Η συνεργασία της με τον Νίκο Καζαντζάκη στην UNESCO ήταν εξαιρετική. "Περάσαμε πολύ καλά. Ήταν καλός μαζί μου και μου μιλούσε με ευγένεια και σεβασμό. Εγώ δούλευα από πριν στον οργανισμό και γνώριζα καλά τους κανονισμούς. Αυτός, από την άλλη, δεν έδειχνε ιδιαίτερη ζέση απέναντι σε ζητήματα διοικητικής ή διπλωματικής φύσης" λέει χαρακτηριστικά.

"Ήθελε να επισκέπτεται ο ίδιος τους αρχηγούς κρατών, αν και βάσει πρωτοκόλλου έπρεπε να απευθύνεται σε αυτούς διά επιστολών" επισημαίνει.

Θυμάται δε, πως ο Καζαντζάκης, ο οποίος "είχε μια φυσική κομψότητα", απεχθανόταν την επίσημη περιβολή: "Δεν ήθελε να φορά κοστούμια και, φυσικά, καθόλου γραβάτα. Εγώ, ωστόσο, είχα πάντα μια γραβάτα στο συρτάρι μου και τον παρακαλούσα να τη φορέσει πριν από κάποια συνάντηση".

Δεν ήταν, όμως, μόνο τα κοστούμια και οι διπλωματικοί κανόνες που δεν ταίριαζαν στην ασυμβίβαστη προσωπικότητα του μεγάλου συγγραφέα. "Ο ίδιος δεν ήταν ευτυχής στην UNESCO καθώς σκοπός της ζωής του ήταν το γράψιμο" εξηγεί η κ. Renoux και προσθέτει: "Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του δεν είχε χρόνο για γράψιμο, γι' αυτό και θεωρούσε πως η δουλειά τού “έκλεβε” χρόνο. Όταν βρίσκαμε λίγες ελεύθερες στιγμές μεταξύ των συναντήσεων, μου μιλούσε και μου έλεγε ιστορίες. Μου είχε μάλιστα εξιστορήσει τις περιπέτειες του Ζορμπά, σε μια πρώτη, προφορική “έκδοση” της ιστορίας. Μου ζητούσε, μάλιστα, να κρατάω σημειώσεις για να μην ξεχάσει αυτά που μου έλεγε".

Έντεκα μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Νίκος Καζαντζάκης αποχαιρέτησε την UNESCO αλλά όχι και τη συνεργάτιδά του, με την οποία τόσο ο ίδιος όσο και η Ελένη διατήρησαν στενή φιλία ως το τέλος της ζωής τους.

"Η Ελένη ήταν ανήσυχη για το μέλλον, αλλά ο ίδιος έλεγε πως δεν μπορούσε πια και πως ήθελε να αφοσιωθεί στο γράψιμο. Ωστόσο, στην Ελλάδα δεν μπορούσε να επιστρέψει για πολιτικούς λόγους, γι' αυτό κι έπρεπε να βρει κάπου να μείνει.

Ήθελε να πάει στη Νέα Υόρκη, αλλά δεν τού χορηγήθηκε βίζα γι' αυτό και παρέμεινε στη Γαλλία" αναφέρει η κ. Renoux.