Ο Φοίβος μίλησε στην «Π» και για την πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του, όταν την επόμενη ημέρα της 28ης Οκτωβρίου υποβλήθηκε σε μια λεπτή χειρουργική επέμβαση. Τελικά, όπως λέει, τα πράγματα ήταν σοβαρότερα από ό,τι στην αρχή πίστεψε. Και χάρη στις προσπάθειες των γιατρών του ΠΕΠΑΓΝΗ, είναι πλέον απολύτως υγιής.

-Πρόσφατα περάσατε μια περιπέτεια στην υγεία σας, αλλά πλέον είστε καλά.

-Ήταν μια σοβαρή περιπέτεια υγείας που πέρασα. Και αιφνιδιαστική. Είχα προσκλήσεις, Παρασκευή και Σάββατο προ της 28ης Οκτωβρίου, για διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις. Ένιωσα κουρασμένος, τηλεφώνησα και είπα, δεν έρχομαι, θέλω να ξεκουραστώ. Όμως διαπίστωσα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το Σάββατο το πρωί, διαισθάνθηκα ότι μάλλον έπρεπε να πάω σε κάποιο νευρολόγο. Μίλησα με τον καθηγητή τον κ Πλαϊτάκη που μου είπε αμέσως να πάω στο νοσοκομείο για να με εξετάσει. Πήγα με τη γυναίκα μου, μόνος, χωρίς να ζητήσω βοήθεια. Κι όταν με είδε ο επιμελητής της Νευρολογικής κ Τσαγκουρνισάκης να περπατώ μόνος μου, αντέδρασε! «Πώς είναι δυνατό να έρχεστε μόνος;»

Δεν είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος! Οι άνθρωποι στο νοσοκομείο κατάλαβαν αμέσως τι συνέβαινε και άρχισαν τις εξετάσεις, για να διαπιστωθεί ότι η δεξιά καρωτίδα ήταν αποφραγμένη κατά 95%!

-Σοβαρό πρόβλημα…

-Πολύ σοβαρό… Από τη μια στιγμή στην άλλη μπορούσα να μείνω εκεί που καθόμουν! Ή να μείνω ανάπηρος…

Μου εξήγησαν την κατάσταση και φυσικά αιφνιδιάστηκα. Μου είπαν, μετά που ενημερώθηκε και ο καθηγητής κ Κατσαμούρης, ο αγγειοχειρουργός, να χειρουργηθώ άμεσα, διαφορετικά δεν ήξεραν ποια θα μπορούσε να είναι η εξέλιξη. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να ερχόταν το μοιραίο!

-Φοβηθήκατε εκείνη τη στιγμή, που μάθατε, πλέον, τι συνέβαινε;

-Δεν ξέρω τι να πω ακριβώς… Αυτό που ήθελα ήταν να ξεκαθαρίσω το τοπίο, να δω τι πρέπει να κάνω. Και μίλησα με τον υπουργό Υγείας, τον κ Στεφανή, στο τηλέφωνο. Όχι γιατί είναι ο υπουργός, αλλά επειδή είναι πρώτα φίλος μου και διαπρεπής καθηγητής της Ψυχιατρικής και της Νευρολογίας. Μίλησε και με τον κ Πλαϊτάκη. Και τελικά αποφασίστηκε να κάνω άμεσα την επέμβαση στο Πανεπιστημιακό.

Πρέπει να πω ότι μίλησα και με το φίλο μου τον αγγειοχειρουργό, το Γιάννη Νταγιαντά, το διευθυντή του τμήματος στο Γενικό Κρατικό.

-Υπήρξε θέμα να μεταφερθείτε στην Αθήνα;

-Όχι, πήρα να ζητήσω τη γνώμη του, να τον ενημερώσω. Μου είπε ότι το τιμ του ΠΕΠΑΓΝΗ είναι άριστο και πρέπει να το εμπιστευτώ, ενώ μου τόνισε ότι δεν θα μπορούσε να μου εγγυηθεί, αν εγώ ήθελα να μεταφερθώ στην Αθήνα, ότι δεν θα μου συνέβαινε τίποτε στο μεταξύ!

Αποφασίστηκε, λοιπόν, να γίνει στο Ηράκλειο η επέμβαση. Μάλιστα ό κ Κατσαμούρης μου είχε πει ότι υπήρχε και ένα ενδεχόμενο, μικρό έστω, να μπω στο χειρουργείο και να μην ξαναβγώ!

-Α, ακόμη κι έτσι κινδυνεύατε!

-Ε, βέβαια. Με μικρή μεν πιθανότητα, αλλά ποιος μου έλεγε ότι δεν θα ήμουν εγώ στη μικρή αυτή πιθανότητα… Στο 2 ή στο 5%.

Θέλησα όμως να ακούσω τους γιατρούς, καθώς, δεν σκέφτηκα μήπως δεν προλάβω να κάνω την επέμβαση, αλλά το ενδεχόμενο να μείνω με αναπηρία, καταδικάζοντας και τους δικούς μου. Όταν αυτή η σκέψη πέρασε από το μυαλό μου, είπα, πάμε αμέσως για εγχείρηση.

Δόξα το Θεό, πήγαν όλα καλά, τώρα είμαι πολύ καλά. Μπορεί το ΕΣΥ να έχει προβλήματα αλλά στα κρίσιμα περιστατικά μόνο τα κρατικά νοσοκομεία μπορούν να αντεπεξέλθουν, σε μεγάλο βαθμό. Κι αυτό μπορώ να το κρίνω από την προσωπική μου περιπέτεια, τόσο στη Νευρολογική όσο και στην Αγγειοχειρουργική Κλινική. Το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό αντιμετώπισε άψογα την περίπτωσή μου, με επάρκεια και επαγγελματική ευσυνειδησία.

-Νιώσατε, τελικά, αυτόν τον κίνδυνο;

-Τον συνειδητοποίησα εκ των υστέρων. Και πρέπει να σας πω ότι ήταν η δεύτερη φορά που ήλθα φάτσα – φάτσα με το χάρο!

-Έτσι αντιληφθήκατε αυτή την περιπέτεια σας; Φτάσατε «απέναντι»;

-Ε, βέβαια! Κι ήταν η δεύτερη φορά στη ζωή μου. Την πρώτη φορά ήταν τον περασμένο Αύγουστο, σε ένα τροχαίο, γυρίζοντας από το Τζερμιάδω, μετά τη γιορτή της πατάτας. Όταν πια είχα κατέβει στην εθνική οδό, ήλθε σα σίφουνας, από το αντίθετο ρεύμα, ένα φορτηγό, στην καρότσα του οποίου εξείχε ένα αντικείμενο. Και μου έσκισε, από την πλευρά του οδηγού, όλο το αυτοκίνητο. Οδηγούσα και για 3 πόντους θα μπορούσα να έχω διαμελιστεί… Να είχε γίνει ό,τι με τα παιδιά στα Τέμπη. Όταν κατέβηκα και είδα πως είχε γίνει το αυτοκίνητο, είπα, μου χαρίστηκε ο χάρος απόψε!