μαρτίου, με τον οποίο καλούσε σε αποχώρηση το τότε κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τους τοπικούς εκπροσώπους του. Ενώ στις 12 Μαρτίου, απευθυνόμενη και πάλι στο βουλευτή Κοκκινάκη και στην προσπάθειά του να ελέγξει και να σταματήσει τις κινητοποιήσεις, έγραφε «Δεν εντρέπονται ολίγον;»
