Ερ. Υπάρχουν πολλές παιδικές σκηνές, ειδικά στην επαρχία που δεν συνδέονται με την ποιότητα σε αντίθεση με τη δική σας. Δεν δίνεται τελικά τόση σημασία στα παιδιά και στο θέατρο για παιδιά;

Απ.: Πρέπει να σας πω ότι ένας από τους λόγους που ξεκίνησα και αποφάσισα να πω πρέπει να ασχοληθώ επαγγελματικά με το θέατρο που απευθύνεται στα παιδιά ήταν γιατί έτυχε να είμαι στην Επιτροπή του Υπουργείου, όπου έβλεπα περίπου πενήντα παραστάσεις που απευθύνονταν στα παιδιά κι έφριττα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαμηλό ήταν το επίπεδο. Για κάποια στιγμή σκέφτηκα πως πρέπει επιτέλους και κάποιος να ασχοληθεί πιο σοβαρά μʼ αυτό το θέμα. Μου δόθηκε η ευκαιρία να πάρω το Εθνικό Θέατρο και να δημιουργήσω την Παιδική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Εκεί πια, έχοντας τα μέσα, αλλά και καταθέτοντας όλο το μεράκι διότι δεν φτάνουν μόνο τα μέσα, κατορθώσαμε να ανεβάσουμε τον πήχη και πιστεύω ότι αυτό έγραψε πάρα πολύ. Ταυτόχρονα, το πρώτο πράγμα που ζήτησα από τον τότε διευθυντή, τον Νίκο τον Κούρκουλο, ήταν το Εθνικό Θέατρο να είναι πραγματικά Εθνικό και να δίνει παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα. Ο Νίκος τότε το βρήκε πολύ λογικό και παρά το ότι τα έξοδα ήταν πάρα πολλά, το δέχτηκε και το ξεκινήσαμε. Αλλά πρέπει να σας πω, ότι όπως όλες οι κρατικές επιχειρήσεις δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ, ούτε διαφήμιση, ούτε τίποτα, δεν διαφημίστηκε τόσο πολύ. Έτσι θυμάμαι τον εαυτό μου να μοιράζω φέιγ βολάν, ώστε να προωθήσω παραστάσεις φροντισμένες. Παράλληλα πιστεύω πως το θέατρο είναι πηγή γνώσης και πρέπει τα παιδιά να μάθουν να το αγαπάνε. Αυτός είναι ο σκοπός μου. Χωρίς να το θέλω φαίνεται ότι κατά βάθος είμαι από μέσα και λίγο εκπαιδευτικός. Διότι μέσα από μια θεατρική παράσταση εντυπώνονται πολύ περισσότερα μηνύματα. Γιʼ αυτό και κάνω ότι μπορώ ώστε αυτό που κάνω να είναι απόλυτα ποιοτικό προς τα παιδιά.