Ερ. Μιλήσατε για την αλληλεπίδραση με τα παιδιά. Ποιο στοιχείο της αλληλεπίδρασης είναι που την κάνει μαγική;

Απ.: Τα παιδιά έχω την εντύπωση ότι όταν βλέπουν ένα θέμα που τους γεμίζει είναι όπως και οι μεγάλοι. Όπως λοιπόν και οι μεγάλοι, μέσα από μια καλή παράσταση τα παιδιά φεύγουν γεμάτα και το σκέφτονται και τις επόμενες μέρες. Δίνουμε τέτοιο υλικό στα παιδιά που είναι διαφορετικό από το ηλεκτρονικό υλικό που παίρνουν από την τηλεόραση. Πρέπει να τα δείτε τα παιδιά. Δεν είναι τυχαίο πως έρχονται όλα τα παιδιά μέσα στην αγκαλιά μου.

Ερ. Υπάρχει κάποια σκηνή χαρακτηριστική με τα παιδιά που να ξεχωρίζετε;

Απ.: Υπάρχουν πάρα πολλές και κανονικά θα έπρεπε να γράψω βιβλίο. Βλέπω ότι έρχεται ένα παιδάκι που να περιμένει ώρα ολόκληρη και μου λέει πως δεν θέλει αυτόγραφο, αλλά θέλει μόνο μια αγκαλίτσα. Κι είναι τόσο ειλικρινές αυτό που παίρνω, που δεν θέλω κάτι περισσότερο. Έχει τύχει παιδάκι πέντε ετών να μου πει ότι το έχω κάνει ευτυχισμένο. Έχει τύχει παιδάκι που έχει έρθει στις Εκκλησιάζουσες, όπου η πολιτεία ζητούσε ο καθένας να προσφέρει για τους απόρους, να βγάλει το μπουφάν του και να μου το δώσει. Στην Ιλιάδα ήρθε ένα παιδί εφτά χρονών που μου είπε «είδες τι μπορεί να πάθει κανείς όταν θυμώνει;» επειδή η Ιλιάδα ξεκινάει με το θυμό του Αχιλλέα. Κι εκεί τρελαίνομαι διότι κατανοώ πόσα πράγματα μπορούν να πάρουν τα παιδιά μέσα από το θέατρο. Είναι μια ευτυχία. Δεν έχω κάνει διακοπές επί 18 ολόκληρα χρόνια γιατί ακολουθώ το σχήμα μου που θα μπορούσα και να μην το ακολουθώ. Και όμως, αυτές είναι οι καλύτερες διακοπές.