“Δεν μπορούσε να ζήσει ο ένας χωρίς τον άλλο”.

Η Ελένη και ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ένα πολύ ενωμένο ζευγάρι. "Ο Νίκος δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς την Ελένη κι αυτή χωρίς τον Νίκο" θυμάται η κ. Renoux και συμπληρώνει: "Ήταν η σύντροφός του, η γραμματέας του, που φρόντιζε για όλα τα χειρόγραφα και τα έργα του, η νοσοκόμα του - ήταν ήδη άρρωστος και κάθε πρωί φρόντιζε να τον περιποιείται και να τού κάνει τις ενέσεις του".

Η Ελένη τον στήριζε σε όλα τα επίπεδα, ακόμη κι όταν βρέθηκαν σε δεινή οικονομική θέση κι, όπως λέει η στενή τους φίλη, "του συμπαραστάθηκε ανιδιοτελώς αν και θα μπορούσε να γράφει και η ίδια, όπως έκανε αργότερα".

"Ήταν πολύ έξυπνη και ο Καζαντζάκης υπολόγιζε σ' αυτήν πολύ περισσότερο απ' όσο μπορεί να φανταστεί κανείς. Είχε επίσης πολύ χιούμορ. Ένας πολύ ζωντανός και καλοσυνάτος άνθρωπος" υπογραμμίζει.

Μετά το θάνατο του συντρόφου της, στις 26 Οκτωβρίου 1957, η Ελένη Καζαντζάκη μετακόμισε στη Γενεύη, όπου συνέχισε να διατηρεί στενές επαφές με τον καλό τους φίλο Jean Herbert, που έμενε εκεί, αλλά και την Yvette Renoux, που επισκεπτόταν συχνά τον πατέρα της στην Ελβετία.

Έζησε αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του και η ζωή της ήταν αφιερωμένη εξ ολοκλήρου - και πάλι - σ' αυτόν και το έργο του, στις μεταφράσεις κι εκδόσεις των βιβλίων του.