Το ισόπαλο 0-0 με τον Ολυμπιακό για τον ΟΦΗ δεν έτυχε. ΠΕΤΥΧΕ. Με ψυχή, δύναμη, τσαμπουκά (που η αλήθεια είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις έφτασε στα όρια της σκληρότητας) η κρητική ομάδα σταμάτησε τον πρωτοπόρο Ολυμπιακό το Σάββατο στο Παγκρήτιο και κατέκτησε τον τρίτο της βαθμό στο πρωτάθλημα.

Υπό άλλες συνθήκες οι τρεις βαθμοί σε τέσσερις αγώνες θα συνιστούσαν αποτυχία όμως αν αναλογιστεί κανείς πως ο ΟΦΗ παραμένει αήττητος μετά το άσχημο ξεκίνημα κόντρα στον ΠΑΟΚ το συνολικό “τρίποντο” είναι σημαντικό. Ο ΟΦΗ που κατάφερε να περάσει αλώβητος από έδρες όπως το Καυτατζόγλειο και τη Ν. Σμύρνη και να σταθεί όρθιος και απέναντι στον Ολυμπιακό στο Παγκρήτιο. Η ισοπαλία αυτή πανηγυρίστηκε σαν νίκη και μπορεί σε κάποιους αυτό να κακοφάνηκε αλλά για να είμαστε ρεαλιστές αυτός ο ΟΦΗ όπως είναι σήμερα δεν έχει την δυνατότητα να κερδίζει... περίπατο τέτοια παιχνίδια. Είχε απέναντί του άλλωστε μια από τις πιο ποιοτικές αν όχι την καλύτερη ομάδα αυτή τη στιγμή στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ακόμα κι αυτός πάντως ο ΟΦΗ αν το πίστευε περισσότερο ίσως θα μπορούσε να πάρει ακόμα και τη νίκη επί του Ολυμπιακού και να βρισκόταν σήμερα σε ακόμα καλύτερη βαθμολογική θέση.

Για πρώτη φορά φέτος η ομάδα της Κρήτης αγωνίστηκε με τόσο μεγάλο πάθος από την αρχή μέχρι και το τέλος του παιχνιδιού. “Δείξαμε ότι είμαστε ομάδα”, δήλωσε μετά το τέλος του ματς ο Ρουμπάκης και μέσα σε τέσσερις λέξεις τα είπε όλα. Ο ΟΦΗ με τα κύματα να τον χτυπούν από παντού, απέδειξε στο προχθεσινό παιχνίδι όπως είχε κάνει και στα δύο προηγούμενα ότι είναι “γερό σκαρί”. Ποια άλλη ομάδα θα άντεχε σʼ αυτή τη μιζέρια και την κακομοιριά αν δεν είχε την δυναμική που εκπέμπει ο ΟΦΗ; Το ματς με τον Ολυμπιακό φυσικά δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας. Ο ΟΦΗ το έφερε στα μέτρα του από την αρχή και κατάφερε με την βοήθεια της τύχης αλλά και του πολύ καλού και σʼ αυτό το παιχνίδι Μάλαρτζ να αποσπάσει έναν υπερπολύτιμο βαθμό.



Νικητής ο Στράκα



Ο Στράκα είχε ακούσει μέχρι το Σάββατο τα μύρια όσα από τον κόσμο του ΟΦΗ ενώ είχε δεχθεί και έντονη κριτική από τα ΜΜΕ. Στο ματς με τον Ολυμπιακό ο Τσέχος πήρε την προσωπική του ρεβάνς και (προς το παρόν) έκλεισε στόματα. Ο προπονητής του ΟΦΗ διάβασε πολύ καλά το ματς και εξουδετέρωσε πλήρως τα βασικά ατού του Ολυμπιακού. Αυτό που οι περισσότεροι φοβόντουσαν πριν από το παιχνίδι, ότι δηλαδή οι “ερυθρόλευκοι” θα προκαλέσουν προβλήματα από τα πλάγια με τους Γκαλέτι και Λέτο δεν έγινε αφού ο Στράκα τους μπλόκαρε και τους έβγαλε εκτός ρυθμού με τα μαρκαρίσματα των Σταυρακάκη (και στη συνέχεια του Ρουμπάκη) από δεξιά και Μονιάκη από αριστερά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι δύο Αργεντίνοι έγιναν αλλαγή από τον Βαλβέρδε αφού δεν πέρασαν ούτε μία σέντρα προς την περιοχή του Μάλαρτζ και γενικά η προσφορά τους στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν ανύπαρκτη. Ο τεχνικός του ΟΦΗ παρέταξε την ομάδα του με ένα αμυντικογενές σχήμα 4-1-4-1 ρίχνοντας το βάρος στο χώρο του κέντρου και της άμυνας. Το δυνατό παιχνίδι των Μπαρκαουάν, Ισά και το αδιάκοπο τρέξιμο από τους Κουνενάκη, Σφακιανάκη, Ταραλίδη που κάλυπταν τους κενούς χώρους δεν άφησαν περιθώρια στους τεχνίτες παίκτες του Ολυμπιακού να κάνουν το παιχνίδι τους. Ο Βαλβέρδε από την πλευρά του προτίμησε ένα πιο συντηρητικό σχήμα αφήνοντας στον πάγκο τον Κοβάσεβιτς και παίζοντας ουσιαστικά με 4-4-1-1 έχοντας τον Μπελούτσι πίσω από τον Ντιόγο. Τα εύσημα, λοιπόν, ανήκουν στον Στράκα ο οποίος για πρώτη φορά φέτος διάβασε από την αρχή το παιχνίδι ενώ εύστοχες ήταν και οι αλλαγές του. Ήταν φανερό ότι ο πρώτος στόχος του Τσέχου ήταν να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα και να χτυπήσει στην κόντρα με την δύναμη και την ταχύτητα του Εντόι. Τον πρώτο στόχο τον πέτυχε, ο δεύτερος δεν του βγήκε αφού ο Σενεγαλέζος στην μοναδική φορά που βρέθηκε απέναντι στο γκολ νικήθηκε από τον Νικοπολίδη. Πάντως αν ο ΟΦΗ είχε ένα ακόμα επιθετικό που θα αποτελούσε το στήριγμα του Εντόι (όχι μόνο στο παιχνίδι αυτό αλλά γενικότερα) ο ΟΦΗ είχε περισσότερες πιθανότητες για να σκοράρει και να μην τα περιμένει όλα από τον Αφρικανό. Το ματς ήταν όντως πολύ δυνατό και κάποια μαρκαρίσματα ένθεν κακείθεν ξέφυγαν από τα κανονικά όρια. Κυρίως αυτό έγινε στο αʼ ημίχρονο όπου ο ΟΦΗ δεν άφησε τον Ολυμπιακό να αναπτυχθεί όπως γνωρίζει να κάνει καλά από τα πλάγια.

Στο βʼ ημίχρονο τα πνεύματα ηρέμησαν αλλά και πάλι αυτό που είδαμε δεν ήταν ποδόσφαιρο. Ο ΟΦΗ δεν άλλαξε τον ρυθμό του ούτε την τακτική του τη στιγμή που ο Ολυμπιακός έχασε λόγω τραυματισμού τον Ντουντού και ο Βαλβέρδε αναγκαζόταν εκ της ροής του αγώνα να αλλάζει τους προσανατολισμούς της ομάδας του. Ο Ισπανός έριξε στο ματς τον Κοβάσεβιτς από το 60ʼ και παρά λίγο αυτή η αλλαγή να του δώσει το ματς αφού ο Σέρβος έχασε μοναδικό τετ-α-τετ με τον Μάλαρτζ στο 81ʼ. Στην αντίπερα όχθη ο Στράκα αν και έχασε από νωρίς τον Σταυρακάκη δεν άλλαξε τον σχεδιασμό του ματς. Πέρασε τον Ρουμπάκη από δεξιά και τον Σίμιτς αριστερά στα χαφ ενώ στο βʼ μέρος έβγαλε από το ματς τον δραστήριο αλλά εμφανώς κουρασμένο Δημούτσο και πέρασε τον Πόποβιτς βγάζοντας και τον Εντόι που έδωσε πολλές μάχες βάζοντας στη θέση του τον Κοστόφσκι.



Η ευκαιρία του Μονιάκη



Πέρα από τον βαθμό, το παιχνίδι του Σαββάτου είχε κι ένα ακόμα κέρδος για τον ΟΦΗ. Το κέρδος αυτό ακούει στο όνομα Μανόλης Μονιάκης, ο οποίος άρπαξε την ευκαιρία λόγω της ίωσης του Πίτσου και ήταν (μαζί με τον Μάλαρτζ) εκ των κορυφαίων της ομάδας του. Ακολούθησαν σε απόδοση οι Σφακιανάκης, Μπαρκαουάν, Κουνενάκης χωρίς να υστερήσει κάποιος από τους υπόλοιπους. Από τον Ολυμπιακό φάνηκαν περισσότερο οι Ντιόγκο, Τοροσίδης, Μπελούτσι, Ντουντού (αʼ μέρος).

ΟΦΗ: Μάλαρτζ, Σταυρακάκης (29ʼ λ.τ. Σίμιτς), Μονιάκης, Μπαρκαουάν, Ισά, Κουνενάκης, Ταραλίδης, Σφακιανάκης, Δημούτσος (72ʼ Πόποβιτς), Ρουμπάκης, Εντόι (84ʼ Κοστόφσκι).

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Νικοπολίδης, Τοροσίδης, Ραούλ Μπράβο, Άντζας, Παπαδόπουλος, Ντουντού (48ʼ λ.τ. Μενδρινός), Πατσατζόγλου, Γκαλέτι (72ʼ Όσκαρ), Λέτο (60ʼ Κοβάσεβιτς), Μπελούτσι, Ντιόγο.