Είναι λύτρωση για σας, δηλαδή, η τέχνη;

«Μα ασφαλώς και είναι λύτρωση. Ο Βιτγκενστάιν λέει «πρέπει να βρεις τις ελευθερώτριες λέξεις», που είναι ένας ευαγγελισμός, η ποίηση είναι ένας ευαγγελισμός, μια αύρα ψυχής, μια ανάσα ζωής, άρα ο αέρας, χωρίς αυτό πεθαίνει κανείς, όλα τα πράγματα χάνονται αν δεν αναπνέουμε, παίρνουμε τη ζωογόνο αύρα των πραγμάτων. Η ποίηση, λοιπόν, ζωογονείται από αυτά που βλέπει και αισθάνεται, εισπνέει, αναπνέει. Είναι ένας παλμός η ποίηση, δεν είναι νεκρό πράγμα. Επειδή πολλοί φοβούνται την τέχνη, νομίζουν ότι είναι φοβερό πράγμα ένας καλλιτέχνης. Κάποτε πήγα σε ένα σχολείο και λένε «μπα, μα ζει αυτός;». Νομίζουν ότι πρέπει να έχεις πεθάνει για να ανθολογηθείς και, βεβαίως, και οι ανθολογούντες κάνουν ανάλογο λάθος. Είναι κάποια πράγματα που μπορεί να φαίνονται λίγο τολμηρά και ανατρεπτικά αλλά πρέπει να σκεφτόμαστε τη ζωή και με αυτούς τους τρόπους. Οι ποιητές εισάγουν αυτή την ανατρεπτικότητα, δε δέχονται την κατά παράταξη διάταξη της ιστορίας, πάνε μπρος- πίσω- εις βάθος, αναμοχλεύουν το παρελθόν και το μέλλον και δημιουργούν μια άλλη πραγματικότητα, που δεν είναι η πραγματικότητα που ζούμε που μπορεί να είναι και ψεύτικη. Δημιουργούν ένα μύθο, μέσα στον οποίο αναπτύσσεται ένα βομβύκιο από όπου θα βγει η αυριανή πεταλούδα, είναι άλλα τα στοιχεία της τέχνης και άλλα τα στοιχεία της καθημερινότητάς μας».