Ο αποθανών Αρχιεπίσκοπος που είχε τον δικό του τρόπο να επικοινωνεί με τους ανθρώπους, είχε τον ίδιο άμεσο δίαυλο επικοινωνίας τόσο με τους ανθρώπους των Μέσων Ενημέρωσης όσο και με τους πολιτικούς, καθώς είχε γνωρίσει από κοντά όλους τους πολιτικούς ηγέτες της μετακατοχικής περιόδου, τους οποίους είχε συναντήσει είτε ως Μητροπολίτης, είτε τα τελευταία 25 χρόνια ως Αρχιεπίσκοπος Κρήτης.

Λόγω κοινής καταγωγής και “χημείας” όπως χαρακτηριστικά έλεγε με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, συνεννοούνταν θαυμάσια, επισημαίνοντας πάντα πόσο τον είχε βοηθήσει στη Μονή της Καλυβιανής ως υπουργός Συντονισμού.

Οι γνωρίζοντες ακόμα ξέρουν ότι σε όλα τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετώπιζε είχε ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με τον κ. Μητσοτάκη.

Ιδιαίτερες σχέσεις όμως είχε αναπτύξει και με τον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και με τους Μαύρο και Ζίγδη από τους οποίους μάλιστα, όπως είχε εκμυστηρευθεί σε στενούς του συνομιλητές, είχε ζητήσει “πάση θυσία να μην διαλυθεί ως σχηματισμός η Ενωση Κέντρου”, επικαλούμενος το εθνικό συμφέρον.

Οπως ο ίδιος του άρεσε να λέει, τους συμβούλευε πάντα στις συναντήσεις τους “να μεριμνούν για τον κόσμο και τα προβλήματά του “τα οποία όπως ο ίδιος έλεγε τα ζούσε καθημερινά.

Αμεση αλλά και διπλωματική ήταν όμως και η επικοινωνία του με τους δημοσιογράφους, από τους οποίους έκρυβε όταν ήθελε να κρύψει κάτι αλλά με τον δικό του τρόπο. Δεν έλεγε ότι δεν υπάρχει θέμα όταν τον ρωτούσαν για κάτι που είχαν πληροφορηθεί, αλλά το περιέγραφε με ένα άλλο τρόπο, έτσι ώστε αν ήταν σοβαρό να το υποβαθμίσει. Ηταν γνωστό άλλωστε ότι τον ενδιέφερε πάντα να κρατά σε ηρεμία τα πνεύματα στην ιεραρχία της κρητικής Εκκλησίας και σε εποχές μάλιστα έντονων αντιπαραθέσεων.

Στους γνωρίζοντες τα εκκλησιαστικά της Κρήτης ήταν γνωστό ότι “ανήκε στην ομάδα των Χανιωτών” και ότι συχνά είχε αντιπαραθέσεις με τον αείμνηστο Μητροπολίτη Κύριλλο που όμως φρόντιζε αυτές να εκτονώνονται έτσι ώστε να μην διαταράσσονται οι σχέσεις τους καθώς αναγνώριζε ότι και εκείνος είχε σοβαρή επιρροή στη Σύνοδο.

Εκτός από τη Μονή της Καλυβιανής για την οποία πάντα φρόντιζε και υπερηφανευόταν για το έργο που είχε επιτελέσει, τελευταία είχε αφιερώσει τις δυνάμεις του στο Ησυχαστήριο της Αγίας Φωτεινής το οποίο ο ίδιος είχε δημιουργήσει και εκεί διέμενε. Είχε δε εκφράσει την επιθυμία να ενταφιαστεί σʼ αυτό τον χώρο που του προσέφερε γαλήνη και ηρεμία.