Η Yvette Renoux ξετυλίγει το κουβάρι της γνωριμίας με τον διάσημο Κρητικό συγγραφέα
Ήταν ερωτευμένος με την Κρήτη. Ήταν το σπίτι του, οι ρίζες του. Πάντα είχε ένα μικρό κουτί, όπου είχε φυλαγμένο χώμα από την πατρίδα του. Ταυτόχρονα όμως ήταν και πολίτης του κόσμου, καθώς ταξίδευε πολύ και κάθε φορά που επισκεπτόταν μια χώρα δεν ήταν απλός τουρίστας, αλλά προσπαθούσε να καταλάβει την “ψυχή” της"
Τον Νίκο Καζαντζάκη μέσα από τα δικά της μάτια παρουσιάζει η Yvette Renoux, η οποία τον γνώρισε στις αρχές του 1947 σ' ένα διαμέρισμα στο Παρίσι. Τον θυμάται ως συνεργάτη στην UNESCO, επιστήθιο φίλο, άνθρωπο και συγγραφέα.
"Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς την ημέρα της πρώτης εκείνης συνάντησης. Αλλά ήταν στις αρχές του 1947. Τον συνάντησα για πρώτη φορά στο σαλόνι ενός διαμερίσματος, στο Παρίσι, όπου ζούσε με την Ελένη. Ήταν καθισμένος σε μια πολυθρόνα που, όπως έμαθα αργότερα, την αποκαλούσαν 'πολυθρόνα του ποιητή'. Με ρώτησε αν ήθελα να εργαστώ μαζί του στην UNESCO. Εγώ ήδη δούλευα για τον οργανισμό και μου φάνηκε συναρπαστικό να εργαστώ στο πλάι του. Γι' αυτό κι εντάχθηκα στη νεοσυσταθείσα υπηρεσία για την προώθηση μεταφράσεων κλασικών λογοτεχνικών έργων, με απώτερο στόχο τη γεφύρωση των διαφορετικών πολιτισμών, με τον ίδιο επικεφαλής" λέει η κ. Renoux.
"Ήταν ντροπαλός αλλά και πολύ φιλικός ταυτόχρονα. Δεν μιλούσε πολύ. Ένας άνδρας με ωραίο πρόσωπο, αν κι αρκετά μεγάλος ήδη σε ηλικία (σ.σ. ο Καζαντζάκης γεννήθηκε το 1883). Όταν χαμογελούσε ήταν πολύ γοητευτικός. Είχε καθαρή φωνή και μιλούσε εξαιρετικά τη γαλλική" θυμάται.
Η νεαρή τότε Yvette γνώρισε τον Νίκο Καζαντζάκη μέσω του πατέρα της Jean Herbert, τον άνθρωπο που "μύησε" τον συγγραφέα στον ινδουισμό και τον βουδισμό. "Έγιναν φίλοι μέσω της Ελένης, της συζύγου του Νίκου. Ήταν δημοσιογράφος και είχε γράψει τότε ένα βιβλίο για τον Γκάντι (Μαχάτμα Γκάντι, Μια Άγια Ζωή). Το είχε γράψει στη γαλλική, την οποία και μιλούσε άπταιστα, και ο πατέρας μου τη βοήθησε να βρει εκδότη. Έτσι ξεκίνησε μια βαθιά φιλία με το ζεύγος Καζαντζάκη" επισημαίνει.
