Το μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας συζήτησης για το άσυλο περιορίστηκε ατυχώς στο ποιο θα είναι το όργανο που λαμβάνει την απόφαση για την άρση του, Πολύ πιο σημαντική θα αποδειχθεί, φοβάμαι, μια δεύτερη πλευρά του θέματος, η οποία παρέμεινε εν πολλοίς ασχολίαστη: Ο ορισμός της έννοιας του ασύλου. Μέχρι τώρα άσυλο ήταν η κατοχύρωση της «ακαδημαϊκής ελευθερίας στη διδασκαλία και την έρευνα» σε «όλους τους χώρους των ΑΕΙ» μέσα από την «απαγόρευση επέμβασης της δημόσιας δύναμης στους χώρους αυτούς χωρίς την πρόσκληση ή άδεια του αρμόδιου οργάνου του ΑΕΙ» (Ν. 1268/82). Ενώ τώρα γίνεται η «κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών» και η «προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των ΑΕΙ και των εργαζομένων σʼ αυτά, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει.» (Νομοσχέδιο Γιαννάκου).

Ο ορισμός του ασύλου αλλάζει λοιπόν με τρόπο ώστε να μπορεί πλέον να θεωρηθεί ότι το άσυλο δεν καταλύεται μόνο από την απρόσκλητη αστυνομία, αλλά και από τον «εσωτερικό εχθρό», π.χ. τους φοιτητές που με κάποια μορφή διαμαρτυρίας παραβιάζουν το δικαίωμα κάποιου πολιτικά αδιάφορου μέλους του ΑΕΙ «στη γνώση, τη μάθηση» ή ακόμα και… «στην εργασία»! Επίσης δεν αφορά πια «όλους τους χώρους των ΑΕΙ», αλλά μόνο αυτούς «στους οποίους γίνεται εκπαίδευση και έρευνα», τους οποίους μάλιστα πρέπει να ορίσει η Σύγκλητος! Με αυτήν τη λογική θα μπορούσαν π.χ. οι διάδρομοι και οι τουαλέτες, όπου δεν γίνεται «έρευνα και διδασκαλία», να μην περιλαμβάνονται στο άσυλο! Σαν να μην έφταναν αυτά, η παρ. 7 του σχετικού άρθρου προειδοποιεί τους «παραβάτες» με «φυλάκιση τουλάχιστον 6 μηνών» και φορτώνει στο Πρυτανικό Συμβούλιο ή τη Σύγκλητο την ευθύνη να τους καταδίδει (πρωτοφανές για νομοσχέδιο που αφορά την Παιδεία!).

Η διάταξη εκφράζει μια νέα αυταρχική αντίληψη για το άσυλο ως προστασία του δουλικού πνεύματος, του κονφορμισμού, και της τυπικής εκπαιδευτικής διαδικασίας απʼ ό,τι εμπεριέχει κάθε αληθινό Πανεπιστήμιο: την κοινωνική ζύμωση, την κριτική αμφισβήτηση και το ευρύτερο πνεύμα ελευθερίας. Διέπεται από έναν επικίνδυνο ρεβανσισμό απέναντι στο πανεπιστημιακό κίνημα, και θέλει να το περιορίσει στο μέλλον με πειθαρχικά μέτρα. Το άκρως ανησυχητικό είναι ότι στη δημοκρατία ο αυταρχισμός της πολιτείας οδηγεί συνήθως στο αντίθετο, στην όξυνση των συγκρούσεων, ιδιαίτερα όταν οι διαμαρτυρόμενοι έχουν κατά βάση δίκιο.