Συγκλονισμένες από το χαμό του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Τιμοθέου ήταν χθες η ηγουμένη, γερόντισσα Τιμοθέη και οι μοναχές της Μονής Καλυβιανής, η οποία αποτελούσε όραμα και δημιούργημα του ίδιου.
Στη Μονή δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και μέχρι χθες το βράδυ δεν είχαν αποφασίσει πώς να τιμήσουν τη μνήμη του «πατέρα» τους, όπως τον αποκαλούσαν μέχρι τέλους.
Όλες οι μοναχές κάνουν λόγο για έναν πραγματικά χαρισματικό άνθρωπο που δρόσισε, παρηγόρησε, αποκατέστησε και έθρεψε χιλιάδες ορφανά, ενώ κατάφερε να παντρέψει περισσότερες από πεντακόσιες κοπέλες. Σημαντική ήταν και η αρωγή του στην τρίτη ηλικία καθώς φρόντισε πλήθος ταλαιπωρημένων και άστεγων ηλικιωμένων, ενώ σε πολλούς προσέφερε και μία θέση στο κοιμητήριο της Μονής. Χιλιάδες είναι οι κοπέλες που πέρασαν από τις σχολές που ίδρυσε ο ίδιος.
Ήταν ένας άνθρωπος εργάτης, κτίστης, γεωργός, αγρότης, μαραγκός, συγγραφέας, ήταν λειτουργός… όλη μέρα εργαζόταν χειρωνακτικά και όλη νύχτα έγραφε τις ομιλίες, διαλέξεις, τα βιβλία και για το περιοδικό του. Ήταν ο πραγματικός πατέρας για τόσες ψυχές…
Ο αγώνας του
για τη Μονή Καλυβιανής
Ο ίδιος έδωσε έναν τιτάνιο αγώνα για τη δημιουργία μιας σύγχρονης Βασιλειάδας στους χώρους της παλαιάς ιεράς Μονής της Παναγίας της Καλυβιανής. Όπως ο ίδιος ομολόγησε, «κανείς δεν μπορεί να μετρήσει τους κόπους και να ζυγίσει τους ιδρώτες που χρειάστηκαν σε τούτο τον αγώνα. Τώρα όμως μπορεί εύκολα και ο απλός επισκέπτης και προσκυνητής να διαπιστώσει με συγκίνηση και χαρά, πως μέσα στα αναρίθμητα θαύματα, που έκαμε η χάρη της Παναγίας σε τούτο τον τόπο από τα παλιά χρόνια, πρόσθεσε και ένα μεγάλο και μόνιμο θαύμα. Έβαλε κάτω από τα φτερά της ένα ολόκληρο συγκρότημα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, που διαλαλούν την πίστη στο Θεό και την αγάπη στον άνθρωπο».
Ήδη από το καλοκαίρι του 1958 άρχισαν οι εργασίες ανέγερσης του Ιδρύματος Στοργής (Ορφανοτροφείο θηλέων). Το 1961 το ιερό Προσκύνημα της Καλυβιανής παίρνει νομική υπόσταση ως γυναικεία κοινοβιακή Μονή, στελεχώνεται με μοναχές, που θα υπηρετούν τα Ιδρύματα και κατασκευάζονται οι αναγκαίοι για την διαβίωσή τους χώροι. Το 1962 ιδρύεται ο Οίκος Ευγηρίας (Γηροκομείον) ʽʽΆγιοι Δέκαʼʼ, το 1965 η Οικοκυρική Σχολή ʽʽ Η Αγία Σκέπηʼʼ, το 1967 το Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας ʽʽΗ Θεοτόκοςʼʼ, το 1969 η Διαρκής Έκθεση, το 1970 το Τυπογραφείο, το 1971 το Ίδρυμα Νεανίδων ʽʽΗ Αγία Φιλοθέηʼʼ, το 1974 η Σχολή Κοπτικής-Ραπτικής ʽʽΟ Ευαγγελισμόςʼʼ. Παράλληλα λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο για τα παιδιά του Ορφανοτροφείου και της Παιδικής Προστασίας, Εργαστήρια Υφαντικής, Πλεκτικής, Ιερορραπτικής και Αγιογραφίας, Μουσείο, ανεγείρονται το Πνευματικό Κέντρο και οι Ξενώνες και ιδρύονται οι Κατασκηνώσεις στον Κόκκινο Πύργο. Μια αληθινή πολιτεία του Θεού με την Παναγία να τη σκέπει και μια δραστήρια κυψέλη αγάπης με τον ʽʽΠατέραʼʼ Τιμόθεο να την εμπνέει και να την καθοδηγεί.
Με πρωτοβουλία και μέριμνά του ανεγείρονται, επίσης, τα Οικοτροφεία Αρρένων και Θηλέων στις Μοίρες, το Οικοτροφείο Θηλέων Πόμπιας, το Ίδρυμα ʽʽΠαιδική Υγείαʼʼ στο Βροντήσι, ο μεγαλοπρεπής ναός του Αγίου Νεκταρίου στις Μοίρες, οι ιεροί ναοί του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Οσίου Χαραλάμπη, των Αγίων Δέκα και το ναΐδριο της Αγίας Φιλοθέης στην Καλυβιανή, του Αποστόλου Παύλου στους Καλούς Λιμένες κ.α., δημιουργούνται οι Σύλλογοι ʽʽΦίλων του Ορφανοτροφείουʼʼ (1959), ʽʽΔιανοουμένων Μεσαράςʼʼ (1962) και η ʽʽΧριστιανική Εστίαʼʼ στις Μοίρες (1965), με παραρτήματα σε διάφορες Ενορίες, και η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής (1964). Το 1974 καθιερώνονται τα Πνευματικά Συμπόσια της Καλυβιανής, στα οποία μετέχουν άνθρωποι, διανοούμενοι κυρίως, με πνευματικά ενδιαφέροντα και μεταφυσικές ανησυχίες.
