Έπειτα από ένα περίπου χρόνο τεράστιας αναστάτωσης στα πανεπιστήμια και καταβαράθρωσης των οικογενειακών προϋπολογισμών, που προκάλεσε η κυβέρνηση με τον εικονικής πραγματικότητας «διάλογο» περί παιδείας, μας παρουσιάζεται σήμερα το περιβόητο νομοσχέδιο –μεταρρύθμιση για την ανώτατη εκπαίδευση, το οποίο ως πειθήνιοι θεατές του “show” καλούμαστε να χειροκροτήσομε. Ο απλός πολίτης βέβαια, ο απλός φοιτητής και, κυρίως, ο ταλαίπωρος καταχρεωμένος γονιός διερωτάται: μήπως τουλάχιστον μετά από όλη αυτή τη ταραχή, θα εξασφαλίσει το παιδί μου καλύτερο επαγγελματικό μέλλον, παρά την υψηλή νεανική ανεργία που μαστίζει τον τόπο μας; Μήπως θα ανοίξουν επιτέλους τα πανεπιστήμια μας, πραγματικά αυτοτελή και ανεξάρτητα, στη διεθνή ερευνητική και εκπαιδευτική κοινότητα; Μήπως θα τα καταφέρουν επιτέλους να προσφέρουν στη κοινωνία ελεύθερα σκεπτόμενους, δημιουργικούς και ολοκληρωμένους ανθρώπους, και όχι πτυχιούχους-έγκλειστους σε «γνωστικά στεγανά»;

Η απάντηση δυστυχώς είναι ότι τίποτε από όλα αυτά δεν θα γίνει. Ο περίφημος τετραετής προγραμματισμός – αλήθεια θα κρίνεται με βάση την ανύπαρκτη εθνική μας στρατηγική για ανάπτυξη, απασχόληση, παιδεία και έρευνα; - θα υποδουλώσει ακόμη περισσότερο το ελληνικό Πανεπιστήμιο στους μανδαρίνους της οδού Μητροπόλεως και θα τα καταστήσει υποχείρια προσωπικών συναλλαγών με τον εκάστοτε υπουργό Παιδείας. Οι περί το άσυλο τακτικισμοί είναι το πρελούδιο της διολίσθησης του Πανεπιστημίου στον καθηγητικό αυταρχισμό της δεκαετίας του ʼ60. Και οι εκλογές μελών ΔΕΠ θα μετατραπούν σε υπόθεση διατμηματικής διαπλοκής σε πανελλήνιο επίπεδο. Φοβάμαι ότι ο πολίτης-θεατής θα μονολογήσει μελαγχολικά: «έγνων-διέγνων-κατέγνων».