Πρώτον: Με μία πρωτόγνωρη παγκοσμίως διάταξη το Υπουργείο αποφαίνεται ότι η εκπαιδευτική διαδικασία κρατάει 13 εβδομάδες κατʼ ελάχιστον. Σε όλο τον κόσμο ως διδακτικό εξάμηνο θεωρούνατι οι 10 εβδομάδες και είναι στη διακριτική ευχέρεια του Πανεπιστημίου να προσθέσει μία, δύο ή τρεις. Ακόμα διά νόμου ορίζεται ότι εάν χαθούν τρείς εβδομάδες το εξάμηνο ακυρώνεται. Άρα εξισώνονται οι καταλήψεις με αυτόματη απώλεια εξαμήνου.

Δεύτερον, εκπληκτικό άρθρο. Άσυλο έχουν τα κτίρια (διδακτικοί και ερευνητικοί χώροι) και όχι οι περιβάλλοντες χώροι. Βέβαια είναι αρμοδιότητα της Συγκλήτου να αποφανθεί. Ας υποθέσουμε όμως ότι ένα πανεπιστήμιο τηρεί το γράμμα του νόμου. Φανταστείτε ένα πανεπιστήμιο με περιπολίες αστυνομικών στους προαυλίζοντες χώρους του κτιρίου του Πολυτεχνείου στην Πατησίων ή της Πανεπιστημιούπολης του Ρεθύμνου. Παρεμπιπτόντως η νομοθεσία περί ασύλου είναι κοινή σε όλες τις χώρες και είναι η ισχύουσα με το νόμο του 1982. Η τωρινή ρύθμιση αποτελεί ελληνική πατέντα.

Τρίτον, ο νόμος ορίζει ως ελάχιστη ποινή για όσους κάνουν κατάχρηση του ασύλου τους 6 μήνες φυλάκιση. Φαντάζομαι Ελληνες φοιτητές πανεπιστημιακού ιδρύματος να οδηγούνται στη φυλακή επειδή κατέλυσαν το άσυλο όπως υπονοείται με τη νέα νομοθεσία.

Για τους καθηγητές και τα ιδρύματα το Υπουργείο επεφύλαξε σειρά εκβιαστικών ρυθμίσεων. Πρώτον ο τετραετής προγραμματισμός αποδίδει στην υπουργό το δικαίωμα να διαφωνεί και να περιορίζει τη χρηματοδότηση μόνο στη μισθοδοσία και τις ελάχιστες λειτουργικές ανάγκες. Και αυτά εφόσον το πανεπιστήμιο έχει αποδεχτεί ένα ακόμα ημιτελή νόμο, που ψηφίστηκε τον περασμένο Νοέμβριο και έχει παραμείνει νεκρός, αυτόν περί αξιολόγησης. Συνεπώς τα έργα, οι νέες θέσεις καθηγητών και η υποδομή τίθεται υπό την άμεση εποπτεία της υπουργού. Οι εσωτερικοί κανονισμοί πρέπει να είναι συγκεκριμένων προδιαγραφών που θέτει το Υπουργείο, απόλυτοι και δεσμευτικοί. Ένας μάνατζερ θα περιορίσει δραστικά τις αρμοδιότητες στα οικονομικά και διοικητικά θέματα των εκλεγμένων οργάνων διοίκησης. Ταυτόχρονα το Υπουργείο διατηρεί στο ακέραιο την αρμοδιότητα του αριθμού των εισακτέων φοιτητών, της ίδρυσης τμημάτων και πολλά άλλα. Επιπρόσθετα ο νόμος διατήρησε τον απαράδεκτο θεσμό της μερικής απασχόλησης των καθηγητών, που είχε εισαγάγει ο νόμος Σουφλιά, που συντηρεί την ομάδα των “τουριστών” καθηγητών που θέτουν ως προτεραιότητετα τις εξωπανεπιστημιακές τους δραστηριότητες.

Τέλος διαμόρφωσε ένα σύνολο συμβιβαστικών προτάσεων για τη διάρκεια των σπουδών, τις εκλογές της διοίκησης, τα συγγράμματα, τα εκλεκτορικά σώματα και τη διαφάνεια των πανεπιστημίων, η σκληρή εκδοχή των οποίων αποτελούσε αιτήματα ορισμένων ακραία συντηρητικών κύκλων καθηγητών.

Τα περισσότερα θέματα με τα οποία ασχολείται ο νόμος και πολλά από τα οποία δεν ασχολείται θα μπορούσε να αποτελούν στοιχειώδεις αρμοδιότητες των πανεπιστημίων. Η κυβέρνηση ως χρηματοδότης έχει φυσικά κάθε δικαίωμα να ασκεί “διακριτική εξουσία” ενισχύοντας επιμέρους ερευνητικές δραστηριότητες ή επιλέγοντας να προωθήσει την ίδρυση νέων πανεπιστημίων ή τμημάτων. Δεν έχει όμως το δικαίωμα να απειλεί με κλείσιμο ή άρση της σημερινής υποχρηματοδότησης κάθε πανεπιστήμιο που δεν συμμορφώνεται με τις “υποδείξεις”.