«Π»: Το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο νʼ αναλάβει εξουσία σήμερα; Η κυβέρνηση πέφτει από μόνη της;
Μίμης Ανδρουλάκης: Καμία κυβέρνηση δεν πέφτει από μόνη της. Η Νέα Δημοκρατία θα παλέψει έως το 90ʼ με πολύ σκληρό τρόπο. Ο Καραμανλής ό,τι κάνει έχει ένα στόχο μόνο, την ημερομηνία των εκλογών. Ό,τι κάνει το χειρίζεται με επικοινωνιακά κριτήρια. Δηλαδή, έχω πει είναι ένας Λούλης (σ. “Π” εννοεί το γνωστό επικοινωνιολόγο) σε διαστολή των image makers και θα πολεμήσει μέχρι τέλους. Από μας εξαρτάται να φέρουμε στην επιφάνεια τα πρακτικά αποτελέσματα της πολιτικής της δεξιάς στον ελληνικό λαό και να δώσουμε τις χειροπιαστές λύσεις στα προβλήματα.
«Π»: Συνεχίζετε να χρησιμοποιείτε ορολογία τέτοια «πολιτική της Δεξιάς»;
Μίμης Ανδρουλάκης: Αν σʼ αρέσει της κεντροδεξιάς. Είναι το ίδιο, δε διαφέρει. Η κυβέρνηση είναι έναν τόνο πιο δεξιά, πιο νεοσυντηρητικό.
«Π»: Αυτό έχει σχέση με την παρουσία κάποιων πρωτοκλασάτων που ήταν στην άκρη, δε βάζω τη Ντόρα μέσα σʼ αυτούς.
Μίμης Ανδρουλάκης: Ναι, νομίζω ότι έχει ένα κλικ πιο δεξιά αυτή η κυβέρνηση. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα κάνει λαϊκισμό, δημαγωγία και τέτοια.
«Π»: Το γεγονός ότι είναι πιο επικοινωνιακή, που το δεχτήκατε και εσείς;
Μίμης Ανδρουλάκης: Αυτό ακριβώς σου λέω. Έβαλε ένα δύο πρόσωπα στην κυβέρνηση που μπορούν να σταθούν στο γυαλί. Αυτό είναι το βασικό. Μην περιμένετε τελικό αποτέλεσμα ούτε για την εξωτερική πολιτική στο άμεσο μέλλον, ούτε στα μεγάλα προβλήματα του ελληνικού λαού. Ό,τι κι αν έχει κάνει ο Καραμανλής είναι ένας θόρυβος επικοινωνιακός που έχει διάρκεια από τρεις μέρες μέχρι δεκαπέντε και μετά ξεχνιέται. Δεν έχει πρακτική συνέχεια. Για παράδειγμα, λέει αξιολόγηση των πανεπιστημίων. Τι ωραία! Ποιος μπορεί να έχει αντίρρηση; Αυτό δε σημαίνει τίποτα, δεν οδηγεί σε κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα, δεν το έχει συνδέσει με τη χρηματοδότηση, με αλλαγές ευρύτερα στο πανεπιστημιακό σύστημα. Ή λέει αλλαγές στις ΔΕΚΟ. Νομίζω ότι παρά τα λεγόμενα, δεν έχει κανένα θετικό αποτέλεσμα στον Έλληνα πολίτη. Λέει ας πούμε για το ασφαλιστικό. Δεν είναι σε θέση νʼ αντιμετωπίσει το ασφαλιστικό και μάλιστα με τρόπο που να κατοχυρώσει και νʼ αυξήσει τις συντάξεις του ελληνικού λαού. Απλώς λέει όποιος έχει λεφτά να πάει να κάνει ιδιωτική ασφάλιση. Μα το πρόβλημα είναι γιʼ αυτούς που δεν έχουν ασφάλιση.
Βόμβα στα χέρια του Γιώργου
το ασφαλιστικό
«Π»: Σας βολεύει στο ΠΑΣΟΚ νʼ ανοίξουν αυτά τα ζητήματα τώρα, γιατί το ασφαλιστικό έτσι κι αλλιώς θʼ ανοίξει.
Μίμης Ανδρουλάκης: Το ασφαλιστικό θα σκάσει στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου και πρέπει να είμαστε απολύτως έτοιμοι για το πώς θα το διαχειριστούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τον Έλληνα συνταξιούχο και για τις γενιές τις παλαιότερες και τις νεότερες.
«Π»: Λέτε ότι θα σκάσει στα χέρια του Γιώργου Παπανδρέου. Σημαίνει ότι αυτό το πρόβλημα που δε μπορεί να έχει λύση δημοφιλή…
Μίμης Ανδρουλάκης: Απολύτως δημοφιλή λύση.
«Π»: Μπορεί να είναι δημοφιλής;
Μίμης Ανδρουλάκης: Βεβαίως. Δύσκολη βέβαια, αλλά δημοφιλής. Δημοφιλής είναι η λύση που στο τελικό αποτέλεσμα δίνει καλύτερη σύνταξη. Αυτό είναι η πρόταση η δική μου. Δεν είναι εύκολη πρόταση, αλλά έτσι κι αλλιώς είναι μαθηματικά βέβαια ότι στα επόμενα πέντε με έξι χρόνια θα φθάσουμε σʼ ένα σημείο ανατροπής. Δηλαδή στην πλέον προβλέψιμη οικονομική και κοινωνική κρίση στην ιστορία της ανθρωπότητας, με αφετηρία τη δημογραφική ανατροπή και τη νέα μορφή του ασφαλιστικού προβλήματος. Όσο πιο έγκαιρα το αντιμετωπίσουμε τόσο το καλύτερο. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος και θα χαθεί δυστυχώς κι άλλως.
«Π»: Αυτό οφείλεται και στην κυβέρνηση Σημίτη, ότι χάθηκε χρόνος;
Μίμης Ανδρουλάκης: Βεβαίως. Το άνοιξε με έναν τρόπο βιαστικό και επομένως περιόρισε τις δυνατότητες να το επαναφέρει άμεσα με έναν καλύτερο τρόπο. Το άνοιξε με έναν τρόπο βιαστικό χωρίς να δημιουργήσει τις οικονομικές και κοινωνικές προϋποθέσεις για την αντιμετώπισή του. Και της επιτέθηκαν και οι πάντες.
«Π»: Δεν ήταν έτοιμη να το λύσει;
Μίμης Ανδρουλάκης: Ναι, και δεν ήταν έτοιμη να το λύσει. Πάντως επιχείρησε να το ανοίξει και ήταν προς τιμήν της. Δεν τα κατάφερε όμως. Αλλά δυστυχώς στο πολιτικό σύστημα σκεφτόμαστε όλοι μόνο με την ημερομηνία των επόμενων εκλογών. Δηλαδή ο μάξιμουμ ορίζοντας που μπορεί να σκεφτεί σήμερα ένας πολιτικός είναι ένας χρόνος, ενώ πρέπει να συζητήσουμε για τριάντα ή σαράντα χρόνια μετά. Αυτή είναι η δυσκολία του ασφαλιστικού με το δημογραφικό πρόβλημα.
«Π»: Το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο νʼ αναλάβει εξουσία, την ευθύνη διαχείρισης;
Μίμης Ανδρουλάκης: Στην πολιτική δεν είναι όπως δίνεις εξετάσεις στα μαθηματικά. Έρχεται μια στιγμή που θες δε θες θʼ αναλάβεις την ευθύνη μιας εναλλακτικής λύσης. Όπως αστειεύομαι και πειράζω το Γιώργο, του λέω «Θες δε θες θα γίνεις πρωθυπουργός». Γιʼ αυτό λοιπόν ετοιμάσου. Όταν γκρινιάζει κανείς για τον Παπανδρέου ή για το ΠΑΣΟΚ πριν δε σκέφτεται ότι για να προκύψει μια χημική ένωση με μεγάλα αποτελέσματα χρειάζονται δύο στοιχεία, και η διάθεση του λαού πρέπει νʼ αλλάξει, διότι είχε κορεστεί από το ΠΑΣΟΚ και αυτά τα δύο χρόνια λειτούργησαν αντιοξειδωτικά πάνω στη σκέψη του λαού. Και το ΠΑΣΟΚ ξεκούρασαν και την κοινωνία. Πιστεύω πλέον ότι ο χρόνος δουλεύει για το ΠΑΣΟΚ θετικά και πρέπει να το εκμεταλλευτεί καλύτερα ο Γιώργος Παπανδρέου. Άρα δε λέω ότι τα κάνει όλα τέλεια και όταν λέω Γιώργος Παπανδρέου το λέω μεταφορικά, δηλαδή αστερισμός ικανών ανθρώπων σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο.
Καραμανλής...ο αδερφός του έθνους!
«Π»: Αφορμή της συνάντησής μας είναι το βιβλίο σας για τους ηγέτες. Ο Καραμανλής τι ηγέτης είναι;
Μίμης Ανδρουλάκης: Ο Καραμανλής ανήκει σʼ αυτό που είπαμε πριν, στο αδελφικό πρότυπο. Δηλαδή θυμίζει περισσότερο αδελφό, παρά πατέρα του έθνους, έτσι δεν είναι; Γιʼ αυτό λέω στο βιβλίο μου περνάμε σταδιακά σʼ όλη την Ευρώπη από τα πατρικά μοντέλα στα αδελφικά, δηλαδή σου κολλάει για αδελφός περισσότερο. Όμως ο ίδιος, δέσμιος του χώρου του, προσποιείται μια απομίμηση του θείου του όχι πάντα με επιτυχία γιατί άλλαξαν οι εποχές και δεν είναι και ο ίδιος, το κοστούμι που φορά του πέφτει πολύ πιο σφιχτό από την πραγματική του εικόνα.
«Π»: Είναι πολύ πιο μπροστά απʼ αυτό που έχει;
Μίμης Ανδρουλάκης: Είναι πιο σφιχτός, από το πόσο ανοιχτός και χαλαρός είναι. Μάλιστα, μπορώ να σου πω ότι του αρέσει η καλή ζωή, την οποία δε θέλει να χαλάσει στη διακυβέρνηση. Δε σκοτώνεται ας πούμε. Αυτό βέβαια μπορεί να είναι για καλό, μπορεί να είναι και για κακό.

