Το νέο δάνειο πληρώνει ο λαός και η πολιτική ηγεσία τρώει στην πλάτη του… Αναφέρεται στο 1928, θα μπορούσε να αναφέρεται και στο σήμερα…

Χαρακτηριστική γελοιογραφία από την εφημερίδα “Ελληνική” της 25ης Φεβρουαρίου 1928. Πάνω στο άρμα τρώνε με χρυσά κουτάλια, Ζαΐμης, Καφαντάρης, Μεταξάς.

Τα χρόνια μετά τους πολέμους και τη Μικρασιατική καταστροφή η Ελλάδα βρισκόταν σε άθλια οικονομική κατάσταση. Ούτως ή άλλως η οικονομία της ήταν σε διεθνή οικονομικό έλεγχο, από το 1898, εξαρτημένη από τον υπερδανεισμό, με ληστρικούς όρους και επιτόκια. Από το 1922 η προσφυγή σε ανάλογες μορφές δανεισμού ήταν συχνή. Τα δάνεια αυτή την εποχή – που είχαν κυρίως τη μορφή ξένων κεφαλαίων προς τη χώρα- έφτασαν τα 907.800.000 χρυσά φράγκα, που προέρχονταν, από την Αγγλία, το 48%, από τις ΗΠΑ (προσφυγικό δάνειο) το 31%, από το Βέλγιο (δάνειο ύδρευσης) το 12%, από τη Σουηδία (δάνειο σιδηροδρόμων) το 6%, από τη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ελβετία (παραγωγικό δάνειο) το 3%.

Την εποχή εκείνη, αρχές του 1928, η Ελλάδα δεσμεύεται ακόμη περισσότερο με εξωτερικό δανεισμό. Στην ουσία τότε αρχίζει η διείσδυση της αμερικανικής οικονομίας στη χώρα, και η εξάρτηση της Ελλάδας από τις μεγάλες εταιρείες της «Πάουερ», «Ούλεν», «Χάμπρο», «Φαουντέισιον»και «Σέλεκμαν».

Στις 19 Ιανουαρίου 1928 η Ελλάδα καταλήγει σε συμφωνία με τις ΗΠΑ και υποχρεώνεται να αναγνωρίσει ότι της όφειλε 18.127.000 δολάρια από τα προσφυγικά δάνεια, που όμως έφταναν μόλις τα 5,5 εκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή η Ελλάδα αναγνώρισε ότι τελικά όφειλε ένα ποσό κατά 330% μεγαλύτερο!

Η «λύση» ήταν γνωστή. Φόροι, νέοι φόροι, προς τον φτωχό λαό.

Η κατάσταση χειροτέρευσε ακόμη περισσότερο. Η επιβάρυνση του κάθε Έλληνα σε σχέση με τις οφειλές προς τους «δανειστές» έφθασε τα 80 δολάρια, σχεδόν ίσο με το ετήσιο εισόδημα που ήταν 90 δολάρια.

Με τα δάνεια αυτά διείσδυσε ακόμη περισσότερο στην ελληνική οικονομία το ξένο κεφάλαιο, κυρίως το αγγλοαμερικανικό, με τις εταιρίες.

Στις 29 Μαρτίου 1928 κυρώνεται το λεγόμενο τριμερές δάνειο ή «δάνειο σταθεροποίησης». Αποτελούσε μέρος του «Πρωτοκόλλου της Γενεύης», το οποίο υπογράφηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1927, και ήταν ύψους 206 εκατομμυρίων χρυσών γαλλικών φράγκων και εκδόθηκε με σκοπό «τη σταθεροποίηση του ελληνικού χρήματος, την εξόφληση ενός μέρους των κρατικών οφειλών και τη συνέχιση του έργου της αποκατάστασης των προσφύγων»