Ο νόμος για την Ανωτάτη Παιδεία, που κατατέθηκε χθες, είναι σαφώς βελτιωμένος σε σχέση με τον προηγούμενο, ενώ κάνει και ορισμένα δειλά βήματα προς την πραγματική αυτοτέλεια των Πανεπιστημίων. Οι θετικές του όμως διατάξεις υπονομεύονται από τις αρνητικές (όπως π.χ. η καθολική ψηφοφορία των φοιτητών χωρίς καμιά στάθμιση) αλλά και το γενικότερο κλίμα που δημιούργησαν οι πολύμηνες κυβερνητικές παλινωδίες και η επιμονή της στην συνταγματική αναθεώρηση. Θέματα άλλωστε καίριας σημασίας όπως η καλύτερη χρηματοδότηση ή τα μεταπτυχιακά, παραμένουν στο σκότος. Για πολλοστή λοιπόν φορά, “ώδινεν ορος και έτεκε μύν”, με μια όμως σημαντική διαφορά: Ότι αυτή την φορά επίσης έτεκε ένα δυσανάλογο κόστος για την Παιδεία, τους γονείς ή τους φοιτητές, ενώ η απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου υπήρξε επικίνδυνη και άδικη. Η πραγματική, συνολική μεταρρύθμιση της Παιδείας παραπέμπεται πάλι στο μέλλον, ενώ το μέλλον δεν έχει πάντοτε την ιδιότητα να περιμένει.