Ερ.: Πώς ακριβώς πήρατε όμως την απόφαση να ξεκινήσετε και να κάνετε παιδικό θέατρο;

Απ.: Δεν φανταζόμουν ποτέ πως οι παιδικές σκηνές θα γίνονταν έργο ζωής μου. Απλώς θέλοντας να περνάμε καλά τα Σαββατοκύριακα με τα παιδιά μου κι επειδή πιστεύω πως μέσω της θεατρικής πράξης έχουν πολλά να κερδίσουν τα παιδιά, έφτιαξα μια θεατρική ομάδα στη γειτονιά για να περνάμε ωραία. Από κει κι ύστερα, επειδή μάζεψα γύρω στα 30 παιδιά, άρχισα να γράφω για να τα ικανοποιώ όλα, επειδή ήθελα όλα να έχουν ρόλους μέσα στην παράσταση. Υποχρεωνόμουν λοιπόν να αλλάζω τα έργα, να κάνω διασκευές ή να γράφω νέα έργα. Κι αυτό μου έβγαλε από μέσα μου ένα προσόν που δεν το ήξερα, της συγγραφής. Μετά, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας σκηνοθετούσα αναγκαστικά κι αυτό μου έβγαλε ένα ακόμα προσόν που δεν γνώριζα ότι έχω. Σιγά, σιγά, όλες αυτές οι παραστάσεις διαδόθηκαν, πήραμε μέρος σε διαγωνισμούς, πήραμε βραβεία και μαθεύτηκε από τον διευθυντή τότε του Εθνικού Θεάτρου που μου ζήτησε να δημιουργήσω την παιδική σκηνή. Ήταν λες και με βοηθούσε η μοίρα να πάω προς τα εκεί.