Του Αλ. Α. Ανδρικάκη
Το μυαλό του μοιάζει να είναι «θηλυκό»: γεννά συνέχεια. Και προκαλεί με τις απόψεις που διατυπώνει. Δείχνει να μην τον βολεύει το πολιτικό σύστημα, κι ας πρωταγωνιστεί σε αυτό, και σαν να είναι έξω από τα νερά του όταν βρίσκεται στη βουλή. Ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο άνθρωπος που είχε ονομαστεί κάποτε ως το τρομερό παιδί της αριστεράς, δεν είναι πλέον παιδί ενώ αμφισβητείται από την Αριστερά ότι είναι Αριστερός (ο ίδιος έχει αυτοπροσδιοριστεί ως φιλελεύθερος αριστερός). Ομως η παρουσία του είναι πιο «θορυβώδης» από ποτέ. Μελετά επί χρόνια κάποιο θέμα και όταν θεωρεί ότι αυτό ωρίμασε στο μυαλό του, το αφήνει να βγει έξω, είτε με τη συγγραφή ενός βιβλίου, είτε με τη διατύπωση μιας δημόσιας άποψης. Αυτή τη φορά οι ευρωπαϊκοί καυγάδες για το Σύνταγμα, αλλά και για τη γενικότερη πορεία της ΕΕ, που προκάλεσαν πολλά ερωτηματικά για το αν σήμερα υπάρχουν ηγέτες να οδηγήσουν στα σοβαρά την Ευρώπη, τον οδήγησαν στο να συγγράψει ένα βιβλίο - ακτινογραφία για τους ιστορικούς διεθνείς ηγέτες, τους «καλούς» και τους «κακούς». Το βιβλίο του «Ζητούνται Αλχημιστές» θα το παρουσιάσει σήμερα στις 7.30 το απόγευμα στο «Ατλαντίς».
Με την ευκαιρία της παρουσίασης και της δικής του παρουσίας στο Ηράκλειο, μιλήσαμε με το βουλευτή, σήμερα, του ΠΑΣΟΚ. Για το βιβλίο, τους Έλληνες και τους ξένους ηγέτες που αναλύει στο βιβλίο του. Αλλά και για την πολιτική επικαιρότητα και τη δική του ύπαρξη και δράση εντός αυτής.
Και σε αυτή τη συνέντευξη, ελεύθερη συζήτηση, καλύτερα, ο πολιτικός, συγγραφέας, δημοσιογράφος (είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ), μελετητής, ερευνητής και ψυχαναλυτής (!), όπως επιχειρεί, παράλληλα, στο τελευταίο του βιβλίο, κάνει και πάλι την έκπληξη: «ξέχνα ότι είμαι ένας κουλτουριάρης της Αριστεράς», διακηρύττει και… απειλεί: «Έχω μια εκτελεστική δυνατότητα που θα σας ανατριχιάσει»! Έτσι απαντά στο ερώτημά μας αν θα μπορούσε ποτέ, ως υπουργός μιας κυβέρνησης, να βάλει κάτω και να εφαρμόσει όσα γεννά το μυαλό του. Έτσι θυμωμένα, επειδή του αμφισβητήθηκε η πρακτική δεινότητα.
Δεν είναι όμως η μόνη στιγμή που «προκαλεί» με τις αναφορές του στη συζήτηση. Όταν τον ρωτάμε αν, αφού μιλά για ηγέτες στο βιβλίο του, θα έβλεπε τον εαυτό του σε θέση ηγέτη, απαντά θετικά, σημειώνει ότι σίγουρα θα ήταν ο ηγέτης στην αριστερά, αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά σήμερα, αν η Αριστερά ήταν πραγματικά ισχυρή. Όμως ακόμη κι αν δεν υπάρχει σήμερα αυτό, δεν το κλείνει το θέμα. «Η Ιστορία», λέει, «έχει πολλές διακυμάνσεις».
Ο Μίμης Ανδρουλάκης σε αυτή τη συζήτησή μας, ακόμη:
- Δηλώνει ότι… εκνευρίζεται πολλές φορές με το στυλ του Γιώργου Παπανδρέου, επειδή κι ο ίδιος έχει συνηθίσει σε ένα άλλο πρότυπο ηγέτη.
-Χαρακτηρίζει τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ «δολοφόνο με αγγελικό πρόσωπο» και υποστηρίζει ότι πίσω από το χαμόγελό του είναι πολύ πιο σκληρός, σκληρότερος ηγέτης ακόμη κι από τον Ανδρέα Παπανδρέου.
-Αποκαλύπτει ότι το 2004 είχε αρνηθεί αρχικά την πρόταση να είναι υποψήφιος βουλευτής και σημειώνει ότι ο ίδιος ένιωθε ότι παρενέβαινε πολύ πιο ουσιαστικά μέσω των εκπομπών του στο ραδιόφωνο, παρά σήμερα με την κοινοβουλευτική του παρουσία.
-Χαρακτηρίζει περίπου «τελειωμένη» υπόθεση τους Ανδρέα Ανδριανόπουλο και Στέφανο Μάνο και ξεκαθαρίζει ότι ο ίδιος δεν θα τους χρησιμοποιούσε σε μια κυβέρνηση.
- Υποστηρίζει ότι η νέα κυβέρνηση, μετά τον ανασχηματισμό, είναι «ένα κλικ πιο δεξιά», ενώ ισχυρίζεται ότι ο πρωθυπουργός είναι ένας «Λούλης της πολιτικής», εννοώντας τον επικοινωνιολόγο.

