Το «έργο» της κυβέρνησης, η οποία αναπαρίσταται σαν ετοιμόρροπο κτίσμα, με τα πολλά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει. Κεντρικό θέμα οι Κρήτες: Ο χωροφύλακας κυνηγά τον ένα Κρητικό, ζητώντας του φόρους και πίσω τον χωροφύλακα κυνηγά άλλος Κρητικός, που έχει πάρει τα όπλα! Ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου με σφυροδρέπανο βγαίνει στα κεραμίδια! Ήδη έχει διαχωρίσει τη θέση του από την κυβερνητική πολιτική, ενώ οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί παρακολουθούν. οιογραφία του Κ. Καστανάκη, Η Πρωία, 16 Φεβρουαρίου 1928)
Δεν πτοούνται απʼ τις απειλές και τις υποσχέσεις…
Οι υποσχέσεις και απειλές, που μεταφέρονται προς τους Κρήτες μέσω του γενικού διοικητή Τίτου Γεωργιάδη, δεν πείθουν τους κατοίκους, που σε απάντηση των κυβερνητικών ανακοινώσεων οργανώνουν νέα συλλαλητήρια.
Την Πέμπτη 2 Φεβρουαρίου, μια μέρα πριν πέσει η κυβέρνηση, πραγματοποιείται συλλαλητήριο στο Καστέλλι Πεδιάδας, με τη συμμετοχή 2.000 κατοίκων, κυρίως έφιππων, από τα χωριά Θραψανό, Βαρβάρους, Μουκτάρους, Αγίους Αποστόλους, Λιλιανό, Καρδουλιανό, Λειβάδι, Πηγαϊδούρι. Οι 2.000 άνθρωποι φτάνουν στο Καστέλλι και ενώνονται με άλλους 2.000 που βρίσκονται ήδη εκεί.
Παράλληλα συγκεντρώνονται πάνω από 1.000 αγρότες στο Τζερμιάδω Λασιθίου με σύνθημα «δεν πληρώνουμε φόρους»! Μετά την έγκριση του ψηφίσματος οι διαδηλωτές διαλύονται, εκτός από 100 που κατευθύνονται στο κοινοτικό γραφείο και το καταστρέφουν.
Ένα πρώτο συλλαλητήριο πραγματοποιείται στον Βάμο Χανίων και μικρότερες συγκεντρώσεις στα γύρω χωριά, που είναι προάγγελος ενός μεγάλου συλλαλητηρίου για τις επόμενες ημέρες.
Την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου οργανώνεται στον κινηματογράφο Αρχανών μεγάλη συγκέντρωση των κατοίκων Άνω και Κάτω Αρχανών και των γύρω χωριών. Μάλιστα, σε μια προσπάθεια να ακυρώσει την εκδήλωση, ο γενικός διοικητής μεταβαίνει από το βράδυ του Σαββάτου στις Αρχάνες. Από κει επικοινωνεί τηλεφωνικώς με όλα τα γύρω χωριά, προσπαθώντας να πείσει τους εκπροσώπους τους να μη συμμετάσχουν στην προγραμματισμένη για την επομένη συγκέντρωση. Η προσπάθεια αποτυγχάνει κι έτσι αναγκάζεται να παραμείνει και την Κυριακή στην κωμόπολη ώστε να μπορέσει να ελέγξει τις εξελίξεις. Την ώρα της συγκέντρωσης μάλιστα βρίσκεται στο χώρο του κινηματογράφου και απευθύνεται στο πλήθος, χωρίς και πάλι να πείσει τους συγκεντρωμένους ότι δεν υπάρχει λόγος να διαμαρτυρηθούν. Στο ψήφισμα, που επιδίδεται αμέσως στον γενικό διοικητή, εκτός των φορολογικών αιτημάτων, προστίθεται και η αξίωση της σύνδεσης των Αρχανών με το δρόμο Ηρακλείου – Μονοφατσίου.
Οι οργανωτές του συλλαλητηρίου των Αρχανών είχαν προγραμματίσει να πραγματοποιήσουν στη συνέχεια πορεία μέχρι την πόλη του Ηρακλείου και να εισέλθουν σʼ αυτή, μαζί με τους διαδηλωτές άλλων περιοχών. Αυτό τουλάχιστο καταφέρνει να το αποτρέψει ο γενικός διοικητής και να οργανωθούν μόνο τοπικά συλλαλητήρια.
Την ίδια μέρα οργανώνονται συλλαλητήρια στην Επισκοπή και στις Δαφνές, οι επικεφαλής των οποίων είχαν συνεννοηθεί να εισέλθουν στο Ηράκλειο μαζί με τη διαδήλωση των Αρχανών..
Στις Δαφνές παίρνουν μέρος και 200 ένοπλοι, αποφασισμένοι να εισέλθουν νύχτα μόνοι τους στην πόλη του Ηρακλείου. Για το λόγο αυτό λαμβάνονται έκτακτα μέτρα και φρουρές από το Σύνταγμα Πεζικού τοποθετούνται στα τείχη. Τελικά οι ένοπλοι δεν καταφέρνουν να εισέλθουν.
Έξω από το Ηράκλειο συγκεντρώνονται επίσης εκατοντάδες κάτοικοι από τα χωριά του Μαλεβιζίου, απʼ την Τύλισο, τη Μονή, τη Ρογδιά, το Κεραμούτσι, που δεν έχουν πληροφορηθεί την αναβολή της συγκέντρωσης στην πόλη. Στον Γιόφυρο όμως ισχυρές δυνάμεις της χωροφυλακής και του στρατού τούς εμποδίζουν να προχωρήσουν.
Το απόγευμα της Κυριακής 5 Φεβρουαρίου συγκροτείται συλλαλητήριο στον Άγιο Νικόλαο, στο οποίο συμμετέχουν και οι κάτοικοι της Κριτσάς, καθώς και δεύτερη διαδήλωση στη Νεάπολη. Η διαδήλωση του Αγίου Νικολάου αξιώνει μεταξύ άλλων την παύση της δίωξης του άλλοτε βουλευτή και υπουργού του Πάγκαλου Ιωσήφ Κούνδουρου, που καταζητείται από τις αρχές προκειμένου να δικαστεί ως συνεργάτης του πρώην δικτάτορα. Μάλιστα μερικές αθηναϊκές εφημερίδες έγραψαν την επομένη ότι οι διαδηλώσεις στο νομό Λασιθίου οργανώθηκαν από τον Κούνδουρο και τους ανθρώπους του.
Την ίδια μέρα συλλαλητήριο οργανώνεται και στη Χερσόνησο, με τη συμμετοχή κατοίκων από τη γύρω περιοχή.
Πραγματοποιείται επίσης, υπό βροχή, μεγάλη διαδήλωση στο Σπήλι Ρεθύμνου. Πέραν των φορολογικών αιτημάτων, οι συγκεντρωμένοι ζητούν την κατασκευή οδικού δικτύου, την αντιμετώπιση της ζωοκλοπής και τη δίωξη των καταχραστών του δημοσίου, καθώς την ίδρυση Γεωργικής Σχολής. Επίσης συγκροτήθηκε επιτροπή για τη διεκδίκηση των αιτημάτων. Συμμετείχαν οι δικηγόροι Εμμανουήλ Πρεβελάκις, Μιχαήλ Παπαδάκις, Εμμανουήλ Πετρακάκις, Ιωάννης Προκοπάκις και ο γιατρός Νικόλαος Δουλγεράκις.
Στη μονή Ασωμάτων συγκροτήθηκε ένοπλο συλλαλητήριο της επαρχίας Αμαρίου. Οι κάτοικοι διαμαρτύρονται ότι όχι μόνο δεν ικανοποιούνται τα αιτήματα, αλλά αντιθέτως αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση. Μάλιστα οι συγκεντρωμένοι στο ψήφισμά τους αναφέρουν ότι, εκτός των άλλων, η γενική διοίκηση μετέφερε χρήματα που προορίζονταν για συγκοινωνιακά έργα της επαρχίας, σε άλλες παρεμβάσεις.
Την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου, στον Βάμο οργανώνεται νέο μεγάλο συλλαλητήριο των χωριών του Αποκόρωνα, μέσα σε σφοδρή κακοκαιρία. Ο ομιλητής Μιχάλης Παπαγιαννάκις από τους Αρμένους τονίζει ότι οι λαός ζητά να σταματήσει η κυβέρνηση να τους πίνει το αίμα, ώστε «να ζώμεν όχι πλουσίως, αλλά έστω όχι ως ζώα».
Το ψήφισμα υπέγραφαν, οι πρόεδροι και εκπρόσωποι 22 κοινοτήτων του Αποκόρωνα:
Καλαμίου Ιωάννης Τζομπανάκης και Μαν. Σαρειδάκης, Καλυβών Ανδρέας Τζομπανάκης και Γ. Καβρός, Αρμένων Μιχ. Γ. Παπαγιαννάκις, Στύλου Μανούσος Βάτσης, Νέου Χωρίου Ιωάννης Σπανουδάκις, Βρυσσών (sic) Ιωάννης Καραβανάκης, Εμπροσνέρου Χαράλαμπος Κουτσουπάκις, Λατσίρδας Δημ. Ανδριανάκις, Κόκκινου Χωριού Πέτρος Βογιατζάκης και Κωνσταντίνος Ορφανουδάκις, Σελιών Ιωάννης Ζερβουδάκις, Πλάκας Παύλος Βολακάκις, Γεωργιουπόλεως Σταύρος Χριστουλάκις, Παλελωνίου Στυλιανός Τρυχάκις, Κεφαλά Κωνστ. Μυλωνογιαννάκης και Ιωάννης Ξεπαπαδάκις, Καλαμιτσίου Βαρδής Ζαχαριουδάκις, Φρε Γεώργιος Βολουδάκις και Στυλιανός Τζουστάκης, Κάινας Παντελής Σταυρουλάκις, Νίπους Ανδρέας Πωλογιώργης, Γαβαλοχωρίου Γ. Παπουτσάκις, Κ. Ανδρουλάκις, Εμμ Χειλαδάκις, Αρτ. Νικάκης, Βάμου Λάμπρος Μποτονάκης, Κάστελου Κ. Παπαδάκις, Τζιτζιφέ Γεώργιος Πατσούρος.
Υποσχέσεις και απειλές Μαρή
Όπως προαναφέρθηκε, με την αλλαγή της κυβέρνησης ανατίθεται το υπουργείο Εσωτερικών στο βουλευτή Ηρακλείου Γεώργιο Μαρή. Ο Μαρής ορκίζεται υπουργός Εσωτερικών στις 8 Φεβρουαρίου και στις πρώτες του δηλώσεις, θεωρεί μεν ορισμένα από τα αιτήματα δίκαια, ισχυρίζεται όμως ότι την αντίδραση του κρητικού λαού εκμεταλλεύονται «ταραχοποιοί» τους οποίους «εντοπίζει» είτε στους οπαδούς του δικτάτορα Πάγκαλου είτε στην αντιπολίτευση. Και προειδοποιεί ότι θα παταχθούν αμείλικτα. «Ελπίζω», ανέφερε στις πρώτες του δηλώσεις στους δημοσιογράφους «ότι οι εξ άλλων σκοπών κινούμενοι ταραχοποιοί δεν θα θελήσουν να προσφύγωσιν εις νέα πειράματα. Αλλʼ αν αδιόρθωτοι εξακολουθήσουν την αυτήν τακτικήν ταχέως θα μετανοήσουν, διότι δεν θα συναντήσουν πλέον στάσιν επιεικείας και ανοχής εκ μέρους της Κυβερνήσεως. Τουναντίον θα παταχθώσι διʼ όλων των μέσων, τα οποία δύναται να διαθέση η Κυβέρνησις αγωνιζομένη υπέρ της τάξεως και του γοήτρου του Κράτους».
Ταυτόχρονα, με τηλεγράφημα στον γενικό διοικητή του νησιού μεταφέρει τις αποφάσεις του νέου υπουργικού συμβουλίου με τις ίδιες, όπως μετά το συλλαλητήριο του Ηρακλείου, υποσχέσεις για την Κρήτη, που και πάλι δεν γίνονται πιστευτές από τον κρητικό λαό, καθώς, όπως θα δούμε, οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν και θα επεκταθούν σε κάθε γωνιά του νησιού. Ο Μαρής στο τηλεγράφημα υποσχόταν:
-Έργα οδοποιίας από το δάνειο που μόλις είχε συναφθεί με τις ΗΠΑ.
-Ρυθμίσεις των επιπλέον φόρων που ζητούσε αναδρομικά από το 1921 η κυβέρνηση.
-Εξομοίωση των εξαγωγικών δασμών της κρητικής σουλτανίνας με τη σταφίδα της υπόλοιπης Ελλάδας.
-Δάνεια από την Κτηματική Τράπεζα.
-Αύξηση των γεωργικών πιστώσεων.
-Παράταση της εξόφλησης των χρεών για οφειλέτες η παραγωγή των οποίων είχε πληγεί από θεομηνίες τα προηγούμενα χρόνια.
-Κατάργηση του παγκαλικού νόμου για την υπερβολική αμοιβή των δικηγόρων απʼ την παράστασή τους στις συμβολαιογραφικές πράξεις.
Ο Μαρής, στο ίδιο τηλεγράφημα προς τη γενική διοίκηση Κρήτης, ξεκαθάριζε ότι η κυβέρνηση δεν θα έκανε άλλη υποχώρηση και καλούσε τον κρητικό λαό, «ουδενός υπάρχοντος λόγου προς ανησυχία», να προβάλλη εαυτόν υπόδειγμα, υπομονής και καρτερίας, κατά την σημερινήν έντονον προσπάθειαν του όλου Έθνους προς οικονομικήν του ανόρθωσιν εκ των ερειπίων της Δικτατορίας». Παράλληλα υποστήριζε ότι η συνέχιση των κινητοποιήσεων θα ζημίωνε και τους Κρήτες και όλους τους Έλληνες και προειδοποιούσε τους «ταραξίες», τους οποίους θεωρούσε ότι εξυπηρετούσαν ξένα και αντίθετα προς την Κρήτη συμφέροντα, ότι εναντίον τους «η Κυβέρνησις θα ευρεθή εις την ανάγκην να λάβη σκληρά μέτρα εξ επιβεβλημένης πλέον εκ του γοήτρου του Κράτους και των γενικών του έθνους συμφερόντων».
Νομαρχιακό συλλαλητήριο
στα Χανιά
Οι αλλαγές στην κυβέρνηση και η τοποθέτηση του Γ. Μαρή στη θέση του υπουργού Εσωτερικών, δεν σταμάτησαν τις κινητοποιήσεις των Κρητικών, που συνεχίστηκαν και τις επόμενες εβδομάδες. Ούτε όμως η κακοκαιρία εμπόδισε τις συγκεντρώσεις των κατοίκων του νησιού. Το βροχερό πρωινό της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου χιλιάδες κάτοικοι του νομού Χανίων συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου της πόλης των Χανίων, σʼ ένα μεγάλο αλλά ειρηνικό συλλαλητήριο. Ομιλητής ήταν ο παλαιός Σφακιανός πολιτικός Χαράλαμπος Πωλογιώργης και ο πρόεδρος του σωματείου καφεπωλών Γ. Μπυράκης. Στο ψήφισμα οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι αναφέρονταν στη δεινή οικονομική κρίση που μάστιζε τον ελληνικό και ιδίως τον κρητικό λαό και αξίωναν, ανάμεσα στʼ άλλα:
«-Την διακοπήν της συνεχούς επιβολής νέων φόρων και αυξήσεως των παλαιών ως και την ανάγκην διαρρυθμίσεως αυτών επί δικαιοτέρων βάσεων και μηχανισμού εφαρμογής απλουστέρου ώστε να μην καθίστανται επαχθείς και ανεφάρμοστοι.
-Την καθιέρωσιν δημοσιονομικής πολιτικής βασιζομένης επί ενισχύσεως της παραγωγής και επί οικονομιών τόσον επί του Κρατικού προϋπολογισμού όσον και επί της συνολικής καταναλώσεως πλούτου».
Ζητούσαν ακόμη, πραγματική διοικητική αποκέντρωση και απαιτούσαν να σταματήσει η χορήγηση στους υπαλλήλους των εφοριών ποσοστού επί των ποσών που βεβαίωναν στους φορολογουμένους, διασφάλιση των περιουσιών που δίνονταν στους πρόσφυγες, ώστε, όπως αναφερόταν χαρακτηριστικά, «να μην πέφτουν θύματα των κηφήνων». Ενώ για τη στελέχωση των δημόσιων υπηρεσιών, αφού ζητούσαν μείωση του αριθμού τους και αύξηση των ωρών εργασίας, διατύπωναν ένα πρωτοφανές αίτημα: να μην προσλαμβάνονται γυναίκες! «Η πρόσληψις γυναικών υπαλλήλων – αναφερόταν- να παύση οριστικώς, να θεωρείται δε δικαιολογημένος ο διορισμός γυναικός μόνον δι όσας είναι προστάται οικογενειών συνεπεία απωλείας του προστάτου αυτών συζύγου, πατρός ή αδελφού εν πολέμω».
Την ίδια ημέρα οργανώνεται στον Άγιο Μύρωνα νέο μεγάλο συλλαλητήριο στο οποίο παίρνουν μέρος κάτοικοι από τις Ασίτες, την Πυργού, τις Κορφές, τον Σίββα, το Βενεράτο, τις Δαφνές, τα Σταυράκια, το Πετροκέφαλο, τις Βούτες, το Πενταμόδι και το Λουτράκι. Είναι η συνέχεια των κινητοποιήσεων των κατοίκων του Μαλεβιζίου. Είχαν τονίσει, από το συλλαλητήριο του Ηρακλείου, ότι θα επανέρχονταν, ένοπλοι, αν δεν έπαιρναν απαντήσεις σε 8 ημέρες. Και το έπραξαν, αφού στην ουσία δεν πήραν τις απαντήσεις που διεκδικούσαν. Στο πλήθος μιλούν οι Στέλιος Παπαδομιχελάκης, Γιάννης Μανουσάκης και Γιάννης Ζωγραφάκης, που αργότερα θα κυνηγηθούν από την αστυνομία και θα συλληφθούν. Εκτός των αιτημάτων για τη φορολογία, οι συγκεντρωμένοι ζητούν την απομάκρυνση του γενικού διοικητή Κρήτης και του νομάρχη Ηρακλείου. Παράλληλα προχωρούν στην καθαίρεση της επιτροπής αγώνα, που αποφάσισε το τέλος των κινητοποιήσεων, και εκλέγουν νέα για τη συνέχισή τους.
Την ίδια, επίσης, μέρα οργανώνεται συλλαλητήριο στον Κρουσώνα, στον περίβολό του ναού του Αγίου Χαραλάμπους. Οι συγκεντρωμένοι Κρουσανιώτες διαμηνύουν στην κυβέρνηση με το ψήφισμά τους «ότι ουδεμίαν επίδρασιν θα έχουν παρά τω λαώ αι κολακευτικαί ή μάλλον εκμεταλλευτικαί ενέργειαι μερικών επιτηδείων μεσολάβων. Τον ανυπομονούντα Λαόν θα καθησυχάση μόνον η εφαρμογή των δικαίων και ευλόγων απαιτήσεών του, επί τούτω δε και μόνον θα ελπίσωμεν δια την αναγκαιοτάτην γαλήνην του τόπου μας». Ουσιαστικά οι αιχμές είναι κατά των βουλευτών και της τοπικής πολιτικής ηγεσίας. Το ψήφισμα υπογράφουν τα μέλη της επιτροπής αγώνα, Ζαχαρίας Μακατούνης, Νικόλαος Τζωράκης, Δημήτριος Ξυλούρης, Ιωάννης Γεπεσάκης, Μιχ. Αποστολάκης, Στέργιος Σηγανάκης, Αντ. Αστρινάκης, Εμμ. Μαρκουλάκης, Ιωάννης Επανωμεριτάκης, Αντώνιος Φασουλάκης, Γεωρ. Καλληγιαννάκης, Κωνστ. Μακρυδάκης, Δρ. Πειρασμός, Ιωάν. Βαλτζάκης, Μεν. Σαββάκης, Εμμ. Αστρινάκης, Ιωάν. Νικάκης, Γεωργ. Κριτσώτης, Ν. Φουντουλάκης, Δ. Βελαντάκης, Ιωάν. Φασουλάκης, Εμμ. Τζουλιάς, Δ. Κοκοβάκης, Ιωάν. Πουλωρηνάκης, Γ. Φουντουλάκης.
Εκτός από τις μεγάλες διαδηλώσεις, συνεχίζεται όμως και η καταστροφή δημοσίων κτιρίων, κυρίως αυτών που σχετίζονται με την είσπραξη των φόρων. Τα ξημερώματα της Τρίτης 14 Φεβρουαρίου πυρπολείται το Δημόσιο Ταμείο Σητείας.
Παραίτηση Τ. Γεωργιάδη
Πιεσμένος από τα γεγονότα τόσων εβδομάδων, ο γενικός διοικητής Κρήτης Τίτος Γεωργιάδης αναγκάζεται να παραιτηθεί. Ο ίδιος ανακοινώνει την παραίτησή του στον δημοσιογράφο της εφημερίδας «Η Πρωία» Π. Τρουμπούνη, ο οποίος βρίσκεται στο νησί για να καταγράψει τις εξελίξεις. Η είδηση δημοσιεύεται στο κεντρικό θέμα της Δευτέρας 13 Φεβρουαρίου. Ο Τίτος Γεωργιάδης, όπως ο ίδιος δηλώνει, έχει αποστείλει στην κυβέρνηση τις προτάσεις του για την αντιμετώπιση της κρίσης, μαζί με την παραίτησή του, παραμένοντας στη θέση του μέχρι να έλθει ο αντικαταστάτης του, που θα είναι ο στρατηγός Γεώργιος Κατεχάκης, ο Καπετάν Ρούβας των μακεδονικών αγώνων. Ο Γ. Κατεχάκης διορίστηκε με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου στις 7 Μαρτίου, ως υπουργός – γενικός διοικητής Κρήτης, ώστε να έχει και αυξημένες αρμοδιότητες χειρισμού του προβλήματος. Αργότερα, στην τελευταία κυβέρνηση Βενιζέλου, θα τοποθετηθεί υπουργός Στρατιωτικών.
«Κομμουνισταί και παγκαλικοί»!
Κι ενώ ο αγώνας των Κρητών κορυφώνεται, ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Μαρής επανέρχεται και ρίχνει τα αίτια της αναταραχής, όχι στα πραγματικά προβλήματα, αλλά στην υποκίνηση των Κρητικών από κομμουνιστές σε συνεννόηση με οπαδούς του πρώην δικτάτορα Πάγκαλου! Σε δηλώσεις του στις 15 Φεβρουαρίου, μετά τα συλλαλητήρια των Χανίων και του Αγίου Μύρωνα, αλλά και την πυρπόληση του ταμείου της Σητείας, αναφέρει ότι από πληροφορίες που του έδωσε ο γενικός διοικητής «είνε κατάδηλον ότι αντιμετωπίζομεν προσπαθείας ολίγων παγκαλικών, οίτινες εν συνεννοήσει μετά κομμουνιστών και άλλων κινουμένων από αντιπολιτευτικάς διαθέσεις, προσπαθούν να επιτύχουν διατάραξιν της τάξεως και ίσως αναγκάσουν την Κυβέρνησιν να μετέλθη αυστηράν πολιτικήν, ονειρευόμενοι ότι θα αποκομίσουν τοπικά κομματικά κέρδη». Ο Μαρής πρόσθετε ότι οι στόχοι αυτοί δεν θα πετύχουν, διαβεβαίωνε ότι η κυβέρνηση λύνει όλα τα προβλήματα, και απειλούσε: «Είνε όμως η κυβέρνησις αποφασισμένη να πατάξη τους ταραξίας εκείνους οίτινες αυτοβούλως αναλαβόντες την υποστήριξιν της Κρήτης, επιδιώκουν την επιτυχίαν σχεδίων καταστρεπτικών δια το έθνος και ατιμωτικών δια την Κρήτην. Δεν θα αφήσωμεν τα συμφέροντα της Κρήτης άθυρμα εις τας χείρας ολίγων ασυνειδήτων».
Έδινε όμως και συμβουλές στον Τύπο για το πώς να χειριστεί τα γεγονότα! Ζητούσε να «συντρέξη την Κυβέρνησιν εν τη προσπαθεία της προς επιβολήν της τάξεως» και να μεταδίδει τα γεγονότα «ξηρώς και αντικειμενικώς»…
Αποστολή χωροφυλάκων
Στις 15 Φεβρουαρίου συνέρχεται και πάλι το υπουργικό συμβούλιο και συζητά την εξέγερση της Κρήτης. Ο Μαρής εισηγείται την αποστολή δυνάμεων χωροφυλακής από την Αθήνα στο νησί. Οι χωροφύλακες ξεκινούν αμέσως και αναλαμβάνουν υπηρεσία!
Η κυβέρνηση πάντως, εκτός από το να χρησιμοποιεί τη χωροφυλακή για την αντιμετώπιση της κατάστασης, προσπαθεί να συγκροτήσει και αντικίνημα! Ο ίδιος ο παραιτηθείς γενικός διοικητής Τίτος Γεωργιάδης δηλώνει στον τύπο ότι υπάρχουν ψηφίσματα κατά της εξέγερσης, από διαφόρους πολίτες του Ηρακλείου, αλλά και το δήμο της πόλης. Ενώ οι βιομήχανοι της Ελλάδας με ανακοίνωσή τους καταδικάζουν τις κινητοποιήσεις.
Οι Κρητικοί πάντως δεν πτοήθηκαν ούτε από τις ανακοινώσεις καταδίκης, ούτε από την αποστολή μεγάλων δυνάμεων χωροφυλακής και στρατού. Τα συλλαλητήρια συνεχίζονται όλο τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο.
Στην πόλη του Ρεθύμνου, που υπάρχουν εξ αρχής αντιδράσεις για την οργάνωση συλλαλητηρίου, οι εκπρόσωποι των επαγγελματικών φορέων καταφέρνουν να συνεδριάσουν και να εκδώσουν ψήφισμα κατά της φορολογίας.
Την Κυριακή 22 Φεβρουαρίου οργανώνονται νέες μεγάλες διαδηλώσεις στα Χανιά, στο Σπήλι και στις Βρύσες Χανιών, όπου μάλιστα οι διαδηλωτές πυρπολούν το τηλεγραφείο. Στον Άγιο Μύρωνα συνεχίζουν να συγκεντρώνονται, μέχρι τα τέλη του Μάρτη οι αγρότες απʼ όλο το Μαλεβίζι, συλλαλητήριο οργανώνεται στις Βουκολιές Χανίων κ.α.
Ταυτόχρονα οργανώνονται συγκεντρώσεις συμπαράστασης προς τους Κρητικούς, στην Αθήνα και τον Πειραιά. Το Εργατικό Κέντρο Αθήνας εκδίδει προκήρυξη υπέρ των κινητοποιήσεων, ενώ οι Κρήτες φοιτητές κινητοποιούνται υπέρ των συμπατριωτών τους, εκλέγοντας μάλιστα επιτροπή αγώνα στην οποία συμμετείχαν οι Ν. Σακαδάκης, Ε. Γρυλιονάκης, Ε. Μαυρογένης και Ε. Χριστάκης.
Μαζικές συλλήψεις
Κι ενώ το κίνημα αντίδρασης στη φορολογική πολιτική διογκώνεται, ο Μαρής δίνει εντολή για συλλήψεις ηγετών των διαδηλωτών. Ανάμεσά τους ο γενικός γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου Νίκος Σφακιανάκης, ο γραμματέας των ελαιοχρωματιστών Γιάννης Παρασχάκης, ο γραμματέας της Εργατικής Βοήθειας Μανώλης Κακουδάκης, τα στελέχη του εργατικού κινήματος Μύρων Παπαδάκης και Βαγγέλης Μαρκουλής και ο κοινοτάρχης του Μαράθου Στέλιος Παπαδομιχελάκης, που εκτοπίζεται στη Σκύρο. Η σύλληψη του Παπαδομιχελάκη είναι περιπετειώδης, καθώς οι χωροφύλακες πήγαν στο χωριό αλλά εκδιώχθηκαν από τους κατοίκους. Στη συνέχεια δεκάδες Μαραθιανοί πήγαν στον αστυνομικό σταθμό και έπιασαν όμηρο τον σταθμάρχη της χωροφυλακής, τον οποίο και ξυλοφόρτωσαν! Η σύλληψη τελικά του Παπαδομιχελάκη, ομιλητή στο συλλαλητήριο του Αγίου Μύρωνα, έγινε από μεγαλύτερη δύναμη χωροφυλάκων, επικεφαλής των οποίων ήταν ο διοικητής του νομού Ηρακλείου Τζάτζιμος.
Οι εξελίξεις είναι όμως πλέον καταιγιστικές. Το κίνημα της Κρήτης εξαπλώνεται σε όλη την Ελλάδα. Ξεκινούν ανάλογες κινητοποιήσεις από τους αγρότες, τους εργαζόμενους αλλά και τους επαγγελματοβιοτέχνες, τις ομάδες δηλαδή της κοινωνίας που πλήττονται σφοδρά από την οικονομική πολιτική της συμμαχικής κυβέρνησης. Οι αντιδράσεις θα οδηγήσουν, τελικά, στην πτώση της κυβέρνησης Ζαΐμη, στις 4 Ιουλίου, και την ανάθεση της πρωθυπουργίας στον Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος θα κερδίσει και τις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1928 που διεξάγονται, όπως το απαιτεί, με το πλειοψηφικό σύστημα.
