Ηχείτε σάλπιγγες, ψάλλετε αοιδοί, τονίσατε την λύραν σας όλοι οι από των περάτων του κόσμου ψάλται της ελευθερίας. Και σεις οι με τας χρυσάς ρομφαίας και τας μαγικάς άρπας ξανθόμαλλοι παραστάται του θρόνου του Θεού τονίσατε με χαράν τα άσματά σας και βροντοφωνήσατε εις τας μυριάδας των νεκρών μαρτύρων της ελευθερωθείσης νήσου, την μεγάλην και χαροποιάν είδησιν: η Κρήτη ελευθέρα! Επί της εκατόμβης των αγίων οστών των, ποτισθέν με αίμα επί τόσους τώρα αιώνας, εφύη τέλος το άγιον της ελευθερίας Δένδρον! Και υψώθη θαλερόν και παχύσκιον, διά να σκιάση όλα τα ηρωϊκά της νήσου τέκνα, δια να ζωογονήση τα εξαντληθέντα εκ των κακουχιών και αγώνων σώματα των τελευταίων αυτών γιγάντων της Ελληνικής φυλής.

Χθες ακόμη ανεζήτουν, ω πατρίς μου, και ανεύρισκον το κάλλος σου και το μεγαλείον σου εις τους αποτεφρωθέντας οίκους σου, εις τας ερειπωθείσας πόλεις σου, εις τους αιματοβαμμένους δρόμους σου. Μόνον εκεί σε εύρισκον συμβολίζουσαν την αγιότητα της μάρτυρος και το ιδεώδες του πατριωτισμού!

Σήμερον το αιματοποτισμένον έδαφός σου σκεπάζει η σημαία της ελευθερίας, και επί των ερειπίων σου φωτοβολούν οι λαμπάδες, τας οποίας ήναψαν τα τέκνα σου από το άγιον της αναστάσεώς σου φως.

Σήμερον οι τάφοι των μεγάλων νεκρών σου φρικιούν και αυτοί εκ χαράς. Και σύ με το σώμα διάτρυτον από σφαίρας, με την καρδίαν στάζουσαν ακόμη αίμα, με τας χείρας πληγωμένας ακόμη από το βάρος των αλύσεων, ηγέρθης, ω πατρίς μου μεγάλη, και έστης σεμνή και υπερήφανος υπό την φωτοβολίαν της δόξης σου. Και έδειξες εις τους κραταιούς της γης, ότι αν και τόσους τώρα αιώνας δούλη, αν και τόσους αιώνας τώρα πονούσα και αιμοστάζουσα, δεν απέμαθες την τέχνην να χαίρης και δεν έχασες την δύναμιν να πανηγυρίζης. Εδειξες εις τους κραταιούς της γης, οι οποίοι έχουν κορεσθή από τα δώρα του πολιτισμού και της ελευθερίας, ότι σύ μόνη σήμερον μεταξύ ίσως όλων των φυλών και όλων των λαών της γης ειξεύρεις να ιδρύης βωμούς εις την ελευθερίαν, ειξεύρεις μόνη σύ να τελής σπονδάς θείας επί των βωμών αυτών. Και όπως υπήρξες, ω Πατρίς μου, μεγάλη και υπερήφανος και αήττητος εν τη δουλεία σου, ούτω ανεδείχθης μεγάλη και υπερτάτης όλων εν τη χαρά σου.

Τα όπλα τα διαλαλούντα τον θάνατον των τέκνων σου εσίγησαν. Αι πυρκαϊαί αι νεμόμεναι τους οίκους σου εσβέσθησαν. Οι πέλεκεις οι εκριζούντες τα δένδρα και τας αμπέλους σου εθραύσθησαν. Την ερήμωσιν και την καταστροφήν και την σκιάν του πένθους σου εκάλυψες όλην με την αλουργίδα της δόξης σου και παρέστης ευπρόσωπος και κραταιά, ω μεγάλη ευγενής, και εστεμμένη με την δάφνην σου, ω μεγάλη νικήτρια και με το σκήπτρον εις την χείρα, ω κραταιά άλλων κόσμων και άλλων εποχών βασίλισσα.

Και εδέχθης τον ευγενή βλαστόν της μεγάλης σου πατρίδος, όπως στοργική και ένδοξος μήτηρ θα εδέχετο το τέκνον της. Και τον έστεψες με την δάφνην σου και εκάλυψες το γιγάντειον παράστημά του με την αιματοχρωματισμένην αλουργίδα σου και ενεπιστεύθης εις τας τρυφεράς ακόμη χείρας του το βαρύ σκήπτρον σου. Και από της πρώτης αυτής ημέρας του εκληροδότησες την μεγάλην σου δόξαν και τους μεγάλους σου τίτλους της ανδρείας και του ηρωϊσμού, και τας μεγάλας περγαμηνάς της παναρχαίας και προαιωνίου ευγενείας σου.

Και ετιμήθη αυτός ο γόνος των Κωνσταντίνων και των Τσάρων με την τιμήν την ιδικήν σου και κάτωχρος εξ ιεράς συγκινήσεως σου ωρκίσθη πίστην και αγάπην και αφοσίωσιν.

Ο Θεός τον προώριζεν αναντιρρήτως δια το μέγα έργον της εθνικής σου αποκαταστάσεως και δια τούτο τον έπλασε γίγαντα το σώμα, αντάξιον των ηρωικών τέκνων σου. Διά τα παληκάρια της Ιδης και τους λεβέντας των Λευκών Ορέων σου, τοιούτος μόνον ήρμοζεν ηγεμών. Διά την πατρίδα του παντάνακτος Διός, τοιούτος έπρεπε να γεννηθή άρχων.

Τον έρραναν με άνθη αι παρθένοι σου και με δάκρυα χαράς αι μητέρες και αι χήραι των πολεμιστών σου. Ημείς αι ξενητευμέναι εδώ θυγατέρες σου τον συνωδεύσαμεν με την υπερτάτην ευχήν, όπως ταχέως ανταλλάξη την σημαίαν της αυτονομίας σου με την κυανόλευκον.