Οι μηχανικοί εκείνης της εποχής αποτελούν πρότυπο για τον κλάδο σας;

«Πρέπει να μεταφερθούμε στους ιταλικούς πολέμους στο τέλος του 15ου αι, ξαφνικά η Ιταλία δέχεται την επίθεση από το Βασιλιά της Γαλλίας και την Αυστροουγγαρία, η πρόθεση είναι να διαμελιστεί και να ανήκουν πλέον τα μικρά κρατίδια της Ιταλίας σε μεγάλα πιο συνεκτικά συστήματα, άρα η Ιταλία γίνεται ένα σκηνικό πολέμου. Για πολλά χρόνια η Βενετία δέχεται μια δεύτερη τέτοια επίθεση από μια συμμαχία μεταξύ Πάπα, Γάλλων και Αυστριακών, καταφέρνει λίγο αργότερα μέχρι το 1528 να επιβιώσει ως αυτόνομη πολιτεία και μέσα σε αυτά τα χρόνια που εμείς τα βλέπουμε σαν όμορφα και ισόρροπα τότε αναπτύσσονται οι τέχνες , ουσιαστικά δεν είναι καθόλου ήσυχα, είναι χρόνια πολέμου και μέσα σε αυτά τα χρόνια πολέμου τα πιο διεισδυτικά και πρωτοπόρα πνεύματα, οι αρχιτέκτονες εκείνης της περιόδου ασχολήθηκαν και με τις οχυρώσεις . Άρα δεν είναι ένα πάρεργο αυτών των αρχιτεκτόνων οι οχυρώσεις, είναι ένας χώρος όπου μπορούσαμε να πούμε ότι η αρχιτεκτονική είναι πιο πολύ επιστήμη για το λόγο του ότι λάμβανε υπόψη της τα βεληνεκή , τον τρόπο με τον οποίο γινόταν ο πόλεμος σύμφωνα με τα καινούργια όπλα , άρα προσπαθούσε να αντεπεξέλθει μέσω της κατασκευής στην επίθεση των πυροβόλων όπλων.

Αυτό το ζητούμενο μπορούσαν να το διεκπεραιώσουν σημαντικοί αρχιτέκτονες της περιόδου ο δικός μας, Μικέλ Σαμικέλι είναι μεταξύ αυτών που επέλεξε η βενετική δημοκρατία σαν το βασικό σχεδιαστή πρώτα στη Βερόνα αργότερα στη Βενετία και μετά στη Μεσόγειο αυτών των οχυρώσεων. Είχε σπουδάσει την τέχνη στις αντίστοιχες οχυρώσεις που έκανε ο Πάπας στις δικές του πόλεις και το επέκτεινε ο Σαμικέλι. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι πιο πολύ από τους υπολοίπους μηχανικούς, αρχιτέκτονες των αμυντικών έργων κατάφερε να συνταιριάξει και το αρχιτεκτονικό έργο, επεξεργάστηκε περισσότερο το ζήτημα της πόρτας της πόλης που είναι ένας χώρος ο οποίος φέρνει την Αρχιτεκτονική με την οχυρωματική τέχνη, το έργο υποδομής, έργο του πολέμου

Αυτή την πρώτη μεγάλη στιγμή όπου ένας Σαμικέλι, ένας Μιχαήλ Άγγελος στη Φλωρεντία, σχεδιάζουν τον πόλεμο τα πράγματα αλλάζουν στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα με τον πόλεμο να ασχολούνται μόνο οι μηχανικοί του στρατού, γίνεται πιο ωφελιμιστικό το ζητούμενο και θεωρούν ότι η αρχιτεκτονική δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο, ο ψυχολογικός παράγοντας που έφερε στη θεματική του ο Σαμικέλι, όμως το μάθημα είναι τόσο δυνατό που άφησε πίσω του που από κει και πέρα αυτό που βλέπουμε στην Κρήτη και Κέρκυρα είναι σαν απόρροια της μεστής περιόδου του 1530- 1550 που δούλεψε εκείνος ο άνθρωπος.

Δεν ήταν μόνο οι σχεδιαστές που ήταν οι ίδιοι, αλλά και ο ρέκτορας, ο σύμβουλος, οι ίδιες παρέες ανθρώπων με την ίδια ψυχική διάθεση να κινηθούν σε αυτό το πλαίσιο.

Είναι η πρώτη φορά που μιλάμε για μια συνολική ματιά σε αυτό το χώρο, εκτός από τα έργα της οχύρωσης είναι ενδιαφέρον το κείμενο του τοπίου της πόλης , προσπαθούμε να δούμε πως απόρροια των μεγάλων έργων είναι και τα μικρότερα. Ο κάτοικος της πόλης τι έβλεπε, τι προσελάμβανε γιατί σήμερα γνωρίζουμε την ιστορία μας μέσα από τους χάρτες, οι οποίο χάρτες δείχνουν μια ολοκληρωμένη κατάσταση, μια μελέτη ή μια ωραιοποιημένη κατάσταση που είδε ο χαρτογράφος . Ποτέ η πόλη δεν έλαβε μια συγκεκριμένη μορφή, υπήρχε πάντα αυτή η δυναμική, η μεταβλητή. Η μεταβλητή την περίοδο της Ενετοκρατίας είναι του πολέμου αλλά και της κακοκαιρίας, έχουμε συχνά καταστροφές λόγω μεγάλων βροχοπτώσεων, μπαλώματα πάνω σε μπαλώματα.»